Title:
Fantasy
Pairing:
Junhong x Yongguk
Rate:
PG...maybe?
Date: 31/03/2016
*Warning! Yongguk is UKE! Junhong
is (f*cking badass) SEME! LOL
**Warning!! เรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสมกับเยาวชน
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน!
ENJOY!
J
“...ว่าไงนะครับ?”
“เรา...
เราควรจบความสัมพันธ์ของเราลงแค่นี้ดีกว่า”
ความเงียบพลันครอบงำหลังจบประโยคนั้น
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทชะงักมือที่กำลังปลดเนกไทสีสวยพลางขมวดคิ้วน้อยๆ
ในขณะที่อีกคนนั้นเบือนหน้าหนีไม่ยอมมองอีกฝ่ายราวกับกลัวสูญเสียความตั้งใจเมื่อได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดลึกลับนั้น
บังยงกุกยืนนิ่งอยู่นาน
ก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้กายจึงเงยหน้าอย่างตกใจ
ขณะเดียวกันแขนก็ถูกมือใหญ่คว้าเอาไว้แน่นจนเจ็บ
บนใบหน้าสงบนิ่งกลับปรากฏรอยโทสะในดวงตา
แม้มุมปากจะยกยิ้มหากแต่กลับให้ความรู้สึกหนาวเหน็บราวกับอยู่ในพายุหิมะ
“กลัวคู่หมั้นคุณจะรู้งั้นสิ หึ...
ผมก็คิดไว้อยู่แล้วล่ะว่าคุณมันแค่แมวขี้กลัวตัวหนึ่งเท่านั้น”
น้ำเสียงเรียบเรื่อยทำให้ยงกุกกัดกรามกรอดแล้วเถียงกลับอย่างโกรธเคือง
“ฉันไม่ได้กลัว! แค่ไม่อยากจะทำผิดกับเธออีกต่อไปต่างหาก!
เรื่องบ้าๆ นี่มันควรจะจบลงซะที!”
ดวงหน้าอ่อนเยาว์หากเต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจนั้นปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ
ก่อนจะขยับไปใกล้อีกฝ่ายจนลมหายใจกระทบกันแล้วเอ่ยกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“คุณแน่ใจเหรอครับว่าคุณจะ ‘ทำ’ กับเธอได้เหมือนที่ทำกับผม?”
พลั่ก!
ร่างในชุดสูทหรูนั้นเซไปเล็กน้อยด้วยแรงผลัก
ในขณะที่ยงกุกหน้าซีดสลับแดง ดวงตาฉายทั้งความโกรธ ความกลัว และความสับสนปนเปกับความรู้สึกผิดจนดูยุ่งเหยิง
แม้แต่เสียงที่เอ่ยออกมายังดูสั่นจนใครฟังก็รับรู้ถึงความไม่มั่นใจในตัวเอง
“ทำแบบนี้มันผิด... มันผิด!” มือสองข้างยกขึ้นกุมศีรษะอย่างทรมาน
ในขณะที่คนตัวสูงเพียงยืนนิ่งมองอากัปกิริยาเหล่านั้นอย่างพึงพอใจ
ก่อนจะประชิดใกล้เข้าไปแล้วโอบร่างผอมบางนั้นไว้อย่างอ่อนโยน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ใช้ปลอบประโลม
หากแต่ข้อความที่พูดออกไปไม่ต่างอะไรกลับของแหลมทิ่มแทงความรู้สึกคนฟังอย่างจัง
“แต่คุณเป็นคนเริ่มต้นมันก่อนเองนี่นา...
ผมก็แค่เล่นไปตามเกม เผื่อคุณจะลืมไปแล้ว...”
“ไม่จริง!!!”
แม้จะร้องตะโกนออกไปอย่างนั้น
แต่ในใจย่อมรู้ดีว่าที่คนร้ายกาจตรงหน้าพูดมาคือเรื่องจริง...
