[Short Fic] Crash [DaeUp] : Jongup Side + Special (2/2)

- Jongup Side -

 

ตอนนี้ผมกำลังเจอปัญหาชีวิตขนาดมหึมาอยู่!

และตัวปัญหานั้นมีชื่อว่าจองแดฮยอน ม.6 ห้องเอ

ให้ตายเถอะ บอกตามตรงเกิดมาผมไม่เคยเห็นใครหลงตัวเอง บ้าบอ แล้วก็ตื๊อยิ่งกว่าอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิตนี้ ไม่ว่าผมจะทำให้เหนื่อยใจขนาดไหนใส่ก็ตามแต่ดูเหมือนพี่ท่านจะไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เอาแต่เรียกชื่อผมด้วยเสียงงุ้งงิ้งนั่นแล้วก็วิ่งไล่ผมมันทุกเช้าแบบนั้น ประสาท!

ชีวิตเราสองคนแทบจะไม่มีวิถีที่จะเบนมาพบเจอกันได้เลยแม้แต่น้อย แต่ทำไมคุณพี่แกถึงได้มาก่อกวนผมเช้ากลางวันเย็นแบบนี้กัน! ผมว่าตัวเองก็เป็นคนใจเย็นแล้วก็มีความอดทนสูงพอสมควรนะ แต่พอเจอกับคนบ้าแบบนี้แล้วไม่รู้ทำไมมันคอยจะน็อตหลุดอยู่เรื่อย งี่เง่าชะมัด

เหมือนตอนแรกพี่แดฮยอนจะไม่ได้เป็นแบบนี้นี่ เท่าที่ผมจำได้ จองแดฮยอนคือคนที่ได้รับการกล่าวขานในหมู่เด็กวิทย์ว่าเป็นหนึ่งในอัจฉริยะหัวกะทิของโรงเรียน ไม่ว่าจะสอบอะไรพี่ท่านก็ได้คะแนนท็อปสายชั้นตลอด ไปแข่งอะไรที่ไหนไม่ว่าจะงานเล็กหรือใหญ่ พี่แกก็กวาดรางวัลชนะเลิศมาครองหมด คนบ้าอะไรวะ สมองเลื่อมเมื่อมมันราวกับไม่ใช่คน!

แล้วจองแดฮยอนผู้ชาญฉลาดคนนั้นหายไปไหน? ทำไมเหลือแต่แดฮยอนคนหลงตัวเองพูดมากเสี่ยวปานวินปากซอย แถมยังบ้าบอแบบอันลิมิเต็ดแบบนี้? มุนจงออบโคตรเพลียขอบอก!

แล้วไอ้ที่บอกว่าน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้อีก สงสัยมากว่าพี่แดฮยอนเมากัญชาหรือเปล่า? หรือเพราะเรียนมากไปสมองเลยได้รับความเสียหาย เลยพูดแต่อะไรเพ้อเจ้อแบบนั้น

ที่น่ารำคาญที่สุดก็คงเป็นตัวเองนี่แหละที่เผลอใจเต้นไปเสี้ยววินาทีกับคนแบบนั้น!

พี่แดฮยอนงี่เง่า!

เช้าวันต่อมาหลังจากที่ผมตะโกนด่าอีกคนไปหลังจากเหตุการณ์น่าอายที่สระน้ำพุกลางสนามของโรงเรียนก็ทำให้ผมรู้สึกโล่งมากกว่าเดิมโข ผมมองซ้ายมองขวาก่อนจะก้าวผ่านประตูโรงเรียนอย่างหวาดระแวง

เพราะจองแดฮยอนคนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่าชีวิตกำลังโดนคุกคามจนไม่เป็นอันกินอันนอนแบบนี้!

“พี่จงออบ!” เสียงเรียกที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ผมสะดุ้งก่อนจะหันขวับไป

“อะ..อ้อ นายเองเหรอจุนฮง”

“อรุณสวัสดิ์ครับ เอ่อ..คือ... เรื่องเมื่อวานผมขอโทษจริงๆนะ!” จุนฮงทำหน้าอ้อนใส่ผม

หึ! เมื่อวานมันขายผมแลกกับรูปเปลือยท่อนบนของพี่ยองแจสินะ ไอ้เพื่อนไม่รักดี ไอ้เพื่อนชั่ว!

ผมชี้หน้าอย่างคาดโทษแต่ไม่พูดอะไรก่อนจะเดินลิ่วๆไปที่ตึกเรียนอย่างระแวดระวัง สายตาสอดส่องมองหาคนที่สามารถโผล่พรวดออกมาได้จากทุกที่จนถึงทางขึ้นตึกเรียนแล้วจึงวางใจว่าวันนี้คงไม่โดนระรานความสงบในชีวิต

หรือจะเป็นเพราะผลของคำพูดเมื่อวานนี้?

ถ้ามันจะทำให้สงบสุขแบบนี้นะ รู้งี้ตะโกนด่าตั้งแต่แรกแล้ว โถ่วว์

“อ๊ะ พี่ยองแจ อรุณสวัสดิ์ครับ~” เสียงเจโล่เอ่ยทักใครบางคนอย่างดีอกดีใจทำให้ผมสะดุ้ง เพราะยูยองแจคือเพื่อนสนิทของพี่แดฮยอนที่มักจะตัวติดกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แถมยังเป็นคู่หูหัวกะทิของคนประหลาดนั่นด้วย

เอ่อ...หวังว่าพี่ยองแจคงไม่เพี้ยนแบบพี่แดฮยอนนะ?

“เออ หวัดดี” คนหน้าสวยตอบกลับอย่างเย็นชา แต่ดูเหมือนจุนฮงจะไม่สนใจกับความเย็นชาอะไรนั่นแม้แต่น้อย เหมือนผมจะเห็นหมอนั่นงอกหูงอกหางออกมายังไงไม่รู้...

“พี่มาทำอะไรที่ตึกศิลป์เหรอ ให้ผมนำทางให้มะ?”

“ฉันอยู่โรงเรียนนี้มาก่อนนายเพราะฉะนั้นไม่จำเป็น! แล้วก็ถอยไปได้แล้วอย่ามาขวาง ฉันจะรีบไปส่งงาน!”

“งั้นผมไปด้วยคนนะครับ!”

