Title : Sunflower
Pairing : HimJae
Genre : AU, One-shot
Rate : G
: ราวกับดอกทานตะวัน...ที่ไม่เคยละสายตาจากอาทิตย์ที่มีเพียงหนึ่งเดียวนั้น...
--------------------------------------------------------------------------------------
...ดอกทานตะวัน
สีเหลืองสดใส บอกถึงความร่าเริง เชื่อมั่นในตัวเอง
สัญลักษณ์แห่งความซื่อสัตย์ มั่นคงในรักเดียว
แม้ไม่มีวันได้รักนั้นกลับคืนมา...
“อ๊ะ! ขะ..ขอโทษค่ะ” ไหล่บางของสาวน้อยแว่นหนาในชุดนักศึกษากระแทกเข้ากับไหล่ของใครบางคนที่เดินสวนมาอย่างไม่ตั้งใจทำให้หนังสือหลายเล่มในอ้อมแขนหล่นกระจายลงพื้นจนเธอได้แต่ลนลานนั่งเก็บ แต่อีกฝ่ายที่ควรจะเดินจากไปแล้วนั้นกลับย่อตัวลง
“ไม่เป็นไรครับ มา เดี๋ยวผมช่วย” ร่างสูงโปรยยิ้มบางจนอีกฝ่ายเผลอไผลหน้าแดง มือแกร่งหยิบจับหนังสือมาเรียงเป็นตั้งด้วยความคล่องแคล่วก่อนจะลุกขึ้นยืน
“เอ่อ..ขอบคุณมากนะคะ นี่รีบอยู่รึเปล่าคะ ขอโทษที่รบกวนเวลานะคะ” เด็กสาวพูดละล่ำละลั่กด้วยความกังวลจนชายหนุ่มหลุดหัวเราะขำกับท่าทางตลกๆนั้น
“ไม่เลย นี่เธอจะไปไหนเนี่ย ช่วยถือไปส่งให้ไหม? หนังสือพวกนี้หนักน่าดูเลยนะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มหล่อจนแม่สาวแว่นได้แต่ก้มหน้างุดตอบเสียงเบาแบบขวยเขิน
“มะ..ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะไปแค่ห้องสมุดนี่เอง”
“งั้นเดี๋ยวถือไปให้แล้วกันนะ ไปกันเถอะ” โดยไม่รอคำตอบร่างสูงก็ก้าวฉับนำไปทันทีจนแม่สาวน้อยได้แต่รีบเดินตามไป ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ของเหล่านักศึกษาที่อยู่ในบริเวณนั้น เสียงพึมพำเริ่มดังขึ้นเมื่อร่างทั้งสองลับมุมไป
“โอ๊ยแก พี่ฮิมชานเอาอีกแล้วว่ะ โปรยเสน่ห์แบบไม่ตั้งใจอีกละ อิจฉายัยแว่นนั่นชะมัด!”
“นั่นดิ หน้างี้แดงแจ๋เลย ก็พี่ฮิมชานออกจะหล่อน่าลากขนาดนั้นอ่ะนะ”
“แต่สุดท้ายก็คงแห้วป้ะวะแก? ก็พี่ฮิมชานชอบช่วยคนนู้นคนนี้ไปเรื่อยแบบไม่ได้คิดอะไรนอกจากจะช่วยจริงๆแค่นั้น”
“นั่นดิ น่าสงสารชะมัด...”
“คงต้องเพิ่มไปในลิสต์รายชื่อ ‘ผู้เคราะห์ร้ายอันเนื่องมาจากคิมฮิมชาน’ อีกคนแล้วสินะ คิกๆๆ”
บรรดาขาเม้าท์ทั้งหลายต่างพากันแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของตัวเองอย่างสนุกปาก มีเพียงโต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่ไกลสุดโรงอาหารมหา’ลัยติดกับริมสวนหย่อมเท่านั้นที่ยังคงพลิกหน้าหนังสือเล่มหนาแล้วขีดเขียนอะไรเรื่อยเปื่อยเงียบๆ
บรรยากาศของโต๊ะนี้ราวกับอยู่คนละโลกกับความวุ่นวายต่างๆนานาโดยสิ้นเชิง มีเพียงสายตาที่ทอดมองไปตามตัวอักษรแต่ละตัวอย่างตั้งใจและเสียงพลิกหน้ากระดาษเท่านั้น
แต่หากสังเกตดีๆจะเห็นว่าดวงตากระจ่างใสคู่นั้นมีแววสั่นระริก แม้จะพยายามตั้งสมาธิแล้วก็ตามหากสุดท้ายก็ต้องยอมแพ้และวางปากกาในมือลงแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะหินเย็นๆ
ยูยองแจ นายควรจะหยุดมันซะที
ก่อนที่ความรู้สึกนี้มันจะมากไปกว่าเดิม...