ชเวจุนฮง...คนที่เข้ามาในชีวิตเขาอย่างเงียบเชียบ
ในวันที่ฝนตก
ใครจะรู้ว่าการที่เขาแบ่งร่มให้เพื่อนร่วมโลกคนหนึ่งในตอนนั้นจะทำให้เขาต้องมาพบเจอกับวันนี้
ผู้ชายที่มีอายุอ่อนกว่าเขาถึง 6 ปี
อาศัยอยู่ที่คอนโดมิเนี่ยมเดียวกันแต่คนละชั้น นับตั้งแต่วันนั้นที่เจอกัน จุนฮงก็เริ่มเข้ามาทักทายพูดคุย
สร้างความสนิทสนมกับเขาอย่างแนบเนียน จนกระทั่งเมื่ออีกฝ่ายรับรู้ว่าเขามีคู่หมั้นแล้ว
ในตอนนั้นตัวเขาเองยังไม่รู้สึกถึงอันตรายแม้แต่น้อย
กลับยิ่งโง่งมเปิดเผยความรู้สึกและทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเองออกไปจนหมดสิ้น
แต่แล้ววันหนึ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
คืนวันนั้นจำได้เพียงว่าเขาทะเลาะกับคนรักอย่างรุนแรง
จนไม่อาจระงับอารมณ์ของตนเอง ต้องออกไปหาอะไรดื่มเพื่อคลายเครียด
แล้วก็ไปเจอกับจุนฮงในร้านเหล้าเข้าโดยบังเอิญ
และในคืนเดียวกันนั้นเองสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเขาก็เกิดขึ้น
ยงกุกยังจำได้ดีถึงความรู้สึกของตัวเองยามตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าร่างกายเปลือยเปล่า
พบว่าร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยมากมายที่เพียงแค่เห็นก็รู้ว่าเกิดจากอะไร
และที่จำได้ฝังลึกในหัวก็คือความรู้สึกขณะที่พบหลักฐานของสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไหลลงมาตามเรียวขาจนเปรอะเปื้อนพรมสีสดในโรงแรมวันนั้น
และทุกความหวังก็ดับมอดจนสิ้น...เมื่อเขาพบว่าชเวจุนฮงกระทำทุกสิ่งโดยตั้งใจไว้และยังถ่ายวิดิโอเก็บไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ
ภาพที่อีกฝ่ายฉายให้เขาดูซ้ำในเช้าวันนั้น แสดงชัดเจนว่าใครที่เป็นฝ่ายร้องขอ
แม้เขาจะกราบกรานอ้อนวอนอีกฝ่ายให้ทำลายวิดิโอนั้นทิ้ง
แต่กลับได้รับเพียงรอยยิ้มละมุนและข้อตกลงที่ทำให้ชีวิตของเขาจมลงในห้วงความทรมานนี้อย่างไม่อาจถอนตัวได้อีกต่อไป
ใช่แล้ว...
ยงกุกถูกบังคับให้คอยสนองความต้องการของจุนฮงทุกครั้งที่อีกฝ่ายปรารถนา
ถึงครั้งแรกที่เกิดขึ้นนั้นจะมาจากความเมามายไม่ได้สติ
แต่ดูเหมือนร่างกายจะจดจำทุกสัมผัสในวันนั้นเอาไว้เป็นอย่างดี จิตใต้สำนึกแม้จะต่อต้านแต่ร่างกายที่ไม่ขัดขืนก็ทำให้เขาต้องทุกข์ทนกับความขัดแย้งนี้อย่างหาที่สุดไม่ได้
และเขายิ่งตระหนกมากขึ้นอีกเมื่อพบว่าตัวเองเริ่มหลงใหลเพลิดเพลินไปกับการกระทำเลวทรามของอีกฝ่ายในที่สุด
นั่นทำให้เขายิ่งเกลียดตัวเอง
ยิ่งรู้สึกผิดต่อหญิงสาวที่มอบหัวใจและความรักให้แก่เขาเต็มที่ แต่ยามที่ถูกดันกายทอดลงบนเตียง
ทุกสิ่งทุกอย่างดูจะเลือนหายไปจนคล้ายกับความฝัน เหลือเพียงแค่เขากับผู้ชายร้ายกาจคนนี้บนโลกใบนี้เท่านั้น
หากแต่ยามที่ตื่นขึ้นมาอีกวันก็ต้องตัวสั่นเมื่อรู้ว่ามันคือความจริง
ความทรมานสั่งสมเพิ่มพูนจนอัดอั้นอยู่ในอกหนักหน่วง
สุดท้ายบังยงกุกก็ระเบิดน้ำตาและกรีดร้องอย่างคับแค้นใจ ราวกับเอ่ยถามฟ้าเบื้องบนว่าทำไมต้องทำให้ชีวิตของเขาพังทลายเช่นนี้ด้วย