“เรื่องของนาย” ทั้งๆที่อีกฝ่ายตอบแบบปัดแถมยังแสดงสีหน้าชัดเจนว่ารำคาญซะขนาดนั้นแต่ทำไมผมถึงเห็นเหมือนจุนฮงกำลังกระดิกหูกระดิกหางเหมือนหมาที่ดีใจเวลาเจ้าของชมอะไรแบบนั้น...

ว่าแต่อาการแบบนี้...ไม่คิดบ้างเหรอว่ามันเหมือนไอ้บ้าบางตัวที่ไหน...

เหมือนจะรู้ว่าผมแอบนินทา(?)อยู่ในใจ พี่ยองแจหันมามองผมทำให้ผมต้องโค้งทักทายไปอย่างมีมารยาท แต่อีกฝ่ายเพียงขมวดคิ้วนิดหน่อยแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาเดินขึ้นตึกไปพร้อมกับเด็กเรืองแสงที่กระดี๊กระด๊าอยู่ข้างๆนั่น ผมได้แต่งงกับอาการนั้นก่อนจะเดินตามทั้งสองคนขึ้นไป

จุนฮงรัวคำถามนู่นนี่นั่นมากมายใส่พี่ยองแจอย่างไม่รู้จักเบื่อ อีกฝ่ายเองก็ตอบแบบกวนๆบ้าง รำคาญบ้างไปเรื่อย แต่ผมไม่เห็นว่าไอ้เด็กนีออนมันจะเสียใจหรือรู้สึกแย่ตรงไหน กลับกันมันดูจะมีความสุขมากที่ได้คุยอะไรไร้สาระกับคนที่ชอบแบบนี้

หืม? คนที่ชอบงั้นเหรอ? อ้อ..จริงสินะ...

จุนฮงเป็นเด็กที่อายุน้อยกว่าผมถึงสองปีแต่พาสชั้นมาเรียนปีเดียวกันกับผม แถมดูเหมือนจะโตเกินอายุแท้จริงของตัวเองด้วย ก็ดูเอาเถอะ อายุยังน้อยแท้ๆแต่กลับสูงกว่าผมที่อายุสิบหกซะอีก! แล้วดูเหมือนมันจะชอบพี่ยองแจอยู่ไม่มากก็น้อยล่ะนะ เมื่อวานถึงกับยอมขายผมแลกกับรูปพี่เขาอยู่เลยนี่ ฮึ่มมมม ไอ้เสาไฟ ไอ้ไม้สอยมะม่วง ไอ้พวงกุญแจขายไม่ออก ไอ้ผีนีออน ไอ้โตผิดปกติ ไอ้สูงเอ๊ย!

“ว่าแต่วันนี้พี่แดฮยอนไปไหนเหรอครับ? ตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่เห็นเลย” ผมสะดุ้งหน่อยๆเมื่อได้ยินชื่อใครบางคนที่ออกมาจากปากจุนฮง

เชวจุนฮง อย่าไปทักสิวะ! เดี๋ยวพี่ท่านก็โผล่พรวดมาจากช่องระบายอากาศหรอก!

“ลาป่วย เมื่อวานตัวเปียกแล้วยังจะแรดไปตากลมเล่นจนดึกอีกเลยไข้ขึ้นจนลากสังขารไม่ไหวจนลำบากฉันที่ต้องมาส่งงานให้มันเนี่ย” ประโยคบ่นยาวๆของคนหน้าสวยนั้นทำให้ผมรู้สึกโล่งใจในบัดดล เนื่องจากชีวิตประจำวันในวันนี้คงจะไม่โดนราวีเหมือนเคย

แต่เสี้ยวหนึ่งในใจกลับรู้สึกเป็นห่วงคนงี่เง่าขึ้นมาซะอย่างนั้น...

ผมสะบัดหัวตัวเองเพื่อขับไล่ความคิดเพ้อเจ้อนั้นออกไปจากหัว

บ้าแล้ว! เป็นห่วงคนที่ถึกอึดทนแถมยังด้านยิ่งกว่ากระดาษทรายแบบนั้นไปทำไมกันนะเรา!

“เอ่อ...พี่จงออบ ไม่เป็นไรนะครับ?” เสียงจุนฮงที่ถามด้วยความเป็นห่วงทำให้ผมได้สติเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นเด็กเปรต(ผมหมายถึงความสูงน่ะ...)มองมาด้วยความเป็นห่วงกับสายตานิ่งๆของพี่ยองแจที่มองมา

“เปล่าๆ ไม่มีอะไร”

ผมรีบหลบสายตาจับผิดของทั้งสองคนเข้าห้องเรียนไปอย่างรวดเร็ว เอ่อ...อันที่จริงก็ไม่ได้หนีอะไรหรอกนะ ก็แค่มันถึงห้องแล้วถ้าไม่รีบเข้าเดี๋ยวจะโดนมิสซิสแคลร์จอมโหดคาบแรกของวันนี้ไล่ฟาดเอาได้

ผมไม่ได้เป็นห่วงคนสติไม่สมประกอบนั่นหรอกนะอย่าเข้าใจผิดล่ะ!

 

วันนี้ทั้งวันผ่านไปอย่างราบรื่น สงบสุข และไร้สิ่งใดมาแผ้วพาน ผมมีความสุขกับวันที่แสนดีนี่เต็มที่!

...มันควรจะเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?

แต่ทำไมผมกลับรู้สึกว่ามันเหมือนขาดอะไรบางอย่างไปซะได้?

ผมนั่งกดดินสอกดของตัวเองรัวๆด้วยความหงุดหงิด คาบศิลปะที่กำลังเรียนอยู่นี่ ผมต้องสเก็ตช์ภาพอะไรก็ได้มาหนึ่งอย่าง แต่ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวแบบนี้ผมไม่สามารถวาดอะไรออกมาได้หรอกนะ แม้จิตวิญญาณแห่งศิลปะในตัวผมมันจะพลุ่งพล่านอยู่ทุกวันก็ตาม!

อ๊าก! นี่ผมเป็นบ้าตามไอ้พี่แดฮยอนไปแล้วใช่มั้ยเนี่ย!

“ผมว่าพี่ควรจะไปขอโทษพี่แดฮยอนนะ” เสียงของไอ้หมาน้อยจุนฮงดังลอยมาเข้าหูผมทำให้ผมหันขวับไปหาทันที

“พี่ไม่พูดแรงเกินไปหน่อยเหรอ? ถ้าเป็นผมป่านนี้คงโดดบ่อเต่าตายไปแล้วล่ะ”

“ทำไมล่ะ?”

“ทำไมน่ะเหรอ? พี่ก็ลองคิดถึงความรู้สึกเวลาที่คนที่ชอบแหกปากใส่หน้าว่าเกลียดดิ เป็นใครก็คงทนไม่ได้แหละ”

“ไม่ๆ ฉันหมายถึงว่าทำไมต้องกระโดดบ่อเต่า?” ผมถามงงๆแต่จุนฮงกลับทำหน้าเหมือนโดนใครเอาดิกชันนารีหนาๆซักสิบเล่มทุบหัวอย่างแรง อ้าว ก็มันจริงมั้ยล่ะ? ก็ถ้าอยากตายจริงๆทำไมไม่โดดตึกสี่สิบชั้นมันซะเลยล่ะ? มุนล่ะงง

“...ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะครับ” สุดท้ายหมาน้อยจุนฮงก็ทำหน้าเหมือนยอมแพ้แล้วหันกลับไปขีดเขียนกระดานวาดรูปของตัวเองต่ออย่างเมาๆ

เอ่อ...จุนฮง นายโอเคนะ? ฮัลโหลๆ

ผมเลยได้แต่หน้ามุ่ยกับความรู้สึกยุ่งเหยิงของตัวเองอยู่คนเดียว

จะบอกว่าผมผิดงั้นเหรอที่ไปตะโกนใส่หน้าพี่แดฮยอนแบบนั้น?

ผิดตรงไหนในเมื่อมันเป็นความจริงทั้งนั้นนี่...

เออๆ ที่บอกว่าเกลียดนั่นยอมรับก็ได้ว่าทำเกินไปหน่อย แต่ตอนนั้นมันหงุดหงิดสุดๆแล้วจริงๆ โดนไอ้บ้าโรคจิตที่ไหนไม่รู้วิ่งไล่จนสะดุดล้มลงไปในสระน้ำพุที่มีแต่ตะไคร่ ยังจะใจเย็นบอกว่า รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มไหมคะ? ได้อยู่อีกรึไงกัน!

ให้ตายเถอะ เกิดมาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองบ่นเยอะขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต...

พอ! ต่อจากนี้ไปจะไม่ขอบ่นเรื่องของรุ่นพี่สตอล์คเกอร์โรคจิตนั่นอีกแล้ว มุนจงออบขอสัญญา!

“เชวจุนฮง...นายช่วยบอกฉันทีซิว่าเรามาที่นี่ทำไมกัน?” ผมกระซิบถามเด็กตัวสูงที่ยืนถือกระเป๋าเป้ให้กับพี่ยองแจที่กำลังกดออดบ้านใครคนหนึ่งอยู่รัวๆแบบไม่เกรงใจเจ้าของบ้าน

“มาเยี่ยมพี่แดฮยอนไงครับ”

หา?

ผมฟังมันพูดไม่ผิดใช่ไหม?

หรือความจริงแล้วจุนฮงมันพูดว่า มาเยี่ยมลูกหมาลูกแมวที่บ้านพี่ยองแจอะไรแบบนั้น?

“ถือว่าพี่จะได้มาขอโทษที่พูดแรงเกินเหตุด้วยไง พี่แดฮยอนไม่สบายเพราะพี่นะ”

ชัดเลยทีนี้ สรุปว่าไอ้ที่กำลังกดกริ่งยิกๆกันอยู่นี่คือบ้านของจองแดฮยอนคนฟั่นเฟือนน่ะนะ?

แล้วอะไรนะ? เพราะผม? เรอะ? ตรงไหน? อะไร? ยังไง? เมื่อไหร่ไม่ทราบ? ก็พี่ยองแจบอกว่าเพราะเจ้าตัวมัวไปตากลมเล่นไม่ใช่รึไงก็เลยเป็นไข้จนได้น่ะ มันเกี่ยวกับผมตรงไหนวะ?

“โธ่ ก็เพราะพี่แดฮยอนเสียใจที่พี่พูดแบบนั้นใส่ไงเล่า พี่เขาเลยไปทรมานตัวเองแบบนั้นน่ะ” ประโยคต่อมานั้นเหมือนจุนฮงจะอ่านความคิดผมได้ ทำให้ผมที่จะอ้าปากเถียงต้องกลืนคำพูดลงไป ยังไม่ทันจะแย้งอะไรต่อ ประตูไม้สีขาวก็เปิดออกพร้อมเสียงไอค่อกแค่กที่ดังมาจากข้างใน

“ไง ยังไม่ตายเหรอมึง?” พี่ยองแจเอ่ยทักเจ้าของบ้านที่หอบสังขารมาเปิดประตูในชุดนอนลาย...เอ่อ...เพนกวินขาวดำ...

...มะ..มุ้งมิ้งโคตรๆ...

เออ...ผมเพิ่งจะเห็นว่าพี่ยองแจเอามาส์กปิดปากขึ้นมาใส่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้แถมยังใส่ถุงมือยางด้วย บางทีก็อดคิดไม่ได้นะว่าพี่แกเว่อร์ไปรึเปล่า...

“เออ กูยังตายง่ายๆไม่ได้หรอก แค่ก..” เสียงที่ปกติมักจะดังประมาณร้อยแปดเดซิเบลแถมฟังกวนหูน่าหมั่นไส้นั้นวันนี้มันฟังดูจะแหบลงไปมากตามด้วยเสียงไอเบาๆอย่างที่เจ้าตัวพยายามจะเก็บอาการ

“อ้าวจุนฮง มาด้วยเหรอ...” พี่แดฮยอนที่มองเห็นจุนฮงเอ่ยทักก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นว่าผมยืนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าซีดเซียวนั้นก็สมกับเป็นคนป่วยดี ดวงตาที่ดูแห้งผากนั้นเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นผมชัดๆ

ปัง!

จู่ๆเจ้าตัวก็ปิดประตูใส่หน้าพวกผมอย่างแรงทันทีจนเกือบกระแทกหน้าพี่ยองแจ

“สัส! ปิดประตูแบบนี้มึงอยากจ่ายค่าทำจมูกให้กูเหรอ!”

“กลับไปเถอะ! เดี๋ยวอีกสองสามวันก็หายแล้ว ไม่ต้องมาเยี่ยม!” เสียงตะโกนอู้อี้ดังมาจากหลังบานประตูนั้นตามด้วยเสียงไอเป็นชุดจนน่ากลัว

“กูไม่ได้มาเยี่ยม! กูเอาการบ้านกับงานมาให้มึงต่างหากล่ะ!”

“ยูยองแจมึงมันใจร้าย!!!” จุนฮงถึงกับหลุดขำกับประโยคตัดพ้องี่เง่าของคนที่อยู่ในบ้านนั่น

“ตามใจ มึงไม่ส่งก็ไม่จบนะเออ! อยากจะซ้ำชั้นเพื่อจะได้อยู่กับจงออบก็บอกมาดีๆเถอะไอ้ดำเอ๊ย” ผมสะดุ้งเมื่อโดนพี่ยองแจลากเข้าไปเกี่ยวกับบทสนทนานั้นอย่างไม่รู้ตัว รุ่นพี่หน้าสวยจิ๊ปากอย่างรำคาญใจก่อนทำท่าจะเดินออกมา แต่แล้วประตูบานเดิมกลับเปิดออกอีกครั้ง พี่ยองแจผลักหัวคนป่วยทีนึงอย่างหมั่นไส้ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปตามด้วยจุนฮง จึงเหลือเพียงแค่ผมที่ยืนเก้กังทำตัวไม่ถูกอยู่หน้าบ้าน

“เข้ามาเถอะพี่” เสียงจุนฮงที่เรียกทำให้ผมตัดสินใจเดินตามหลังจุนฮงเข้าไปเป็นคนสุดท้าย ตามด้วยเสียงประตูที่ปิดลง ขณะที่ถอดรองเท้าจู่ๆก็มีน้ำหนักไม่น้อยเท่าไหร่พาดมาที่หลังอย่างไม่ทันตั้งตัวจนผมเกือบล้ม ไอร้อนที่แผ่จากร่างกายที่ล้มพิงผมอยู่นี่บอกถึงอาการไข้ของเจ้าตัวที่กำลังทวีความรุนแรงขึ้นทุกทีได้เป็นอย่างดี

“จะ–จุนฮงช่วยที! พี่แดฮยอนไข้ขึ้นล้มพับไปแล้ว!” ผมพยายามพยุงร่างคนป่วยไม่ได้สติ จุนฮงรีบวิ่งมาหิ้วปีกอีกข้างก่อนจะลากคนป่วยเข้าไปที่ห้องนอนที่พี่ยองแจเปิดประตูรอไว้อยู่แล้ว

“อาการหนักอยู่นะเนี่ย งี่เง่าชะมัด นี่ฉันเป็นเพื่อนกับมันไปได้ยังไงวะ...” พี่ยองแจบ่นงึมงำ

หลังจากนั้นผมกับจุนฮงก็โดนยูยองแจคนใจร้ายจิกหัวให้เตรียมนู่นนี่นั่นอย่างไม่ปรานี ในระหว่างนั้นคนที่หมดสติเพราะพิษไข้ดูจะอาการดีขึ้นมาหน่อยเมื่อไข้ที่สูงปรี๊ดนั่นลดลงมาอย่างรวดเร็วเพราะฤทธิ์ยาและผ้าชุบน้ำที่เปลี่ยนชุบแทบจะทุกๆสิบห้านาทีนั่น กว่าไข้จะลดลงจนอยู่ในระดับที่ไม่น่าเป็นห่วงเวลาก็ปาเข้าไปห้าโมงครึ่งแล้ว

“แย่ล่ะ ลืมไปเลยว่าวันนี้มีติวอิ้งตอนหกโมง ขืนโดดโดนแม่ด่าแน่... จุนฮง! นายว่างรึเปล่า อยู่ดูแลมันก่อนได้ไหม?” พี่ยองแจที่ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูนั่นบ่นออกมาก่อนจะหันไปถามจุนฮงที่นั่งตาแป๋วอยู่ไม่ห่าง

“เอ่อ...ผมโดนแม่บังคับว่าห้ามกลับบ้านเกินหกโมงอ่ะ ว่าจะขอตัวกลับก่อนพอดี” จุนฮงเกาหัวแกรกๆอย่างไม่รู้จะทำไงดี แล้วก็หันมาสบตากับผมเข้า

“พี่จงออบ! เย็นนี้พี่ว่างพอดีไม่ใช่เหรอ? อยู่เฝ้าพี่แดฮยอนแป๊บนึงสิ เดี๋ยวพ่อแม่พี่แดฮยอนก็กลับมาแล้ว” ผมอ้าปากจะเอ่ย แต่กลับถูกพี่ยองแจแทรกขึ้นมาด้วยเสียงนิ่งๆ

“ไม่เป็นไรหรอก ถ้านายเกลียดไอ้บ้านั่นก็ไม่ต้องก็ได้ จะได้ไม่ลำบากใจ” คำพูดที่ดูจะตีความหมายได้หลายอย่างนั้นทำให้ผมกัดปากตัวเองเหลือบมองคนป่วยอย่างชั่งใจก่อนจะสบตากับสองคนที่เหลือ จุนฮงมองผมด้วยสายตาขอร้อง ในขณะที่อีกคนเพียงแค่มองนิ่งๆเท่านั้น

“...ผมจะอยู่เฝ้าพี่แดฮยอนเองครับ”

 

มีเพียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่นอนซมอยู่บนเตียงเท่านั้นที่ได้ยินในห้องเงียบๆนี้ ผมนั่งมองคนที่ซีดเซียวเพราะพิษไข้อย่างเบื่อๆ ไม่รู้จะทำอะไรดี พลางกวาดสายตาไปรอบๆห้อง