“ยองแจ! ฉันซีร็อกซ์ชีทที่หายไปมาเรียบร้อยแล้วเว้ย...อ้าว เป็นอะไรไป?” ได้ยินเสียงของเพื่อนสนิทที่ดังขึ้นเหนือหัวชัดเจน แต่ยองแจก็ไม่คิดที่จะเงยหน้าไปตอบ
“แค่ง่วงนิดหน่อย เออแดฮยอน แกไปหาอ.จุนนัมคนเดียวแล้วกันนะ ฉันจะงีบแป๊บ”
“เมื่อคืนมัวแต่อ่านหนังสือจนดึกดื่นอีกแล้วล่ะสิ แกนี่มันจริงๆเลย” แดฮยอนบ่นงึมงำตามประสาก่อนจะนั่งข้างๆแล้วหยิบชีทปึกหนาออกมาทำงานที่ได้รับมอบหมายมา สายลมสดชื่นที่พัดผ่านสวนสีเขียวพากลิ่นไอธรรมชาติจางโชยอวลทั่วบริเวณ
“เออนี่ เมื่อกี้ฉันเจอพี่ฮิมชานด้วยล่ะ” ชื่อที่ออกมาจากปากเพื่อนสนิททำให้ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ
“อ้อ...เหรอ”
“อืม เห็นกำลังช่วยถือหนังสือหนาๆของเด็กปีหนึ่ง คงจะไปห้องสมุดล่ะมั้ง”
“งั้นเหรอ...ใจดีเหมือนเดิมเลยนะ...” มีเพียงเสียงพึมพำแผ่วเบาตอบกลับมาจากอีกฝ่ายโดยมีแต่คนข้างๆเท่านั้นที่ได้ยินมันชัดเจน
หากยองแจจะเงยหน้าขึ้นมาสักนิด ก็คงจะได้เห็นว่าสายตาที่มองมาของแดฮยอนนั้นมีรอยอารมณ์ลึกลับเจืออยู่จางๆ ก่อนมันจะถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากที่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเหมือนเคย
“ยองแจ”
“หืม?”
“ทำไมแก...ไม่บอกพี่ฮิมชานไปซักทีล่ะ?” ประโยคที่ตรงไปตรงมาของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทนั้นทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ เบือนหลบสายตาที่จ้องมาของอีกฝ่ายแล้วเหม่อมองไปไกล
“แกก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าเพราะอะไร”
“ยองแจ...”
“พระอาทิตย์น่ะ...ก็ต้องคู่กับพระจันทร์สิ”
“เอ่อ...ยูยองแจใช่มั้ย?” หลังจากเสร็จพิธีปฐมนิเทศ ขณะกำลังจะก้าวเท้าไปห้องเรียนก็มีเสียงหนึ่งเรียกไว้ก่อน พอหันกลับไปก็เจอรอยยิ้มสดใสจนแทบตาพร่า
“ครับ?”
“นายเป็นน้องรหัสฉันสินะ ฉันชื่อคิมฮิมชาน ขอโทษทีนะที่ช่วงก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้ดูแลนายดีๆ” ประโยคยาวๆนั้นทำให้คนถูกทักที่ยืนงงอยู่ในตอนแรกนั้นเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง
“อ๋อ...พี่รหัส” พี่รหัสที่ไม่เคยโผล่หน้าหรือส่งขนมให้ ทำให้เขาโดนเพื่อนๆ พี่ๆ แซวบ้าง บ่นบ้าง ว่าทำไมไม่เทคน้องเลย แต่สำหรับยองแจแล้ว ไม่มีพี่รหัสก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร...
“คือช่วงที่ผ่านมามีเรื่องยุ่งๆจนไม่มีเวลาเลยน่ะ ขอโทษด้วยนะ เดี๋ยวพี่จะดูแลนายช่วงหลังจากนี้เป็นการทดแทนแล้วกันนะ!”
“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ พี่ไม่ต้องเทคย้อนหลังก็ได้”
“ได้ไงเล่า! ไม่ต้องเลย พี่จะเทคเว้ย! เรามาสนิทกันเถอะยองแจ!” ไม่พูดพร่ำทำเพลง ฮิมชานก็คว้าคออีกฝ่ายมากอดอย่างสนิทสนมทันที ทำเอายองแจที่ไม่ค่อยคุ้นชินกับการสกินชิพนั้นรู้สึกแปลกนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร
หลังจากนั้นฮิมชานก็ตามดูแลยองแจอย่างดีตามที่เอ่ยไว้จริงๆ
แรกๆก็รู้สึกแปลกๆด้วยความที่ไม่ชินบ้างแถมบางครั้งก็ถึงขั้นเผลอรำคาญในความเอาใจใส่ที่ออกจะมากไปหน่อยของพี่รหัสคนนี้ แต่พอเวลาผ่านไป ทุกสิ่งทุกอย่างก็กลายเป็นความเคยชินไปโดยไม่รู้ตัว
เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ความสัมพันธ์นั้นทำให้เขารู้สึกดีกับพี่ฮิมชานมากกว่าที่ควรจะมี...
ด้วยความใจดีของอีกฝ่ายทำให้สุดท้ายแล้วยองแจก็ยิ่งถลำลึกกว่าเดิม
ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ คำพูดต่างๆ ล้วนมีอิทธิพลต่อเขาเป็นอย่างมาก
มากเสียจนน่ากลัว...
“ยงกุก บอกแล้วไงว่าอย่าเข้าใกล้ไอ้เด็กชเวนั่นให้มากน่ะ!” เสียงที่ไม่เบานักที่แสนคุ้นเคยทำให้เท้าที่กำลังก้าเดินนั้นหยุดชะงักลงที่มุมทางเดินระหว่างอาคาร
...เสียงของพี่ฮิมชาน
“นั่นมันน้องรหัสฉันนะ คิดมากไปแล้ว” อีกเสียงหนึ่งตอบกลับมา ซึ่งทำให้ยองแจรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคือใครด้วยเสียงโทนต่ำนุ่มทุ้มที่เป็นเอกลักษณ์นั้น
...บังยงกุก ที่อยู่ห้องเดียวกันกับพี่ฮิมชาน
“หึ! แกน่ะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมไอ้เด็กเวรนั่นหรอก” เสียงของฮิมชานนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์โมโห
“ฮิมชาน!”
“หยุดปกป้องมันซะทียงกุก! คิดจะเข้าข้างคนอื่นมากกว่าแฟนตัวเองหรือไง!?”
ประโยคนั้นราวกับน้ำเย็นยะเยียบที่สาดเข้าใส่ทั้งร่างของคนที่บังเอิญได้ยินโดยไม่ตั้งใจ
...แฟน...
ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายยังคงเต้นไปตามปกติ แต่มีบางสิ่งบางอย่างแตกสลายไปแล้ว
“...ฉันขอยืนยันอีกครั้งนะว่าจุนฮงเป็นแค่น้องรหัสฉัน แต่แกจะคิดยังไงก็เชิญเถอะ”
“เดี๋ยวยงกุก! คุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ! โธ่เว้ย!” เสียงฮิมชานสบถอย่างหัวเสียก่อนจะมีเสียงฝีเท้าวิ่งไกลไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เหลือเพียงความเงียบงัน
ยูยองแจได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น...
“...แจ ยูยองแจ!!” เสียงเรียกชื่อนั้นทำให้คนหน้าสวยหลุดจากห้วงความคิดในที่สุด และโดยไม่ทันตั้งตัว มืออุ่นของใครบางคนก็แนบเข้าที่หน้าผาก
“นี่! ไม่สบายรึไง ตัวก็ไม่ร้อน ทำไมดูเหม่อๆ เพลียๆ ล่ะหา?”
“......พี่ฮิมชาน?” กว่าจะหาเสียงของตัวเองเจอหลังจากสบตากับคนที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างไม่สบายใจ
“แดฮยอนมันไปไหนซะล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้นายอยู่คนเดียวแบบนี้?”
