Title : Sunflower
Pairing : HimJae
Genre : AU, One-shot
Rate : G
: ราวกับดอกทานตะวัน…ที่ไม่เคยละสายตาจากอาทิตย์ที่มีเพียงหนึ่งเดียวนั้น…
————————————————————————————–
ไคลที
นางพรายผู้น่าสงสาร
หัวใจของนางถูกช่วงชิงไปโดยอพอลโล สุริยเทพผู้งดงาม
หากแต่ความรักของนางดูราวกับว่าไม่เคยไปถึงอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
...แต่ถึงกระนั้น
ในสายตาและหัวใจของนางก็ไม่อาจ
มีใครอื่นได้นอกจากเทวาผู้สูงส่งองค์นั้น...
"ไข้สูงตั้ง38องศาเลยเหรอเนี่ย..."
เสียงพึมพำเบาๆของผู้เป็นมารดาและสายตาซึ่งเต็มไปด้วยความกังวลที่ทอดมองนั้นทำให้ยองแจเอ่ยปลอบด้วยเสียงแหบแห้ง
"ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ เดี๋ยวผมกินยากินข้าวตามที่แม่บอกก็หายแล้ว...แค่ก" มือบางรีบกุลีกุจอประคองแก้วน้ำมาจ่อที่ริมฝีปากที่แห้งผาก
"วันนี้แม่มีประชุมสำคัญซะด้วย คงลางานไม่ได้แน่เลย..." คนป่วยที่นอนซมบนเตียงมองมารดาตนที่เผลอกัดเล็บด้วยความวุ่นวายใจ
นิสัยที่เวลากังวลหรือครุ่นคิดแล้วชอบกัดเล็บนี่เขาคงได้รับอิทธิพลมาจากแม่อย่างไม่ต้องสงสัย
"ยองวอนก็ไม่อยู่ซะด้วยสิ...ทำยังไงดีนะ..." แม่เอ่ยถึงพี่ชายร่วมสายเลือดที่ตอนนี้เดินทางไปออสเตรเลียเป็นเวลาสองเดือนแล้ว กว่าเจ้าตัวจะกลับก็คงอีกราวๆสองอาทิตย์
"ผมไม่เป็นไรจริงๆครับ แม่ไปทำงานเถอะ" ยองแจเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนล้า แต่เอาเข้าจริงกว่าที่แม่ของเขาจะยอมตัดใจไปทำงานก็ปาเข้าไปอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา
ตอนนี้ทั้งบ้านจึงเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและแสงแดดอ่อนจางที่ส่องลอดเข้ามาในห้องนอน
ไม่นานนัก คนป่วยก็เผลอจมสู่ห้วงนิทราเพราะพิษไข้ไปอีกครั้ง
'...ยองแจ'
...?
'พี่รักนายนะ'
...เสียงนี้มัน
...พี่..ฮิมชาน?
'ผมก็รักพี่' ภาพของสองร่างที่โผเข้ากอดกันนั้นพร่ามัวและดูเลือนราง
รู้สึกได้ว่ามีหยาดน้ำหยดไหลจากหางตาตัวเองทั้งๆที่ยังคงหลับอยู่อย่างนี้
ก็แน่ล่ะ...
นี่มันก็แค่ความฝันของเขาเท่านั้นแหละ...
ได้แต่มองภาพตัวเองในอ้อมแขนแกร่งนั้นแล้วก็ปล่อยให้น้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างเงียบงัน
มันคงไม่มีวัน...ที่ฝันจะกลายเป็นจริงได้
ไม่มีวันสินะ...
"...แจ ....ยอง ...ยองแจ ยองแจ!" เสียงปลุกเรียกซ้ำๆที่ดังข้างหูนั้นทำให้ต้องเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น ความวิงเวียนแล่นจี๊ดเข้าสู่สมองทันที
เพราะหยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งไป ทำให้โลกเบื้องหน้าพร่ามัวไปหมด
"ตื่นซะทีนะ"
เมื่อสายตาปรับโฟกัสได้เรียบร้อยแล้ว ภาพของเจ้าของเสียงเรียกก็ชัดเจนในสายตา กลับเป็นคนละคนกับในความฝัน ความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้ามาในใจเมื่อเห็นว่าหน้าของอีกฝ่ายยังคงมีรอยแดงช้ำ ได้แต่เอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยเสียงแผ่ว
"...มาได้ยังไง?"
