[OS] Warmth [BangJae]

Title : Warmth

Pairing : BangJae

Genre : AU

Rate : G

Author : แมวถ้ำ

: เหตุเกิดเมื่อบีเอพีย้ายหอ...

-----------------------------------------------------------------------

หอพักใหม่

 

สถานที่ใหม่

 

ความรู้สึกแปลกใหม่

 

และ

 

รูมเมทคนใหม่…

ย้อนไปเมื่อสามวันก่อน

 

“เอาล่ะพวกนาย มารวมกันตรงนี้หน่อยซิ” ซอกกูจิงหรือคังซอกกู เมเนเจอร์คนเก่งของวงบีเอพีกวักมือเรียกบรรดากระต่ายมาโทที่กำลังนั่งทำกิจกรรมยามว่างของแต่ละคนอยู่ในห้องนั่งเล่น

 

“ยงกุกไปไหน? จงออบอีกล่ะ? ไปตามมาเดี๋ยวนี้เลยเร็วๆ” คำสั่งนั้นทำให้สี่คนที่เหลือมองหน้ากัน

 

“จงออบนอนอ่านการ์ตูนไม่ก็หลับอยู่ในห้องล่ะมั้ง ยงกุกคงทำงานอยู่ เอ้า ใครก็ได้ไปตามมาเร็วๆเลย มีเรื่องจะบอกโว้ย” เมเนเจอร์คนดีเมื่อเห็นว่าเด็กในปกครองยังคงนั่งจุมปุ๊กกันอยู่ที่เดิมก็เร่งสำทับมาอีกก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวที่ว่าง

 

“พี่ฮิมชานไปตามพี่ยงกุกเลย เพื่อนพี่ไม่ใช่เหรอ ลุกเร็วดิ” พ่อเมนโวคอลรีบพูดออกมาก่อนใคร

 

“แกจะบ้าเรอะ ตอนยงกุกทำงานใครไปรบกวนนี่ ไม่ได้กลับออกมาจากห้องแน่” ฮิมชานย่นคออย่างสยองขวัญเล็กน้อยเมื่อนึกถึงลีดเดอร์คนดีในโหมดทำงานเต็มแม็กซ์

 

ส่วนยองแจยังคงนั่งสไลด์ไอแพดเล่นไปเรื่อยเปื่อยโดยมีหมาน้อยจุนฮงนั่งดูอยู่ข้างๆ

 

“งั้นมาเป่ายิงฉุบกันเถอะครับ” มักเน่ยักษ์เสนอความคิดออกมา

 

“โอเคๆ ยองแจมาเร็วๆดิวะ” เสียงเรียกของเพื่อนสนิททำให้คนหน้าสวยวางอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ลง

 

“เป่า...ยิ้ง...ฉุบ!!!”

 

ฮิมชานมองมือของจุนฮงที่ออกค้อนเหมือนกับตัวเองและแดฮยอนอีกคนอย่างโล่งใจ เพราะฉะนั้น มติจึงเป็นเอกฉันท์ตามผลที่ออกมา

 

“ยองแจ ไปตามพี่ยงกุกมาเลย เร็วๆนะ” แดฮยอนบอก ทำให้คนแพ้ได้แต่หน้ามุ่ยหน่อยๆ ด้วยความที่รู้ความน่ากลัวของคนที่โตที่สุดในวงยามตั้งใจทำงาน

 

“นี่นัดกันออกรึเปล่าเนี่ยหา!? จงใจจะแกล้งฉันกันสินะ ไอ้พวกขี้โกง!”

 

ถึงแม้จะตะโกนด่าแต่ขาก็ก้าวออกมาจากห้องนั่งเล่นอย่างเสียไม่ได้แล้ว พอพ้นจากประตูห้องออกมาก็ได้ยินเสียงหัวเราะแบบไม่เกรงใจใครแว่วตามหลังมา ยองแจกัดฟันกรอด

 

จำไว้เลยนะ! ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันจะเอาคืนให้ได้เลย!