“คง...ไปหาอ.จุนนัมมั้งครับ ผมบอกให้หมอนั่นไปเองแหละ”
“งั้นเหรอ...แล้วนี่เป็นอะไร? มีเรื่องอะไรก็บอกพี่ได้นะ” มือใหญ่ที่เอื้อมมายีหัวเบาๆนั้นอบอุ่นจนยองแจอยากจะร้องไห้ ได้แต่บอกตัวเองในใจซ้ำไปซ้ำมา
อย่าคิดสิยองแจ พอทีเถอะ นายน่ะ มันก็แค่...
“เราเป็นน้องรหัสของพี่นะ จำไว้ อย่าลืมนะว่ามีพี่อยู่ข้างๆเสมอ ไม่วาจะเจอเรื่องอะไรก็ตาม นะ?” ฮิมชานส่งยิ้มอ่อนโยนพร้อมกับประโยคที่แสนดีนั้น
แค่น้องรหัสเท่านั้นแหละ...
“ถ้างั้นพี่ก็ควรจะถอยห่างออกจากยองแจซักที!” เสียงนั้นดังขึ้นทางด้านหลังของฮิมชานพร้อมกับเจ้าของเสียงที่เดินเข้ามาปัดมือของคนอายุมากกว่าออกอย่างไม่เกรงใจ
เจ้าของมือได้แต่งุนงง ในขณะที่ยองแจนั้นยังคงนิ่ง
แดฮยอน...คิดจะทำอะไร?
“พี่น่ะ...เคยรู้อะไรบ้างไหม? เคยเข้าใจอะไรบ้างรึเปล่า!?”
“พูดเรื่องอะไรของนายแดฮยอน?”
“พี่มันโง่ พี่ฮิมชาน”
“แดฮยอนหยุดนะ...” แต่ดูเหมือนวินาทีนั้นเสียงของเขาจะไปไม่ถึงเพื่อนสนิทที่กำลังโกรธเสียแล้ว
“พี่ไม่เคยรู้เลยใช่ไหม? พี่ไม่เคยรู้เลยสินะว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา...ยองแจน่ะ รั-”
“จองแดฮยอน!!!” ยองแจตะโกนชื่ออีกฝ่ายออกมาอย่างสุดเสียง พร้อมทั้งฟาดมือไปที่ใบหน้าของคนที่กำลังจะพูดในสิ่งที่เขาพยายามซุกซ่อนมันไว้ลึกจนสุดหัวใจ จนแดฮยอนหน้าหันไปตามแรงตบนั้น
รอยมือแดงจางๆค่อยๆปรากฏขึ้นบนผิวเนียนนั้นก่อนจะขึ้นสีชัดเจนจนกลายเป็นแดงก่ำ ความเงียบและความตึงเครียดเข้าปกคลุมอย่างต่อเนื่อง
แต่ยองแจไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว
“ยองแจ!!!” สองเสียงที่เรียกมาจากด้านหลังที่วิ่งจากมานั้นไม่อาจทำให้เขาคิดจะย้อนกลับไปอีก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนนี้
ได้แต่วิ่งไปข้างหน้าเท่าที่สองขาจะมีเรี่ยวแรงพาไป ชนคนบ้าง เหยียบอะไรบางอย่างจนเกือบลื่นล้มบ้าง แต่ยองแจก็ไม่คิดจะหยุด
พี่ฮิมชานต้องรู้แน่ๆ
ความรู้สึกที่เขาพยายามปกปิดมันไว้มาเนิ่นนาน
เขาไม่โทษแดฮยอน เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคงหวังดีกับเขา ทนเห็นเขาเสียใจมามากพอแล้ว
แต่ยังไงก็ตาม...
สองขาค่อยๆก้าวช้าลงเรื่อยๆ จนหยุดอยู่ที่ริมน้ำในสวนของมหาวิทยาลัย
หยาดน้ำหยดเปาะแปะ ก่อนจะกระหน่ำเทลงมาจากเบื้องบนโดยไร้วี่แววของเมฆครึ้มแต่อย่างใด
ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ระหว่างน้ำฝนกับน้ำตาของตัวเองอะไรจะมากกว่ากัน...
คนที่โง่คือนายต่างหากล่ะ ยูยองแจ...
------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
Comment