"เดินมา" อีกฝ่ายตอบหน้าตายขณะหยิบผ้าชุบน้ำที่หน้าผากเขาออกมาจุ่มน้ำชุบไปมาแล้วบิดหมาดๆก่อนจะวางมันลงที่เดิมอย่างอ่อนโยน
แววตาของอีกฝ่ายไร้ซึ่งความรู้สึกขุ่นเคืองใดๆ ทำให้ยองแจยิ่งรู้สึกผิด
"แดฮยอน"
"แม่นายโทรมาหาฉันตอนคลาสเลิกพอดี เลยมาดู อ้อ แล้วก็วันนี้ไม่มีงานอะไรหรอกนะ สบายใจได้"
"แดฮยอน"
"แม่นายทำข้าวต้มไว้ในครัวน่ะ เดี๋ยวลุกขึ้นมากินข้าวกินยาก่อนแล้วค่อยนอนพักต่อแล้วกัน"
"แดฮยอน"
"จะเรียกทำไมนักหนาเนี่ย"
"ขอโทษ" เสียงสั่นเครือที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้แดฮยอนหันไปหาคนบนเตียงทันที ยองแจนั่งก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น
"ขอโทษนะ"
"......"
"ฉันขอโทษ..." หยาดน้ำที่แห้งเหือดไปไม่นานร่วงหล่นอีกครั้ง
"......."
"ขอโทษ..."
"เฮ้อ นายนี่นะ..." เสียงถอนใจอย่างระอาของอีกฝ่ายดังเข้ามาในโสตประสาทก่อนที่ทั้งร่างจะถูกกักไว้ในอ้อมกอดอุ่นๆ
ยองแจเบิกตากว้างกับการกระทำของเพื่อนสนิท
"ฉันไม่ได้โกรธนายซักหน่อย อันที่จริงฉันก็ผิดเองแหละที่ทำอะไรงี่เง่าไป"
"แดฮยอน..."
"เอ้า หยุดร้องไห้ได้แล้วน่า เด็กขี้แยเอ๊ย" มือข้างหนึ่งลูบหัวเบาๆอย่างปลอบโยน สัมผัสที่แสนดีนั้นทำให้น้ำตาแทบจะไหลทะลักมากกว่าเดิมเข้าไปอีก
"แดฮยอน...ขอโทษ"
เช้าวันถัดมาไข้ที่เคยขึ้นสูงก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าจะยังต้องกินยาเพื่อเฝ้าระวังอยู่ก็ตาม แต่ในวันนี้ยองแจก็มาเรียนตามปกติได้แล้ว
สายตาเหลือบมองซ้ายขวาเงียบๆ มองหาเงาร่างของใครบางคนโดยไม่รู้ตัว
แล้วเขาก็เจอจนได้
คิมฮิมชาน...กับบังยงกุก
หัวใจเจ้ากรรมราวกับถูกอะไรบีบรัดอย่างรุนแรง
เหมือนโชคชะตาจะยังทรมานเขาไม่พอ...เมื่ออีกฝ่ายหันมาเห็นเขาเข้าแล้วก็เดินตรงดิ่งมาหาพร้อมกับสีหน้ากังวลที่แสดงออกอย่างชัดเจน
"ยองแจ!"
ร่างเพรียวได้แต่ส่งยิ้มให้อีกฝ่ายเป็นการทักทาย
"เมื่อวานได้ข่าวว่าไม่สบายเหรอ? เป็นอะไรมากรึเปล่า? แล้วนี่หายดีแล้วรึไงถึงมาเรียนเนี่ยหา?"
"ใจเย็นฮิมชาน แกรัวคำถามใส่ยองแจแบบนั้น แล้วน้องเค้าจะตอบถูกไหมล่ะ" บุคคลด้านหลังฮิมชานเอ่ยกลั้วหัวเราะพลางส่งยิ้มกว้างให้เขา
"ก็แหม คนมันเป็นห่วงนี่หว่า...น้องรหัสทั้งคนนะเว้ย"
"ผมไม่เป็นอะไรแล้วล่ะครับ เอ่อ...คลาสเรียนจะเริ่มแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ" โค้งให้ทั้งสองคนอย่างสุภาพก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งอกมาจากที่ตรงนั้นด้วยความรวดเร็ว
รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปทันที และถูกแทนที่ด้วยน้ำตาที่จวนเจียนจะหยดอยู่รอมร่อ แต่ก็พยายามฝืนมันไว้จนสุดความสามารถ
จากนั้นก็ออกวิ่งไปอย่างไม่รู้ทิศทาง จนในที่สุดก็มามาหยุดอยู่ที่ห้องสมุดที่นัดกับแดฮยอนเอาไว้
พยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงไปในลำคอก่อนจะหายใจเข้าลึกๆสองสามทีเพื่อตั้งสติ นิ้วขาวติดจะซีดปาดน้ำตาบางส่วนทิ้งลวกๆก่อนจะก้าวเข้าไป
ขืนถ้าให้แดฮยอนเห็นว่าเขาร้องไห้คงโดนหมอนั่นบ่นยับแหง
นางพรายไม้ไคลที
เฝ้ามองสุริยเทพที่เคลื่อนรถโคจรผ่านท้องฟ้าด้วยความรัก
วันแล้ววันเล่า ผ่านผันฤดูกาลและราตรี
จนเรียวขาของนางกลายเป็นรากหยั่งลงไปในดิน
เรือนผมสีทองสว่างกับใบหน้างดงามที่เอาแต่เฝ้ามองนั้น
กลายเป็นดอกไม้สีเหลืองสดใส ที่คอยหันหน้าตามตะวัน
แม้ไม่มีวันที่เทพอพอลโลจะลงมาหานาง
ก็ยังคงเฝ้ามองอย่างภักดีอยู่ที่เดิมเสมอ
ตราบชั่วกัลปาวสาน...