 

วางแผนล้างแค้นไม่ทันจะเสร็จดี ก็พบว่าตัวเองมาหยุดอยู่หน้าบานประตูสีเข้มที่ดูจะแผ่ออร่าอันตรายออกมา

 

...ถ้านายเคาะฉัน ระวงัจะไม่ตายดีนะ…

 

ยองแจกัดเล็บด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะรวบรวมความกล้าตัดสินใจเคาะเบาๆ

 

“พี่ยงกุก พี่ซอกกูเรียกให้ไปรวมกันที่ห้องนั่งเล่น มาเร็วๆนะครับ”

 

แทนที่จะมีเสียงตอบกลับมาหรือเสียงฝีเท้าเดินมาเปิดประตู กลับมีเพียงความเงียบเท่านั้น สร้างความสงสัยให้แก่คนหน้าประตูเป็นยิ่งนัก

 

“พี่ยงกุกครับ?”

 

ยืนลังเลอยู่เพียงชั่วอึดใจ มือก็ตัดสินใจแตะลูกบิดก่อนจะพบว่ามันไม่ได้ล็อก…

 

แปลก...ปกติพี่ยงกุกจะล็อกห้องเวลาทำงานนี่นา…

 

พอแง้มประตูเปิดเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็เห็นว่าผู้เป็นเจ้าของห้องนั้นนั่งหลับอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างไม่น่าเชื่อ ยองแจตาโตกับภาพหายากตรงหน้าตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปหาด้วยใจที่รัวด้วยความตื่นเต้น แล้วก็ลองเขย่าแขนบางแต่แกร่งเพื่อปลุกอีกคน

 

“ฮยองๆ พี่คังเรียกอ่ะ ตื่นเถอะครับ นอนตรงนี้เดี๋ยวเมื่อยนะ”

 

“..อือ…..” มีเพียงเสียงครางต่ำในลำคอตอบกลับมาเบาๆก่อนจะมุดหน้าลงในวงแขนของตัวเองที่ใช้หนุนนอนแทนหมอน ทำให้ยองแจต้องแอบปิดปากหัวเราะกับอากัปกิริยาเมื่อครู่ เอาเข้าจริงพี่ยงกุกกับพี่ฮิมชานก็ขี้เซาพอกันแหละน่า ชราไลน์ก็แบบนี้ คึๆ…

 

แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าต้องรีบ เลยเพิ่มแรงเขย่าขึ้นอีกหน่อย

 

“พี่ยงกุก ตื่นเถอะครับ ถ้าไม่ตื่นเดี๋ยวโดนซอกกูจิงดุเอาน้า ตื่น--” พูดไม่ทันจบประโยคเอวเพรียวก็โดนเกี่ยวเข้าไปหาแบบไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับมือแข็งแรงที่ล็อคเอาไว้ทำเอาคนปลุกได้แต่ตกใจและเหวอกับการะกระทำของคนขี้เซาจนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าร้อนขึ้นด้วยลักษณะที่เหมือนกับโดนกอดแบบนี้

 

“พะ-พี่ยงกุก”

 

“ขอนอนอีกนิดไม่ได้รึไงเล่า...ไอ้หมอนข้างนี่...”

 

...หมอนข้าง?

 

“พี่ยงกุก!” เสียงตะโกนนั้นทำให้คนที่ละเมอสะเปะสะปะสะดุ้งตื่นขึ้นมาในที่สุด วงแขนที่รัดเอาไว้ก็คลายออกทำให้ยองแจตะกายออกมายืนหน้าประตูด้วยความหวาดระแวง

 

ยงกุกกะพริบตาปริบอย่างงุนงง

 

“...ยองแจ?”