ห้องนี้ดูปกติมากเมื่อเทียบกับสติเจ้าของห้องแล้ว ชั้นหนังสือที่ดูเป็นระเบียบผิดคาด โต๊ะอ่านหนังสือที่มีหนังสือกองระเกะระกะพอควร คอมพิวเตอร์ที่ดูเหมือนจะเป็นรุ่นล่าสุดตั้งอยู่ข้างๆกัน ตู้เสื้อผ้าไม้สีเข้ม นอกจากนั้นก็มีเหมือนสิ่งที่น่าจะเป็น...เอ่อ...โต๊ะเครื่องแป้ง...อยู่ด้วยล่ะ

ผมเดินไปดูที่โต๊ะนั้นอย่างสนใจ แต่กลับพบว่าแทนที่จะมีเครื่องสำอางหรืออะไรทำนองนั้นกลับมีเพียงแค่กล่องหลายขนาดทั้งใหญ่และเล็กวางซ้อนกันอยู่ โดยที่ทั้งโต๊ะนั้นมีเพียงแค่แป้งเด็กขวดเดียวกับโลชั่นสำหรับผู้ชายเท่านั้น ผมมองกล่องหลากสีสันและขนาดต่างกันอย่างสนอกสนใจ แม้มันจะเปิดฝาทิ้งไว้แต่ข้างในนั้นว่างเปล่าไม่มีอะไรอยู่ ผมเลยลองหยิบกล่องลูกบาศก์สีเขียวสลับเงินที่ปิดฝาอยู่ขึ้นมาและรู้สึกว่ามันมีบางสิ่งบางอย่างอยู่ข้างใน

เจออะไรเข้าแล้วสิ...

ผมหันกลับไปมองเจ้าของห้องเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคงยังไม่ฟื้นขึ้นมาง่ายๆก็เลยตัดสินใจเปิดฝากล่องที่ดูจะพิเศษกว่าใบอื่นนั้น ถึงจะดูน่าเกลียดไปหน่อยแต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ถือซะว่าเอาคืนที่ทำให้ผมตกน้ำแล้วกัน(แม้ว่าผมเองก็ไม่คิดว่ามันจะเกี่ยวกันตรงไหนก็ตาม...)

แสงสีเงินเป็นประกายกระทบกับแสงไฟเพดานสะท้อนเข้าสู่ตา ผมมองของที่อยู่ในนั้นอย่างตกตะลึง

นั่นมัน...แหวน...

แหวนสีเงินที่มีลายแปลกๆยึกยือ

แต่ดูเหมือนว่ามันจะมีอะไรบางอย่างที่พิเศษกว่าแหวนทั่วไปนะ

...ก็มันเป็นแหวนที่เหมือนกับแหวนที่ผมได้มาจากแฟนคนแรกตอนประถมไม่มีผิด!

ผมนิ่งงันไป ความทรงจำเก่าๆสมัยเด็กย้อนกลับมาอีกครั้ง...

 

“พี่ต้องไปจริงๆเหรอครับ?”

 ผมเขย่าแขนพี่สาวข้างบ้านที่ใจดีมาเล่นกับผมทุกวันแล้วก็ยังชอบแบ่งขนมให้กินบ่อยๆด้วยถึงแม้ว่าบางครั้งพี่เค้าจะชอบแย่งผมกินหลังจากที่กินของตัวเองหมดก็เถอะ เพราะผมชอบเธอมากขึ้นเรื่อยๆจนในทีสุดก็ขอเธอเป็นแฟน และเธอก็ตอบตกลงด้วยดี

เพราะพี่สาวเป็นรักแรกของผมตอนประถม มันเลยทำให้ผมจำหน้าพี่เค้าไม่ได้เท่าไหร่ ส่วนชื่อน่ะเหรอ? เราเป็นแฟนกันทั้งๆที่ไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ มีแต่พี่สาวเท่านั้นแหละที่รู้ชื่อผม ในขณะที่ผมจำไม่ได้แล้วด้ยซ้ำว่าหน้าตาเธอเป็นยังไง

“จงออบอา...พี่ต้องย้ายตามคุณพ่อน่ะ” เธอพูดด้วยเสียงหม่นหมอง

“ถ้าพี่ไม่อยู่แล้วผมจะทำยังไงล่ะครับ!?” เด็กผู้ชายในวันวานที่เริ่มโวยวายก่อนจะถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดอบอุ่นของอีกฝ่าย

“ไม่เป็นไรนะ มุนจงออบ เทวดาน้อยของพี่...” นิ้วเรียวของอีกฝ่ายเกลี่ยไล่น้ำตาเบาๆก่อนจะส่งยิ้มสดใสให้ผม แล้วยกนิ้วก้อยขึ้นมา “พี่สัญญาว่าจะกลับมาหานะ จงออบจะรอพี่ใช่ไหม?”

“รอสิครับ!” ผมในตอนนั้นยื่นนิ้วไปเกี่ยวอย่างแข็งขัน พี่สาวยิ้มออกมาก่อนจะหยิบกล่องอะไรออกมาจากกระเป๋าแล้วเปิดหยิบของที่อยู่ในนั้นออกมาก่อนจะวางมันลงบนฝ่ามือผม

“เก็บมันไว้ดีๆ รอวันที่พี่กลับมานะ พี่รักนายนะจงออบ”

ริมฝีปากเนียนนุ่มนั้นจุมพิตที่หน้าผากผมอย่างนิ่มนวลก่อนจะขยี้หัวผมเบาๆพร้อมส่งรอยยิ้มที่แสนเจิดจ้าราวกับแสงของดวงอาทิตย์ยามเช้ามาให้

ในช่วงแรกๆ ผมก็ตั้งใจรออีกฝ่าย หากแต่ในเวลาไม่นานเมื่อโตขึ้น ผมก็เข้าใจว่ามันก็แค่คำสัญญาของเด็กๆเท่านั้น ไม่แน่ว่าคนพูดเองก็อาจจะลืมไปแล้วก็ได้

ไม่นานนักผมก็ตัดสินใจที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้ลึกๆในใจ ให้มันเป็นความทรงจำที่งดงามเท่านั้น...

 

มือผมได้แต่หยิบมันขึ้นมาดูอย่างไม่อาจห้าม พลางหมุนสำรวจรายละเอียดอย่างคร่าวๆ แต่ทุกอย่างเหมือนกับแหวนที่ผมมีไม่ต่างกันแม้แต่น้อย ผมได้แต่สับสนกับสิ่งที่เห็นนี้ ขณะนั้นก็เห็นว่าภายในกล่องนั้นยังมีรูปโพลาลอยด์วางซ้อนอยู่ที่ก้นกล่องนั้นด้วย ผมจึงหยิบมันออกมา

และต้องตกใจกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าในรูปนั้นเป็นรูปผมที่ถ่ายกับพี่สาวที่เป็นแฟนผมคนนั้น!

...นี่มัน...อะไรกันเนี่ย?

“แค่กๆ...” เสียงไอสองสามทีทำให้ผมสะดุ้ง ลนลานเก็บหลักฐานอย่างรีบร้อนจนเผลอทำกล่องนั้นหลุดมือ รูปถ่ายกระจายลงบนพื้นในขณะที่แหวนนั้นกลิ้งไปเรื่อยก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ข้างเตียงของคนที่ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งได้แล้ว

พี่แดฮยอนที่ฟื้นจากพิษไข้แล้วกำลังมองผมที่ถือกล่องใบนั้นค้างอยู่ในมือ

“...จงออบ?” เหมือนว่าอีกคนจะเพิ่งรวบรวมสติได้เอ่ยเรียกชื่อผมออกมาด้วยเสียงที่แหบแห้ง ความงุนงงปรากฏขึ้นบนใบหน้านั้นก่อนที่สายตานั้นจะไล่ตามกล่องในมือลงไปที่รูปที่กระจายอยู่บนพื้นตามด้วยการก้มลงไปเก็บแหวนที่อยู่ข้างเท้าตัวเอง

...เอ่อ...สถานการณ์แบบนี้ ผม...ควรจะทำยังไงดี?

“ในมือ..นั่นมัน...” จู่ๆพี่แดฮยอนก็หน้าแดงแปร๊ดราวกับลูกตำลึงสุกงอม ผมได้แต่เงิบ งง และเหวอกับอาการนั้นทั้งที่หลักฐานยังคามืออยู่อย่างนั้น

เดี๋ยวๆๆ พะ..พี่ท่านจะหน้าแดงทำซากอะไรวะ!!?

“...แค่ก คือ..พี่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ เรากลับบ้านไปเถอะ” พูดเสร็จก็ล้มตัวลงนอนหันหลังคลุมโปงทันที ผมได้แต่งงกวาเดิมกับการกระทำนั้น

“...มันหมายความว่าไงเนี่ย?”

“ก็...จงออบเกลียดพี่แล้วไม่ใช่เหรอ ฮึก...” เสียงสะอื้นอู้อี้เบาๆที่ดังมาจากใต้กองผ้าห่มขยุกขยุยนั่นทำให้ผมตกใจ รีบวางกล่องในมือลงแล้วเดินไปหาคนที่มุ่นซุกอยู่ก่อนจะกระชากผ้าห่มออกแต่กลับถูกแรงของคนข้างใต้ยื้อเอาไว้

“เป็นอะไรของพี่เนี่ย! พี่ร้องไห้เหรอ!?”

“ฮือ...ปล่อยพี่ไว้คนเดียวเถอะ!”

ในที่สุดผมก็สามารถเอาผ้าห่มที่คลุมอีกคนอยู่ออกไปจนได้

ใบหน้าที่เจ้าตัวมั่นนักหนาว่าดูดีอย่างโน้นอย่างนี้บัดนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเละเทะและน้ำมูกใสๆยืดย้วยลงมา แถมปากเบินๆนั่นยังเบะยื่นลงมาอย่างน่าตลกโคตรๆ ผมมองเจ้าของชุดนอนลายเพนกวินในสภาพตอนนี้แล้วก็ขำพรืดออกมาแล้วก็หลุดหัวเราะเสียงดังอย่างอดไม่อยู่

“ฮืออออออออ! จงออบคนใจร้าย! มาหัวเราะพี่ตะไมอ้ะ! แงงงงงงงงงงง!”

“ฮ่าๆๆๆ ก็..ดูสภาพพี่ตอนนี้ดิ ทุเรศพอๆกับเด็กจะเอาของเล่นเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ”

“โฮฮฮ..ถึงพี่จะหื่นกามแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพี่จะเอาของเล่นนะ!”

...เดี๋ยวๆ มุนว่ามันไม่ใช่นะครับ ไอ้คุณพี่แดฮยอนสติไปจริงๆแล้วใช่ป้ะ?

“...แล้วพี่พอจะบอกผมได้ไหมว่ารูปพวกนั้นพี่ได้มันมายังไง?” หลังจากสงบสติอารมณ์กันเรียบร้อยแล้วผมที่นั่งลงข้างเตียงก็เอ่ยถามคนที่นั่งเช็ดน้ำหูน้ำตาเหมือนเด็กสามขวบก็ไม่ปาน

“ฮึก..จงออบใจร้าย ลืมคำสัญญาไปหมดแล้วสินะ...” หน้าตาที่(เจ้าตัวคิดเอาเองว่า)ดูดีมากนั่นทำท่าจะเบะอีกรอบ ผมได้แต่งงกับคำตอบนั้น

“สัญญาอะไร...ทำไมพี่ถึง..!?”

“ก็จงออบเป็นคนสัญญากับพี่เองนี่ ทำไมพี่จะไม่รู้ล่ะ?”

ผมประมวลประโยคนั้นอยู่สามวิก่อนจะจ้องอีกคนอย่างตกตะลึง

“หรือว่าพี่...”

“พี่อุตส่าห์กลับมาหาแล้วแท้ๆ แต่จงออบกลับจำพี่ไม่ได้ พี่เสียใจนะ ฮือออ” พี่แดฮยอนสั่งน้ำมูกกับกระดาษทิชชู่ก่อนจะปาทิ้งลงถัง

ผมอ้าปากค้างกับประโยคนั้น

“แต่..แต่พี่เป็น...ผู้ชายไม่ใช่..เหรอ?”

“ก็...ตอนนั้นพี่แพ้พนันแม่ เลยโดนบังคับให้แต่งหญิงเป็นเวลาสามเดือนตอนอยู่บ้าน...” เจ้าตัวหน้าแดงแปร๊ดอีกรอบ สูดน้ำมูกเบาๆก่อนจะพูดต่อ “...มันถือเป็นความทรงจำที่มืดมนที่สุดของพี่เลยนะ แดฮยอนคนหน้าตาดีอับอายเหลือเกิน... ฮึก...โฮรววววว!!!!” ไอ้คุณพี่หน้าแมวก็ฟุบหน้าแหกปากร้องไห้กับหมอนอีกรอบอย่างอัดอั้นตันใจ ในขณะที่ผมรู้สึกเหมือนสติหลุดลอยตามไปอีกคนแล้ว

...นี่มันหมายความว่า...

...รักแรกของผม...คือไอ้คนบ้าข้างๆเนี่ยนะ?

...มุนจงออบเอ๊ย...

...ทำไมชีวิตนายมันถึงได้...ฟหกด่าสวแบบนี้วะ?

มุนคุงอยากจิครายละเกิ๊น...

“.......................งั้นผม...กลับล่ะนะ” หลังจากนั่งเอ๋อแดกจุดอยู่เกือบห้านาทีผมก็ลุกขึ้นสะพายกระเป๋าเดินโซเซไปที่ประตูห้องด้วยความช็อคกับเรื่องที่ตัวเองได้รับรู้ หากแต่มือยังไม่ทันจะแตะลูกบิด เอวผมก็ถูกแขนยาวกอดรัดไว้แน่นจากด้านหลังจนผมสะดุ้งกับสัมผัสนั้น

“พี่..ทำอะไร...”

“พี่ขอโทษนะ” เสียงแหบแห้งของคนไม่สบายดังอยู่ข้างหูจนผมอดหวั่นใจไม่ได้

“อย่าเกลียดพี่ได้มั้ย?”

 “..เอ่อ...พี่ ปล่อย..”

“ถ้าจงออบเกลียดพี่...พี่ก็ไม่รู้จะทำยังไงกับหัวใจตัวเองแล้ว ที่ผ่านมาพี่ไม่เคยมีใครนอกจากจงออบเลยนะ” อ้อมแขนนั่นรัดแน่นขึ้นอีกนิดหากแต่กลับไม่ทำให้รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด

ไม่รู้ว่าเพราะพิษไข้ของอีกคนหรืออะไรทำให้ด้านหลังนั้นมันอุ่นไปหมด

ดูเหมือนจะอบอุ่น...ไปถึงข้างในใจ

“...”

“พี่จะไม่กวน ไม่ตื๊อแบบนั้นอีกแล้ว”

“...”

“อย่าเกลียดพี่นะครับ”

“...จริง”

“...?”

“อันที่จริง...”

“...”

“ผมก็...ไม่ได้เกลียดอะไรพี่หรอกนะ” ได้แต่พูดอ้อมแอ้มไปเบาๆ ความร้อนจู่ๆก็พุ่งวาบขึ้นที่แก้มซะอย่างนั้น ไม่รู้เป็นบ้าอะไรของมัน! บอกเลยว่าผมไม่ได้เขินอะไรแม้แต่น้อย!

“จริงเหรอ? แล้ว..ชอบพี่รึเปล่า?” คำถามที่เป็นเหมือนระเบิดปรมาณูนั้นถูกส่งมา

“ผมก็...ไม่ได้รำคาญพี่หรอกนะ” ผมหันหน้าหนีไปอีกทาง “แต่ถ้ายังไม่ปล่อยแขนล่ะก็นะ อาจจะได้เกลียดแน่ๆ...ปล่อยดิ!”

 

“...เรานี่มัน...น่ารักโคตรๆ! ...งือออ นี่พี่จะอดใจไม่ไหวแล้วนะ!” ไม่ทันจะอ้าปากด่าอะไร อีกคนก็ฉวยโอกาสฝังจมูกโด่งคมนั้นลงบนแก้มแรงๆสองสามที

“พี่แดฮยอน!”

“ฮะๆๆ อ่ะ..โอ๊ยๆ! ยอมแล้วๆ ปล่อยแล้วจ้า” แขนที่รัดพอๆกับหนวดปลาหมึกนั่นรีบคลายออกอย่างรวดเร็วเพราะแรงหยิกแบบไม่ปรานีที่ท่อนแขน

“ผมกลับล่ะนะ” ผมรีบวิ่งออกจากห้องแล้วก็บ้านหลังนั้นไปด้วยความรวดเร็ว

ฮึ่ย...หวังว่าพี่แดฮยอนจะไม่เห็นหน้าผมที่มันเห่อร้อนไปหมดในตอนนี้นะ!

- Special -

 

สวัสดีทุกคน ผมจองแดฮยอนคนหน้าตาดีที่มีประชากรน้อยมารายงานตัวครับ!

ตอนนี้ผมก็ยังคงตกหลุมรักอยู่ดี

และดูเหมือนไม่ว่าจะทำยังไง ผมก็คงถอนตัวไม่ขึ้นซะแล้ว

ก็คนน่ารักของผมน่ะน่ารักไม่เคยเปลี่ยน แถมยังดูเหมือนว่าตอนนี้จะน่ารักมากกว่าเดิมซะอีก

แบบนี้ผมจะไปไหนได้ล่ะครับ จริงไหม?

“จงออบอา อรุณสวัสดิ์มายแองเจิ้ลลลล~”

“บอกแล้วไงว่าให้เลิกมาดักที่หน้าโรงเรียนแบบนี้ ผมสะพรึง!”

“ก็พี่อยากจะเจอหน้าจงออบเป็นคนแรกของวันนี่ ไม่ได้เหรอ?” ผมทำเสียงหงอยๆ เอียงคอทำหน้าตาอ้อนใส่คนตรงหน้าอย่างสุดชีวิต จงออบดูจะชะงักกับอาการของผมไปก่อนที่แก้มนิ่มๆนั่นจะแดงเรื่อหน่อยๆ

“มะ..ไม่ได้!” ถึงเจ้าตัวจะทำเสียงแข็งใส่ผมแต่ไอ้ที่แดงๆบนหน้านั่นมันกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

ฮึ้ยยยยยย จะน่ารักเกินไปแล้วนะ!

น่ารักราวกับนางฟ้า นี่มันชอนซากัททึนนอ~

“วันนี้มีเมนูอาหารเช้าฟูลคอร์สแบบตะวันตกด้วยนะ จงออบชอบแฮมเบอร์เกอร์ไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ต้องเอาของกินมาล่อหรอกนะ ผมกินมาจากที่บ้านแล้ว”

“จงออบอิ่มท้องแต่อาจจะไม่อิ่มใจ ไปนั่งให้กำลังใจพี่เฉยๆก็ได้นะ น้า~”

“กำลังใจบ้าอะไร! แค่กินข้าวเช้าเนี่ยนะ!”

“พลังงานในการดำเนินชีวิตของพี่คือกำลังใจจากจงออบน้อย! บีคัสยูอาร์มายเฮฟเว่นนนนนนน แอ้ก!!!” จู่ๆก็รู้สึกเหมือนถูกถีบจากด้านหลังอย่างแรงจนหน้าทิ่มไถลพื้นไปอย่างงดงาม

“มาละเมอห่าอะไรตรงทางเข้าออก เกะกะสัส”

“ยองแจ! มึงกำลังทำร้ายเพื่อนที่น่ารักที่สุดที่มึงเคยมีมานะ!” ผมลุกขึ้นมาโวยวายใส่ไอ้เพื่อนใจไม้ไส้ระกำที่เอะอะก็ชอบใช้กำลังและวาจาเชือดเฉือนหัวใจดวงน้อยๆของจองแดฮยอน บุรุษผู้เลอค่าและน่าทะนุถนอมแห่งโลกมนุษย์ของมุนชอนซา ชะวิ้ง!

“เพื่อนที่น่ารำคาญที่สุดล่ะไม่ว่า หาภาระให้กูตลอด ถ้ากูไม่อ่อยให้จงออบอยู่กับมึงวันนั้นมึงคงไม่มีหน้ามาเต๊าะน้องเขาอีกหรอก สำนึกบุญคุณกูซะ!”

“ยูยองแจ! ทำไมมึงร้ายกาจแบบนี้! พจมานจะไม่ทนนน”

“มึงดูละครมากไปรึเปล่า? จงออบ พามันไปเช็คสมองบ้างก็ดีนะ”

“เคยพาไปแล้วครับ พออยู่ต่อหน้าหมอชอบทำตัวเป็นคนปกติขึ้นมาซะงั้น แต่พอออกมานอกโรง’บาลก็บ้าเหมือนเดิมครับ” จุนฮงที่ยืนข้างๆจงออบหลุดขำพรืดออกมา

“จงออบอ้ะ!”

ทำไมใครๆก็ชอบทำร้ายแดฮยอนคนอ้อนแอ้นคนเน้~ อยากจิครายเหลือเกินนน

“ว่าแต่มึงเขียนกราฟไทเทรตมาแล้วรึยัง?”

หา? กราฟ? ไทเทรต?

“กราฟไรเหยอ?” ผมทำหน้าแบ๊วใส่ยองแจมันซะเลย

...หือ?

เหมือนเหตุการณ์นี้มันคุ้นๆป่ะ? เดจาวู?

“สัส! กราฟไทเทรตวิชาเคมีไงเล่า ส่งวันนี้คาบแรก ต้องพรีเซนต์ด้วย มึงรับผิดชอบสรุปผลกับกราฟการทดลองไง ไอ้ถ่านพันปี!”

“อ๋อ คาบนั้นอ่ะนะ...” ผมพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะตาเหลือก

“หา! คาบแรก!? พรีเซนต์ด้วย!? ชิฟท์หายแล้ว!”

“กูว่าละ... รีบไปเร็วๆเลยมึง!” ยองแจวิ่งนำไปที่ตึกเรียน ผมได้แต่หันกลับมามองและบอกลาจงออบตาละห้อย

แงงงงง จงออบ นางฟ้าประจำตัวของพี่แด้คนหล่อ ช่วยให้พี่พ้นจากการโดนอ.สั่งให้คาบบีกเกอร์ด้วยเถอะ โฮววววว

“เฮ้อ...สู้ๆเข้าล่ะครับ” เสียงพึมพำที่ดังเบาๆมาจากคนที่หันหน้าหนีผมแล้วลากแขนเด็กนีออนเดินลิ่วๆขึ้นตึกไปนั้นลอยมาเข้าหูผม ผมมองตามด้านหลังของคนน่ารักของผมอย่างมีความสุข

อ่า...ให้ตายเถอะ จะน่ารักไปถึงไหนกันเนี่ย จงออบของพี่~

โอ๊ส! จะปั่นตอนโฮมรูมก่อนเข้าคาบแรกให้เสร็จเลยคอยดู ย้าก!!!!!

ละมุนจงออบคนดีของพี่แดฮยอนคนเดียว <3

*แถม*

 

“ไหนล่ะรูปพี่ยองแจที่ไปเที่ยวทะเลอ่ะ พี่ยังไม่ได้ให้ผมเลยนะ”

“หา? ฉันเคยบอกว่าจะให้ด้วยเหรอ?”

“ไม่เอาดิพี่ ถ้าพี่ไม่ให้ ผมจะไซโคให้พี่จงออบหนีพี่กลับบ้านเร็วๆทุกเย็นเลยคอยดู!”

“โห่ อะไรวะ อ่ะๆ ก็ได้ เอาไปเลยป่ะ”

“โอ้วววว ขะ..ขาวมาก!!!”

“ทำอะไรกันอยู่เหรอ?”

“อ้า~ จงออบมาแล้วเหรอ เปล่าหรอกไม่มีอะ--”

“จองแดฮยอน รูปนั่นมันอะไร”

“...”

“...”

“...”

“กูถามว่ารูปนั่นมันอะไร?”

“เอ่อ..พี่ยองแจ ใจเย็น--”

“หุบปากไปไอ้เปรตนีออน!”

“ง่ะ..งั้น... โชคดีนะพี่แดฮยอน! ผมไปล่ะ!”

“เฮ้ยเดี๋ยวเซ่! แกจะชิ่งแบบนี้ไม่ได้นะโว้ย! ไอ้จุนฮง!”

“ผมขึ้นเรียนก่อนนะครับ”

“เดี๊ยวววว จงออบ! อย่าทิ้งพี่ไปปปปป!”

“ไอ้แดฮยอน มึงเตรียมตัวตายได้”

“จงออบจ๋า!!! อ๊ากกกกกกก!!!!”

 



 

จบจ้ะ...XD