คิมฮิมชาน ยังคงยึดครองพื้นที่ในหัวใจของยองแจอย่างไม่เสื่อมคลาย
แม้ความเจ็บปวดที่เห็นอีกฝ่ายรักใครคนนั้นยังคงอยู่ก็ตาม
"อรุณสวัสดิ์ครับพี่ฮิมชาน พี่ยงกุก"
"ไงยองแจ วันนี้มีคลาสตอนเช้าเหรอ?" พี่รหัสเอ่ยทักมาอย่างร่าเริง
"ครับ อ.นัดสอบ ผมเลยว่าจะมาติวกับแดฮยอนกันก่อนเข้าห้องสอบ" ยองแจเอ่ยพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ
"อ้อ ถ้าไงให้ติวให้ไหม? เห็นแบบนี้ยงกุกน่ะเก่งมากเลยนะรู้เปล่า?"
"แบบนี้ของแกหมายความว่าไงวะไอ้บ้า" มองภาพของคนสองคนตรงหน้าที่ทะเลาะกันเบาๆก็ได้แต่หัวเราะออกมา
"ยองแจ! ฉันรอจนเงกแล้วนะ... พี่ฮิมชาน พี่ยงกุก หวัดดีครับ" เสียงโวยวายดังมาแต่ไกลตามด้วยเจ้าของเสียงที่วิ่งมาหายองแจ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสองคนที่ยืนอยู่
"อรุณสวัสดิ์แดฮยอน วันนี้มีสอบเหรอ? ให้ฉันกับยงกุกติวให้เอาไหม? นี่คลาสเช้าโดนแคนเซิลพอดีเลย" แดฮยอนลังเลกับข้อเสนอนั้น เหลือมองยองแจก่อนจะอ้าปากปฏิเสธด้วยกลัวว่ายองแจจะรู้สึกแย่ที่ต้องเห็นภาพบาดตา แต่กลับเป็นยองแจที่ชิงตอบเสียก่อน
"งั้นเดี๋ยวพวกผมไปรอพี่ที่ตึกคณะนะครับ ไปกันแดฮยอน" คนตอบคว้าแขนเพื่อนสนิทลากไปด้วยกันอย่างร่าเริง
"นาย...ไม่เป็นไรแล้วแน่เหรอ?"
"ฉันไม่เป็นไรหรอก" เสียงตอบอย่างหนักแน่นนั้นทำให้แดฮยอนนิ่งไป
"สุดท้ายฉันก็ทำได้แค่รักพี่ฮิมชานข้างเดียวแบบนี้แหละนะ แต่ว่านายรู้อะไรไหมแดฮยอน?"
ยองแจปล่อยแขนอีกฝ่ายแล้วหันมายิ้มเศร้าๆ
เป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าที่สุดเท่าที่แดฮยอนเคยเห็นมันจากยองแจ
เป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าที่สุดเท่าที่แดฮยอนเคยเห็นมันจากยองแจ
"ดอกทานตะวันน่ะ…ไม่ว่ายังไงก็จะเฝ้ามองดวงอาทิตย์จากบนพื้นดินตลอดไป...”
“แม้ว่าจะไม่มีวันสามารถเอื้อมถึงอีกฝ่ายก็ตาม"
————————————————————————————-
————————————————————————————-
END
TALK : แวบมาลงก่อนจะหายไปยาวๆ เนื่องจากรอเปลี่ยนจอโน้ตบุ๊ค…ฮรึก T_T
ps: ง่วง…
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
Comment