 

“เอ่อ...พี่ซอกกูให้มาเรียกไปรวมกันที่ห้องนั่งเล่นครับ ผมไปก่อนนะ” เสร็จธุระก็รีบชิ่งออกมาจากบริเวณที่เกิดเหตุด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำทันที

 

เพราะความตกใจแหงเลย อะดรีนาลีนพุ่งปรี๊ดแน่ตอนนี้

 

ยองแจส่ายหัวไล่ความร้อนจางบนใบหน้ารีบเดินลงบันไดไปหาคนที่เหลือโดยเร็ว



 

หลังจากนั้นพี่ยงกุกก็ลงมาแบบงัวเงียพร้อมกับจงออบที่ฮิมชานเป็นคนไปเรียกทำให้พี่ซอกกูพูดธุระได้ซักที ซึ่งเมเนเจอร์หุ่นตุ๊กตาหมีนั้นได้ให้เมมเบอร์โอน้อยออกกันแต่ไม่บอกว่าจะเอาผลไปทำอะไร

 

แต่ในวันนี้ก็รู้แล้วว่าทำไม

 

เลือกรูมเมทใหม่นั่นเอง

 

ส่วนผลน่ะเหรอ? ไม่ต้องถามหรอก คนโชคดีตลอดแบบยูยองแจน่ะนะ…

 

ก็ได้อยู่ห้องเดียวกับลีดเดอร์สุดหล่อบ้างานน่ะสิ

 

วันนี้หลังจากไปทำงานกันมาก็กลับถึงหอกันในช่วงเย็นๆ ค่ำๆ ซึ่งจัดว่าไวกว่าปกติมาก อีกทั้งยังไม่มีซ้อมแต่อย่างใดทำให้แต่ละคนมีเวลาจัดห้องจัดมุมและปรับตัวกับรูมเมทคนใหม่เต็มที่

 

ทำให้บังยงกุกต้องมานั่งเงียบทะมึนอยู่ในห้องกันสองคนกับเสียงหลักอีกคนของวงอย่างน่าอึดอัด

 

“...งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน” ยงกุกลุกไปหยิบผ้าเช็ดตัวเดินลิ่วไปยังห้องน้ำโดยไม่หันกลับมามองเพียงซักนิด ยูยองแจได้แต่นั่งกะพริบตาปริบอยู่ที่เตียงใหม่ของตัวเองอย่างมึนๆ

 

กว่าจะจัดของเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยก็เล่นเอาหมดพลังงานไปเยอะ ลมจากเครื่องปรับอากาศเย็นๆมาปะทะร่างกายที่เหนื่อยล้าก็ทำให้เปลือกตาบางเริ่มจะหนักอึ้ง

 

มือยกปิดปากหาวก่อนจะจัดแจงห่มผ้าแล้วก็นอนกลิ้งไปมาบนเตียงด้วยความเกียจคร้าน พยายามฝืนลืมตาอยู่ได้เพียงไม่นาน คนหน้าสวยก็ผล็อยหลับไปโดยที่แทบจะไม่รู้ตัว

 

ไม่นานนัก เจ้าของห้องอีกคนก็เดินกลับมาพร้อมไออุ่นและกลิ่นหอมของสบู่อาบน้ำ มือที่มักจะถูกกล่าวว่าสวยยิ่งกว่ามือของผู้หญิงบางคนนั้นยกขึ้นขยี้เช็ดผมตัวเองไปด้วย เมื่อเข้ามาในห้องก็พบว่าอีกฝ่ายหลับไปเสียแล้ว

 

พอจะอ้าปากเรียกปลุกให้ร่างเพรียวนั้นลุกไปอาบน้ำก็อดใจอ่อนไม่ได้ ด้วยมองเห็นความอ่อนเพลียที่ยังเหลือร่องรอยบนใบหน้าที่กำลังหลับนั้น สุดท้ายยงกุกก็ตัดสินใจที่จะปิดไฟแล้วก็ล้มตัวลงนอนเสีย

 

พรุ่งนี้ตารางงานว่าง งั้นก็ต้องทำงานสำหรับซิงเกิลต่อไป วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน หลับดีกว่า…

 

แต่ยังไม่ทันจะหลับดี หัวหน้าวงคนขยันที่กำลังอยู่ในสภาพกึ่งกลับกึ่งตื่นนั้นก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสและลมหายใจในความมืด เตียงพลันยวบลงก่อนจะตามมาด้วยร่างอุ่นที่เบียดเข้ามาหา