ขณะเดียวกัน
จุนฮงที่มองทุกอาการของอีกฝ่ายก็แสยะยิ้มแล้วหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติเช่นกัน
ร่างสูงโอบอุ้มคนตัวผอมเดินผ่านโถงระเบียงทึมเทาและประตูบานแล้วบานเล่าไปเรื่อยๆ
บนใบหน้าหล่อคมนั้นปรากฏรอยยิ้มบางดูแสนอ่อนโยน
ในขณะที่คนในอ้อมแขนกลับมีเพียงความว่างเปล่าปรากฏในนัยน์ตาคู่นั้นราวกับตุ๊กตาไขลานที่พังทลาย
ไม่นานนักจุนฮงก็หยุดชะงักที่หน้าประตูบานหนึ่ง
ปล่อยคนในอ้อมแขนลงยืนแล้วควานหาคีย์การ์ดในกระเป๋าที่ถูกวางทิ้งไว้ที่หน้าห้องอย่างไม่รีบร้อน
เมื่อประตูเปิดออก มือใหญ่ก็โอบเอวผอมนั้นเข้าห้องไป
ในที่สุดก็มายืนอยู่หน้าเตียงนอนหลังหนึ่งที่ดูคุ้นตา
ยงกุกเงยมองผืนผ้าสีขาวสะอาดอย่างเลื่อนลอย
พลันภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นก็ฉายวาบเข้ามาในหัว กายจึงสั่นระริกอย่างไม่อาจห้าม
จุนฮงลอบมองอีกฝ่ายอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเดินหายไปในห้องน้ำ
เจ้าของนัยน์ตาเรียวยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงราวกับหุ่น
แต่ในสมองปรากฏภาพการร่วมรักภาพแล้วภาพเล่าเท่าที่เคยเกิดขึ้น อุณหภูมิในร่างค่อยๆ
สูงขึ้นตามความคิดที่โลดแล่น
นี่คือห้องที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งทุกอย่าง...
“จะเข้าห้องน้ำก่อนไหมครับ?”
เสียงนุ่มทุ้มที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังทำให้ยงกุกหันไปมอง
จุนฮงยืนอยู่ตรงนั้นในชุดคลุมอาบน้ำสีขาว แผงอกกว้างปรากฏวับแวมตามการขยับกายของอีกฝ่าย
หยาดน้ำเกาะพราวตามกรอบหน้าคม ยงกุกรู้สึกริมฝีปากแห้งผากขณะมองคนตรงหน้า คนตัวสูงเพียงยิ้มละไมแล้วพาดผ้าเช็ดหน้าลงกับโซฟาหลังจากใช้เสร็จก่อนจะย่างเท้าเข้ามาใกล้เชื่องช้า
ยงกุกเบือนหน้าหนีโดยไม่รู้ตัว
ก้อนเนื้อในอกขยับกระแทกดังรัว
และหันกลับมาอีกครั้งเพื่อพบว่าอีกฝ่ายอยู่ห่างเพียงแค่เอื้อม
เส้นด้ายเส้นสุดท้ายที่เหลือเพียงเกลียวเล็กๆ
เขม็งตึงก็ขาดผึงลงในที่สุด...
เมื่อดวงตาสองคู่สบประสานกันก็ราวกับประกายไฟได้ปะทุขึ้นมาระหว่างทั้งคู่
ร่างสูงโถมเข้าหาคนตัวผอมกว่าอย่างไม่ทันตั้งตัวจนล้มลงไปบนเตียงด้วยกันอย่างเหมาะเจาะ
ริมฝีปากสองคู่บดเบียดกันอย่างกระหายราวกับนักเดินทางในทะเลทรายอันแห้งแล้งที่พบเข้ากับโอเอซิสที่แสนชื่นฉ่ำ
แรงดูดดึงผลักดันสลับไปมาระหว่างสองใบหน้าที่แนบชิดกัน
ต่างฝ่ายต่างส่งลิ้นร้อนเข้าพัวพันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ใบหน้าทั้งคู่ราวกับถูกฉาบย้อมด้วยอารมณ์ปรารถนาจนขึ้นสีเรื่อดูเย้ายวน
มือไม้แต่ละคนก็ปัดไขว่ตามเนื้อตัวช่วยกันถอดเครื่องแต่งกายของอีกฝ่ายออกอย่างเร่งร้อนจนเหลือเพียงกายเปลือยเปล่าโดยร่างสูงยังคงเหลือกางเกงสแลคของตนไว้
แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่อุณหภูมิร้อนระอุถูส่งต่อจากผิวสู่ผิวโดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้นอีกต่อไป
“อา...”
เสียงครางแผ่วปรากฏขึ้นทันทีเมื่อเรียวปากคมละจากใบหน้านั้นเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยระซอกคอ
ลาดไหล่มน ไหปลาร้าที่ดูน่าหลงใหล จนมาถึงบริเวณแผ่นอกขาวเนียน
ลิ้นร้อนขยับวนไล้เอื่อยเฉื่อยราวกับจะหยอกล้อ สร้างความอึดอัดให้ปะทุเต็มในร่างข้างใต้เสียเต็มประดา
พลันยอดอกสีเข้มก็ถูกครอบครองและดูดดึงเม้มจนเจ้าของร่างที่ถูกกระทำแทบจะคลั่งตายด้วยอานุภาพของคนใจร้าย
ร่างกายผอมบางนั้นสั่นระริกจะด้วยความกลัวหรืออะไรก็สุดรู้
ผิวกายขาวสว่างแปรเป็นสีเรื่อจางๆ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นละจากยอดอก ทอดมองภาพที่ตนเป็นผู้จรรโลงอย่างเพลิดเพลินหลงใหล
ดวงตาที่เคยมีรอยกร้าวของอีกฝ่ายบัดนี้ถูกย้อมด้วยอารมณ์รุนแรงจนปรือฉ่ำเยิ้มซ้ำยังมีหยาดน้ำเอ่อคลอ
ชวนให้รู้สึกอยากจะรังแกผู้ชายตัวบางคนนี้ให้มากกว่าเดิมอีก
“จุนฮง...อื้อ!”
“ถ้าจะเรียกชื่อผมด้วยเสียงแบบนั้นล่ะก็...
ฝันไปเถอะครับว่าผมจะหยุด” ร่างสูงยิ้มพราย
“อ๊ะ..อย่า อื้อ.. อา...”
พลันร่างทั้งร่างก็สะท้านเฮือกเมื่อนิ้วเรียวแตะเข้ากับส่วนที่ไวต่อความรู้สึก
ก่อนจะเลื่อนไล้ขยับสัมผัสวนไปเรื่อย ส่งผลให้กายขาวโพลนนั้นบิดเร่าด้วยความทรมาน
พร้อมกับที่ยอดอกนั้นถูกปรนเปรอด้วยอีกข้างหนึ่งของมือร้อนที่เข้าหยอกเย้าในเวลาเดียวกัน
“ถึงคุณจะปากแข็งใจแข็ง
แต่ยังดีที่ร่างกายของคุณยังซื่อสัตย์ต่อตัวเองพอ โดยเฉพาะตรงนี้...”
สัมผัสที่ไล้ขยับแตะวนเปลี่ยนเป็นกอบกุมด้วยฝ่ามือร้อนระอุพร้อมทั้งขยับโยกไหวเป็นจังหวะเบาๆ
เรียกเสียงครางกระเส่าดังออกมาจากคนใต้ร่างที่ดูพร้อมจะขาดใจได้ในทุกวินาทีที่ถูกโลมเล้า
“อ๊า!
จุนฮง... จุ—จุนฮง...”
“ยงกุก...”
ชายหนุ่มขยับยกยิ้มบางมองคนใต้ร่างตนด้วยความเสน่หา “ถ้าคุณยังไม่หยุดเรียกผมด้วยเสียงแบบนั้น...”
โดยไม่ทันรู้ตัว
มือใหญ่ที่กอบกุมส่วนอ่อนไหวก็เร่งจังหวะขึ้นจนเสียงครางนั้นดังครวญไม่หยุด
กรอบหน้าหล่อเหลาโน้มลงประกบริมฝีปากส่งลิ้นเข้าเคล้าคลึงสลับขบเม้มอย่างดูดดื่ม
ทวีความโหมกระหน่ำของพายุอารมณ์มากยิ่งขึ้นอีก จนในที่สุด ร่างผอมบางนั้นก็เกร็งกระตุกน้อยๆ
ก่อนจะหลุดเสียงครางซึ่งดังกว่าครั้งใดออกมาอย่างลืมอาย พร้อมกับสายธารสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมาราวกับทำนบทลายเปรอะเปื้อนมือใหญ่และไหลหยดลงแต้มผ้าปูเตียงเป็นด่างดวง
ยงกุกได้แต่นอนหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน
ดวงตาคู่เดิมบัดนี้คลอด้วยหยดน้ำ ใบหน้าแดงก่ำ ร่างผอมบางนั้นยังคงสั่นระริกจากกระแสความสุขที่ยังคงค้างเหลืออยู่ในกายไม่จางหายไป
“เอาล่ะ...ตอนนี้ถึงตาคุณบ้างแล้ว”
เสียงขยับรูดซิปลงเรียกความสนใจของร่างที่นอนแผ่บนเตียง
กางเกงสแลคสีเข้มถูกถอดทิ้งไปอย่างไม่ไยดีเหลือเพียงบ็อกเซอร์สั้นสีดำแบรนด์เนมยี่ห้อหนึ่ง
แม้ในห้องนั้นจะไม่ได้สว่างมากนัก
แต่ก็สว่างเพียงพอที่จะเห็นว่าใต้ผ้าตัวบางนั้นคือที่หลบซ่อนของแกนกายที่ขยายตัวจนคับแน่น
จุนฮงเอ่ยเรียกด้วยเสียงนุ่ม
“ลุกมานี่สิครับ”
ราวกับลูกแมวเชื่อง ร่างสั่นเทาและเปลือยเปล่าขยับคลานเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ
และหยุดเมื่ออยู่ในระยะประชิดระดับหนึ่ง
ร่างสูงหัวเราะอย่างพอใจแล้วขยับคว้ามือของอีกฝ่ายมาลูบไล้กลางลำตัวผ่านผืนผ้าช้าๆ
ราวกับจะให้ยงกุกได้ทำความคุ้นเคย
“ทำเหมือนที่ผมทำให้คุณ”
จุนฮงสั่งเสียงนุ่มหลังถอดปราการชั้นสุดท้ายออก มือนิ่มจนน่าประหลาดใจคู่นั้นจึงขยับตามอย่างว่าง่าย
อวัยวะนั้นขยายตัวขึ้นอีกในอุ้งมือที่กอบกุม คนถูกปรนนิบัติครางแผ่วต่ำในลำคออย่างสุขสม
“อ้าปากสิครับ”
บนดวงหน้าแดงก่ำปรากฏรอยลังเลอยู่ชั่ววูบ
แต่เรียวปากแดงช้ำก็ขยับอ้าออก ค่อยๆรับส่วนแข็งขึงเข้าไปในปากตนทีละน้อย ทันทีที่สัมผัสกับความอุ่นชื้น
ร่างสูงก็ครางออกมาอีกครั้ง ด้วยความใหญ่โตทำให้ยงกุกเริ่มรู้สึกอึดอัดเมื่ออีกฝ่ายยิ่งเข้ามาลึก
จนในที่สุด
ส่วนปลายยอดนั้นก็กระทบกับบางสิ่งหยุ่นนิ่มในลำคอไม่อาจเข้าไปได้มากกว่านี้อีก
“ทีนี้ก็ค่อยๆ ใช้ลิ้น...” ร่างผอมบางนั้นทำตามทุกคำพูดของอีกฝ่ายราวกับต้องมนต์
ศีรษะที่ขยับโยกไหวถูกเกาะกุมด้วยอุ้งมือหนา
บรรยากาศในห้องที่ร้อนแรงเมื่อครู่จึงกลับมาทวีขึ้นอีกครั้ง
ยามยงกุกเพิ่มความเร็วและแรงดูดด้วยปากของตน มือใหญ่ที่ขยุ้มผมนิ่มอยู่ก็เริ่มจิกเกร็ง
จนกระทั่งจุนฮงรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่ไหลมารวมตัวกันกลางลำตัว
จึงขยับมือกดดันศีรษะของอีกฝ่ายเพื่อให้ตนได้ฝังกายลึกเข้าไปอีกจนแทบไร้ที่ว่างให้หายใจ
“อึก!”
ของเหลวร้อนข้นทะลักเต็มโพรงปาก เนื่องจากมือแกร่งยังคงจิกรั้งเอาไว้ทำให้ยงกุกไม่อาจผละหนีไปได้
รับรู้ได้ถึงความอุ่นในลำคอเมื่อของเหลวนั้นไหลผ่านลงไป
น้ำตาไหลเอ่อออกมาอย่างทรมาน จนกระทั่งอีกฝ่ายถอนกายออกไปในที่สุด
เขาจึงสำลักออกมา คราบคาวบางส่วนเปรอะเลอะใบหน้าเนียนไหลย้อยหยดลงมาบนต้นขาขาว
“เก่งมากครับ...”
จุนฮงกระหวัดแขนเกี่ยวเอวบางพาร่างผอมนั้นเข้ามากอดอย่างแสนรัก แล้วจรดจูบลงบนขมับพลางกระซิบขณะเลียไล้ใบหูขาวเนียน
“เด็กดี... ผมจะให้รางวัลนะ”
แล้วทั้งสองก็ค่อยๆ ล้มตัวลงบนเตียงกว้างพร้อมกัน...
“พล็อตแบบนี้เป็นไงครับ!? ผมว่าน่าจะตอบโจทย์กลุ่มเป้าหมายของเราได้ตรงเผงไปเลยแน่ๆ!”
ผัวะ!!
“โอ๊ย!”
“เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมลามกจกเปรตอย่างนี้หา!?”
“อูย... เด็กบ้าเด็กบออะไร ผมบรรลุนิติภาวะเรียบร้อยแล้วต่างหากครับ!!”
“อีกอย่างนะ... เราเขียนการ์ตูนชายหญิง
ไม่ใช่ชายชายโว้ย!!!”
เสียงตะโกนด่าลั่นโขมงโฉงเฉงดังทะลุห้องจนคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของผนังต้องสะดุ้ง
ขณะที่เสียงด่านั้นยังไม่หยุดเงียบ
ประตูห้องก็เปิดออกตามด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนคนอดนอนมาเป็นอาทิตย์โผล่มาจากอีกฟากประตูเอ่ยเสียงแหบระโหยเหมือนคนใกล้ตายเต็มทน
“ฉันรอต้นฉบับอยู่นะยงกุก...
มัวแต่เล่นอยู่ได้ เดดไลน์มันวันมะรืนนี้แล้วนะอย่าลืม”
“เล่นบ้าอะไรล่ะ! นี่ก็ทำงานอยู่ มีแค่ไอ้จุนฮงมันเนี่ยที่เอาแต่เล่น!”
“อะไรเล่า
ผมแค่เสนอไอเดียช่วยแค่นั้นเอง!”
“ไอเดียบ้าบออะไรของนายวะ!”
คิมฮิมชานผู้เป็นบรรณาธิการรับผิดชอบงานของยงกุกได้แต่มองทั้งคู่ต่อปากต่อคำตาปริบ
ก่อนที่ความอดทนจะขาดผึงในที่สุด
“หุบปากแล้วทำงานต่อได้แล้ว”
ได้ผล
คนทั้งสองหยุดชะงักไปในทันทีก่อนจะหน้าซีดเมื่อเห็นออร่าอำมหิตโผล่ออกมารำไร
“ถ้ามะรืน... ไม่สิ
ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีต้นฉบับมาวางบนโต๊ะฉันล่ะก็...”
เจ้าตัวปล่อยประโยคให้คลุมเครือว่างไว้ให้คนฟังไปจินตนาการเอาเอง
แต่จากสีหน้าเหี้ยมๆที่ปรากฏรางๆ ทำให้คนทั้งคู่ได้แต่พยักหน้าหงึกหงักแล้วรีบหันเก้าอี้ออกจากกันแยกย้ายไปทำงานของตนเอง
เห็นดังนั้น ฮิมชานจึงเดินจากไปในที่สุด
ทันทีที่มั่นใจว่าบก.คนดีไม่อยู่ในบริเวณนั้นแล้ว
ยงกุกก็หันกลับมาหาเจ้าเด็กผู้ช่วยจอมโรคจิตหมายจะก่นด่าต่อ แต่คำพูดทุกคำที่คิดไว้กลับถูกกลืนหายลงไปในลำคอเมื่ออีกฝ่ายแนบริมฝีปากจรดประทับมาอย่างกะทันหัน
แม้จะตกใจแต่ความนุ่มนวลของอีกคนที่ส่งผ่านเรียวลิ้นนั้นก็ทำให้เขาต้องจำใจยอมรับอย่างเสียไม่ได้
จุนฮงถอนหน้าห่างออกมาแล้วยิ้มทะเล้นตายิบหยี
“เอาฉากนี้ใส่ในตอนจบของเรื่องก็ดีนะครับ”
ผัวะ!!
...จบเถอะจ้า lol
สุขสันต์วันยงกุกค่ะ!
<3
