[OS] Because I've Always Been Watching You [LoJae]

Title : Because I’ve Always Been Watching You

Pairing : LoJae
Genre : One shot
Rate : G

-----------------------------------------------------------------------

” Because I’ve Always Been Watching You “

เสียงกริ่งที่ดังขึ้นเพื่อบอกว่าเวลาเรียนได้สิ้นสุดลงทำให้บรรดาเหล่านักเรียนต่างออกอาการต่างๆนานากันไป บ้างก็ลนลาน บ้างก็โล่งใจ บ้างก็ดีใจเพราะว่าคลาสศิลปะในวันนี้จบลงซะที

เพราะว่าวันนี้มีการสอบวาดภาพร่างตามแบบที่กำหนดให้ นักเรียนส่วนใหญ่ก็วาดเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ก็มีบางคนเหมือนกันที่ยังเก็บรายละเอียดต่างๆไม่เสร็จ 

แต่ว่านั่นไม่ได้อยู่ในสายตาของหนุ่มน้อยริมหน้าต่างที่กำลังล่องลอยอยู่ในโลกของตัวเอง

สายตาเขาจับจ้องไปที่สิ่งหนึ่งอย่างเพลิดเพลินจนไม่ทันรู้ตัวว่าคลาสเรียนจบลงแล้วและตัวเองเป็นคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ส่งกระดาษ 

“เฮ้ย” เสียงดังแกมดุของใครบางคนแทรกเข้ามาในความคิดทำให้ถึงกับสะดุ้ง 

“อ๊ะ! ครับ!!?”

“ฝันกลางวันอะไรของเธออยู่น่ะ รีบๆส่งกระดาษมาได้แล้ว” ชายหนุ่มซึ่งเป็นอาจารย์สอนศิลปะวัยยี่สิบกว่าๆยื่นมือมาพลางส่งสายตาดุๆมากดดันซ้ำอีกทำให้เด็กหนุ่มลนลานรีบส่งกระดาษไป 

ตาก็มองตามใบหน้าขาวติดจะสวยของอาจารย์หนุ่มไปอย่างเคลิบเคลิ้ม 

ใช่แล้ว 

เพราะว่าคนที่เขาชอบมากที่สุดก็คือ อ.วิชาศิลปะคนใหม่ ‘ยูยองแจ’ นี่ล่ะ 

ในวันแรกที่เจอกันนั้น ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก เหมือนรักแรกพบในนิยายรักไม่ผิด 

“สวัสดี ครูชื่อยูยองแจ ตั้งแต่นี้ไปจะเป็นครูสอนวิชาศิลปะและทัศนศิลป์ประจำระดับชั้นปีสองนะ” 

วินาทีที่ได้ยินเสียงนั้น ดูเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายจะหายวับไป

เหลือเพียงเขาและรอยยิ้มสดใสที่รู้สึกว่ามันสวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นของอ.ยองแจเท่านั้นก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นระรัวจนเหมือนจะหลุดออกมาข้างนอก

แต่ว่าสรุปแล้ววันนั้นเพราะเอาแต่นั่งจ้องด้วยความตกตะลึงก็เลยโดนสั่งให้ไปคาบไม้บรรทัดที่นอกห้อง โดนเพื่อนล้อไปสามวันเจ็ดวัน 

จากนั้น พอรู้ตัวอีกทีเขาก็เอาแต่มองตามคนหน้าสวยไปโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว…

“โอ๊ะ ใช่ แล้วเธอน่ะหลังเลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งกลับบ้านล่ะ มาหาฉันที่ห้องศิลปะด้วย” คำพูดของคุณครูยองแจกระชากสติที่ลอยไปไกลให้กลับมาอยู่ที่ปัจจุบันอย่างทันที 

“หา! ทำไมอย่างนั้นล่ะครับอาจารย์!!??” 

“ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะว่าเธอไม่ใส่ใจงานที่ฉันมอบหมายให้ไงล่ะ ใช่ไหม?”

 “อะ…” …จริงด้วย! เพราะตอนนั้นเอาแต่หมกมุ่นกับการมองมากไปหน่อย สุดท้ายเลยกลายเป็นว่าเผลอวาดอะไรที่มันไม่เกี่ยวกับหัวข้อบทเรียนลงไปซะงั้น!!!

“เอ่อ…คือว่า…” สายตาจ้องเขม็งจากยองแจที่มองมาอย่างดุๆ ทำให้เด็กตัวสูงเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก หากแต่ถูกตัดบทด้วยเสียงเรียบและแววตาเฉียบที่ตวัดมองเป็นการบอกกลายๆ ว่าไม่รับฟังข้ออ้างใดๆ ทั้งสิ้น

“เข้าใจแล้วใช่ไหม มาที่ห้องศิลปะด้วยล่ะ”

 “ครับผม…”

…หมี

 …หมีกริซลี่

 …หมีกริซลี่กำลังคาบปลาอยู่…

 “…อาจารย์”

 “ว่าไง?”

 “…ไม่รู้สึกว่าแบบของผมมันแปลกไปจากแบบของคนอื่นในห้องหน่อยเหรอ?”

 …จำได้ว่าในคาบเรียนอาจารย์ให้วาดแค่พวกกล้วย แอปเปิ้ลอะไรทำนองนั้นไม่ใช่รึไงครับ

 แล้วหมีนี่มัน… แถมดูเหมือนจะต้องใช้เวลาวาดนานกว่าปกติด้วยนะครับอาจารย์… 

ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าจุนฮงคือไม้แกะสลักรูปหมีกริซลี่คาบปลาแซลมอนที่ร่างโปร่งอุตส่าห์ไปรื้อค้นจากกองประติมากรรมที่สะสมไว้ในห้องศิลปะแล้วเอามาวางตรงหน้า เป็นแบบงานให้เขาที่ต้องร่างภาพเหมือนใหม่ทั้งหมดเพราะดันเผลอวาดอะไรไม่รู้ส่งอาจารย์ไป

 “อ้อ นั่นน่ะเหรอ เป็นการลงโทษที่เธอไม่สนใจทำงานที่ได้รับมอบหมายยังไงล่ะ หยุดบ่นแล้วก็รีบวาดเข้าซะ ฉันจะเก็บกวาดห้องนี้ซักหน่อย”

 “ก็ได้คร้าบบบบ…” รับคำแบบยืดๆแล้วเด็กตัวสูงก็ลงมือขีดๆเขียนๆตามที่ได้รับมอบหมาย วาดไปได้สักพัก สายตาก็แอบมองเจ้าของห้องที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเก็บข้าวของและทำความสะอาดอย่างเงียบๆ

 …ลองมาคิดๆดูแล้ว…

 …ดูเหมือนว่าจะตกหลุมรักแบบไม่ทันตั้งตัวในห้องเรียนตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเลยล่ะนะ…

…รู้ตัวอีกทีก็ชอบมากขนาดนี้ซะแล้วสิ เฮ้อ…

 “นี่ วาดเสร็จแล้วรึไง?” ยองแจเอ่ยถามเมื่อรู้สึกสายตาที่มองมา เมื่อจัดการกับงานตรงหน้าของตัวเองเสร็จแล้วเขาก็เดินเข้าไปหาพลางสำรวจรายละเอียดบนเฟรมกระดาษที่ถูกวาด

 “โอ๊ะ ดีนี่ วาดออกมาใช้ได้เลยนี่นะ”

 “อะแฮ่ม ก็เพราะว่าผมทำสุดฝีมือเลยไงล่ะ ออกมาดีใช่ม้า?” ท่าทีของเด็กน้อยที่พูดอวดอย่างภูมิใจทำให้เขายิ้มขำ

 “เหรอ งั้น… รางวัลสำหรับความพยายาม…” โดยที่ไม่ทันตั้งตัว นิ้วขาวๆของฝ่ามือนิ่มนั้นแตะปากตัวเองเบาๆก่อนจะยื่นมาสัมผัสเข้ากับริมฝีปากของจุนฮงอย่างนุ่มนวล จนได้แต่เบิกตากว้างอย่างตกใจ

 ความร้อนแล่นเห่อมาเป็นริ้วๆที่สองแก้ม และถึงแม้ไม่มีใครบอกก็พอจะรู้ว่าตอนนี้หน้าของตัวเองแดงขนาดไหน

 “อะ.. อะ…อะไร…”

 “ชอบไม่ใช่รึไง?” คำพูดที่ส่งมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆของอีกฝ่ายทำเอาใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจนแทบจะกระเด็นออกมา

 “เธอน่ะ เอาแต่จ้องฉันขนาดนั้นในคลาสเรียนคิดว่าฉันจะไม่รู้หรือไง?”

 “คะ…ใครจ้องกัน ผมเปล่า…” เด็กตัวโตได้แต่เบือนหน้าหนีด้วยไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้า แสดงชัดถึงอาการของเด็กที่โดนจับได้เวลาทำความผิด เมื่อร่างโปร่งโน้มเข้ามาใกล้ก็เผลอเอนตัวหนีไปข้างหลังแบบอัตโนมัติ

 ชายหนุ่มยกยิ้มขำกับอาการนั้นก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่เจ้าตัวคงไม่เห็นเพราะเอาแต่เบือนหน้าหนีด้วยความเขิน เรียวปากนั้นก้มลงมากระซิบข้างหูแผ่วเบา

 “ฉันจะบอกให้เธอฟังแล้วกันว่าฉันรู้ได้ยังไง…”

 “………..”

 “ก็เพราะว่าฉันน่ะ…”

  

“…มองเธอมาโดยตลอดไงล่ะ…”

  

—————————————————————-

Note : ฟิครีเมคค่ะ เอาเรื่องสั้นนอร์มอลที่เขียนไว้นานแล้วมารีเมคดู ถถถถถ