 

“......หนาว…” เสียงใสนั้นพึมพำเบาๆเหมือนคนละเมอ “..แดฮยอน...ขอนอน..ด้วยคนนะ” ไม่พูดพร่ำทำเพลง พอล้มตัวลงนอนเบียดซุกหาไออุ่นจากร่างของอีกคนแล้วลมหายใจก็เข้าสู่ความสงบเป็นจังหวะแผ่วเบาเหมือนกับว่าจมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปอีกครั้งเรียบร้อย

 

โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าได้ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้กับลีดเดอร์ของวงที่ตอนนี้แทบจะหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

 

ยงกุกได้แต่นอนตัวแข็งอยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือหายใจแรง

 

ตามองผมนิ่มสีเข้มที่ตัดกับผิวเนียนในความมืดอย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์ของตัวเองดี จะลุกออกไปทำงานก็ไม่ได้เพราะมือขาวก็กำชายเสื้อไว้ซะแน่น อีกทั้งใบหน้าที่ดูจะหลับลึกอย่างมีความสุขของยองแจก็ทำให้ไม่อยากปลุกอีกฝ่ายขึ้นมาให้ได้อายกันทั้งสองคน

 

อุณหภูมิจากตัวคนที่ละเมอมานอนข้างๆทำให้ลมจากเครื่องปรับอากาศกลายเป็นเพียงลมเย็นสบายไปเลย

 

ยงกุกลอบยิ้มกับตัวเองน้อยๆก่อนจะหาวออกมาเบาๆแล้วตัดสินใจแบ่งผ้าห่มคลุมเจ้าคนที่นอนเบียดแล้วก็หลับตาลง

 

ความอบอุ่นจากร่างกายนิ่มบวกกับหมอนนุ่มๆ ผ้าอุ่นๆ อากาศเย็นกำลังดี แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ความง่วงเข้ามาทักทาย

 

ไม่นานนักพี่ใหญ่ก็ผล็อยหลับตามยองแจไปอย่างง่ายดาย

 

แสงแดดที่ลอดส่องผ้าม่านเข้ามาแยงตาคนที่หลับอยู่ให้ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจเท่าไหรนัก ภาพแรกที่มองเห็นยังคงไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แต่พอสายตาปรับโฟกัสได้เรียบร้อยแล้วก็ตรวจจับได้ถึงวัตถุแปลกปลอมในระยะสายตา

 

กระดูกไหปลาร้า…

 

แผงอก…

 

คอ…

 

คาง…

 

ใบหน้า…

 

...ของพี่ยงกุก…

 

เพียงได้เห็นใบหน้าของคนที่หลับอยู่ข้างๆ ชัดเจนเต็มตา ความง่วงงุนในยามตื่นก็หายวับไปทันที แทนที่ด้วยความตกใจชนิดที่เกิดมาทั้งชีวิตไม่แน่ใจว่าเคยตกใจถึงขนาดนี้หรือเปล่า

 

“พะ-พี่ยงกุก?”

 

มะ...มานอนอยู่กับเตียงเราได้ไง!?

 

ได้แต่พยายามมองไปรอบอย่างสับสน และพบว่าเตียงที่ตนเองนอนอยู่นั้นไม่ใช่เตียงของตัวเอง

 

งั้น...ก็หมายความว่า…

 

“...อือ...” เสียงครางฮือในลำคอเบาๆที่ดังใกล้หูทำให้ยองแจที่กำลังขวัญหนีดีฝ่อถึงกับสะดุ้ง

 

“อะ-อรุณสวัสดิ์ครับพี่ยงกุก...” เผลอทักทายไปตามมารยาทโดยอัตโนมัติพร้อมกับที่ตาคมที่ยังงัวเงียอยู่นั้นจับจ้องมาที่ใบหน้าเขานิ่งนานเหมือนกำลังประมวลผล

 

“...อรุณสวัสดิ์ยองแจ” เอ่ยตอบกลับมาตามมารยาท พร้อมด้วยสีหน้าผิดปกติที่ไม่น่าจะมีใครเคยเห็นบังยงกุกยิ้มแบบเอ็นดูกึ่งขำกึ่งยิ้มแบบนี้มาก่อนนอกจากเพื่อนสนิทอย่างคิมฮิมชาน ทำเอาคนฉลาดเป็นกรดอย่างยูยองแจโง่ไปเลยชั่วขณะ

 

“...งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” ร่างสูงนั้นลุกเดินดุ่มไปที่ห้องน้ำทันที ทิ้งให้คนละเมอที่ยังไม่รู้ตัวดีนักนั่งเอ๋ออยู่

 

...เมื่อคืน

 

ทำไมไปนอนกับพี่ยงกุกได้วะเนี่ย!

 

ยองแจแทบอยากจะกรีดร้องด้วยความอาย ได้แต่ระบายอารมณ์ลงบนเตียงสีขาวและหมอนใบใหญ่ที่โดนรัดฟัดเหวี่ยงไปมาขณะกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างนั้น

 

แล้วแบบนี้จะมองหน้ายงกุกฮยองติดได้ยังไงล่ะเนี่ย โอ๊ย เลวร้ายที่สุด!

 

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำเอาคนที่กำลังสติแตกอยู่ถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะเดินตุปัดตุเป๋ไปเปิดประตู พบว่าเป็นน้องเล็กของวงที่มาหาที่ห้องแต่เช้าแบบนี้

 

“พี่ยองแจตื่นแล้วเหรอ พี่ฮิมชานให้มาเรียกไปกินข้าวเช้าฮะ รีบลงไปนะฮยอง” พูดเสร็จเจ้าเด็กตัวโตก็วิ่งไปเคาะประตูห้องที่เหลือต่อ

 

“อ้อ เออ...” ตอบรับแบบมึนๆแล้วก็เดินโต๋เต๋แบบไม่มีสติกลับมานั่งจุมปุ๊กที่เตียงตามเดิม

 

“ห้องน้ำว่างแล้วนะ” คนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งเมื่อเสียงทุ้มดังจากด้านหลังแบบไม่ทันตั้งตัว พอหันไปหาเจ้าของเสียงก็เจออีกฝ่ายในสภาพใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียว พร้อมพาดผ้าขนหนูไว้ที่คอ หยดน้ำยังคงไหลลงมาตามไรผมหยดกระทบไหล่ขาว

 

แลดูเหมือนฉากในนิยายหวานแหววไม่มีผิด

 

“เอ่อ..ฮยองก็...รีบแต่งตัวนะครับ พี่ฮิมชานเรียกไปกินข้าวเช้าแล้ว” บอกเสร็จก็รีบหันหน้าหนีหมายจะพุ่งเข้าห้องน้ำ

 

“ยองแจ” ชื่อเรียกที่ออกมาจากปากของอีกคนนั้นชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเอาไว้ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับมาหาแบบกล้าๆ กลัวๆ

 

“ทีหลังถ้าแอร์หนาวไปก็บอก”

 

“...ครับ”

 

“แล้วก็...”

 

“...?”

 

“เพิ่งรู้นะว่านายขี้หนาว แดฮยอนคงโดนนอนเบียดบ่อยล่ะสิ” ประโยคที่มาพร้อมเสียงหัวเราะต่ำในลำคอทำเอาความอายที่หายไปในตอนแรกกลับมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

 

ยองแจได้แต่รีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปก่อนจะตายด้วยความเขิน พร้อมทั้งขึ้นลิสต์สิ่งที่ต้องทำอย่างเร่งด่วนในใจ



 

คราวหน้าต้องซื้อผ้านวมผืนใหม่มาห่ม!



 

จบจ้ะ…




------------------------------------------------------------------------
Talk : ฟิคยามว่าง :3

สองคนนี้ที่จริงเค้าก็มีซัมธิงรองกันมาตั้งนานแล้วนะ...ㅋㅋㅋ

ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ!