[OS] The Moon [HimUp]

Title : The Moon

Pairing : HimUp

Genre : One Shot, Romance, Tragedy, AU

Rate : G

หมายเหตุ : ฟิคอู้เช่นเคย _(:3 JL)_  มึนๆกับตัวเองเหมือนกัน... ผิดพลาดอะไรไปขออภัยนะคะ จุ๊บ!

ปล. แนะนำ อ่านตอนเที่ยงคืนสิบห้านาทีพร้อมเปิดเพลงเที่ยงคืนสิบห้านาทีไปด้วย... #ล้อเล่นก๊ะ

--------------------------------------------------------------------------

And if you’re ever

feeling lonely

just look at the moon,

someone,

somewhere

is looking right at it too.

- Anonymous -

 




 

          ...คืนนี้พระจันทร์สวยดี...

 
 

            ร่างสูงในชุดทำงานยกมือขึ้นดึงคลายเนกไทที่คอ พลางโยนกระเป๋าทำงานสีดำและเสื้อสูทสีเทาทิ้งไว้ที่โซฟาก่อนจะเดินไปเปิดประตูระเบียงที่เป็นกระจกทั้งบาน สายลมเย็นในยามค่ำคืนพัดโชยเข้ามาในห้องทันที แสงไฟเบื้องล่างบนท้องถนนนั้นแม้จะสวยงามสักเพียงใดแต่ก็ไม่อาจจะเทียบกับความงามของดวงจันทร์เต็มดวงที่ทอแสงสว่างนวลอยู่กลางฟ้าได้เลย ดวงตาสีเข้มจับจ้องแสงเพียงหนึ่งเดียวบนผืนผ้าสีเข้มที่กว้างใหญ่นั้น มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะยกสมาร์ทโฟนขึ้นมากดโทรออกหาใครบางคนที่อยู่ในห้วงความคิด

 

เสียงสัญญาณรอสายนั้นดังประมาณสี่ห้าครั้งก่อนจะขาดหายไปตามด้วยเสียงของปลายสาย

 

(ครับ?)

 

“จงออบ...บอกกี่ทีแล้วว่าอย่ารับโทรศัพท์แบบนี้ มันแปลกนะรู้ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยกลั้วหัวเราะ

 

(เหรอครับ? ขอโทษที) เสียงของเด็กหนุ่มปลายสายตอบกลับมาแบบซื่อๆทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าคนฟังยิ่งกว้างขึ้นไปอีก

“ช่างเถอะ ฉันล้อเล่นน่ะ”

 

(ครับ...)

 

“...” แล้วบรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบไปซะอย่างนั้น ปลายสายเองก็พลอยนิ่งเงียบตามไปด้วย หากแต่บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนนั้นไม่ได้มีความน่าอึดอัดแต่อย่างใด เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายเองก็พูดไม่ค่อยเก่ง ในขณะที่คนพูดมากอย่างเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะชวนฝ่ายนั้นคุยเรื่องอะไรดี

 

(...)

 

“...”

 

(...พี่ฮิมชาน...มีอะไรหรือเปล่าครับ?) สุดท้ายอีกฝ่ายก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบลงก่อน

 

“จงออบ” เขาเรียกชื่ออีกฝ่าย

 

(ครับ?)

 

“นาย...”

 

(...)

 

“ดูพระจันทร์...อยู่รึเปล่า?”

 

(...ครับ) ฮิมชานลอบยิ้มอยู่กับตัวเองราวกับคนบ้า พลางเงยหน้ามองฟ้าที่มีดวงจันทร์ส่องสว่างอยู่เพียงลำพังไร้ซึ่งหมู่ดาวรายล้อมเหมือนเคย

 

“นายยังจำที่ฉันบอกได้ใช่ไหม?”

 

(...บอกอะไรหรือครับ?) พอจบประโยคนั้นคนมาดเท่แทบจะยกมือก่ายหน้าผากตัวเอง แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆที่ดังจากโทรศัพท์นั้นแล้วถึงได้รู้ว่าโดนเด็กมันแกล้งเข้าให้แล้ว

 

“มุนจงออบ...” เขากดเสียงต่ำเรียกชื่ออีกคนซึ่งเจ้าตัวก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

 

(ยังจำได้อยู่ครับ)

 

“...ว่าแต่พรุ่งนี้ไม่มีเรียนรึไง ทำไมนอนดึกขนาดนี้ล่ะฮะ?” เขาเอ่ยถามจงออบพลางยกนาฬิกาข้อมือสีเงินเรือนหรูขึ้นมาดู พบว่าตอนนี้ก็เที่ยงคืนกว่าๆแล้วด้วยซ้ำ แต่เสียงปลายสายยังฟังดูไม่มีเค้าความง่วงเลยแม้แต่น้อย

 

(...พี่ทำงานหนักไปแล้วนะครับ)

 

“หืม?” คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างงุนงงกับประโยคนั้น

 

(พรุ่งนี้วันเสาร์นะครับ) สิ้นประโยคนั้นมือหนาก็ยกขึ้นยีหัวตัวเองอีกรอบก่อนจะหัวเราะออกมา

 

...เออ สงสัยเขาคงจะทำงานมากเกินไปจริงๆนั่นแหละ...

 

“โอเคๆ ฉันลืมเอง โทษทีแล้วกัน”

 

(ผมว่าพี่มากกว่านะครับที่ควรไปนอนได้แล้ว)

 

“ย่าห์! มุนจงออบ! เดี๋ยวนี้กล้าสั่งฉันแล้วเหรอ?”

 

(ไม่ได้สั่งครับ... แค่เป็นห่วง)

 

วินาทีนั้นเหมือนมีระเบิดหรืออะไรซักอย่างระเบิดลงตู้มกลางหัวสมอง ทำเอาผู้ชายมากประสบการณ์อย่างคิมฮิมชานถึงกับสมองตื้อไปในทันทีกับคำพูดซื่อๆของเด็กน้อยที่อายุไม่น้อยแล้ว

 

แต่ในสายตาและความคิดเขาไม่ว่าเมื่อไหร่...มุนจงออบยังคงเป็นเด็กน้อยขี้เหงาคนเดิมอยู่ดี

 

“...เฮ้อ...นายนี่มัน...” ฮิมชานถอนหายใจออกมากับความซื่อของคนทางปลายสายแต่มุมปากยังคงมีรอยยิ้มและนัยน์ตาสีนิลที่จับจ้องไปที่ดวงจันทร์สีอ่อนนวลตากลางฟ้าแบบไม่คลาดสายตานั้นก็มีประกายแห่งความคิดถึงสะท้อนอยู่เต็มเปี่ยม

 

...หวังว่าความรู้สึกของฉันมันคงจะส่งไปถึงนายนะ ‘มุนจงออบ’

 

 

หลังจากที่เสียงทุ้มนั่นบ่นอะไรอีกสามสี่ประโยคแล้วก็ชวนทะเลาะเรื่องไร้สาระอยู่อีกไม่กี่นาทีก็วางสายไป นิ้วยาวสไลด์ไปบนหน้าจอโทรศัพท์เปิดโฟลเดอร์ลับขึ้นมาจิ้มรหัสหกตัวก่อนจะปรากฏภาพขึ้นมา โฟลเดอร์ที่มีรูปเพียงรูปเดียวอยู่ รูปที่แม้แต่เจ้าตัวที่อยู่ในรูปยังไม่รู้ว่าถูกแอบถ่าย และจงออบเองก็ไม่คิดที่จะพูดออกไปให้อีกคนได้ใจหรอก

 

รูปของคิมฮิมชาน... ที่กำลังยืนอยู่หน้าเตาง่วนทำอะไรบางอย่างในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูขัดกับบุคลิกแบบนักธุรกิจใหญ่ จำได้ว่าตอนนั้นพี่ฮิมชานแวะมาเยี่ยมที่บ้านเขาแล้วพบว่าไม่มีใครอยู่เลย แถมตัวจงออบเองในตอนนั้นก็ไม่สบายหนักจนแทบลุกไม่ขึ้นด้วย ทำให้พี่ฮิมชานต้องคอยดูแลเฝ้าไข้เขาจนไข้ลดแล้วถึงจะยอมกลับบ้านตัวเองไป

 

พี่ฮิมชานก็เป็นเสียแบบนั้น ถึงในที่ทำงานอาจจะดูเป็นคนเอาจริงเอาจังกับงานแต่ก็มีมุมที่แอบน่ารำคาญเหมือนกัน โดยเฉพาะความคิดที่มองเขาว่าเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลานั่น

 

...เขาอายุสิบเก้าแล้วนะ อีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องดูแลเขาขนาดนี้ก็ได้...

 

แต่ถึงแม้พี่ฮิมชานจะน่ารำคาญแบบนั้น เขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรกับการที่มีคนคอยมาตามห่วงใยแบบนี้ คงจะเคยตัวไปซะแล้วล่ะนะ...

 

แล้วไหนจะคำสัญญาที่ผ่านมาตั้งแต่สมัยไหนแล้วนั่นอีก...

 

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้จนดวงตาเรียวยิบหยีจนแทบเป็นเส้นตรง จงออบเงยหน้ามองขึ้นไป ท้องฟ้ายามค่ำคืนประดับด้วยแสงเรืองของดวงจันทร์เพียงดวงเดียว แสงสีอ่อนนวลละมุนตาชวนให้รู้สึกถึงความน่าหลงใหลและโดดเดี่ยวในขณะเดียวกัน

 

...คำสัญญาไร้สาระในวันวานนั้นยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำเสมอ…

 

‘ความเหงานี่มันร้ายกาจจริงๆนะจงออบ...’ ฮิมชานเปรยผ่านโทรศัพท์ในคืนหนึ่ง หลังจากที่พี่ฮิมชานมาทำงานในโซลได้สามเดือนก็ต้องพบกับความยากลำบากมากมายทั้งเรื่องการกินอยู่ การทำงาน แล้วด้วยความที่เป็นคนเข้ากับคนได้ง่าย ร่าเริงและมีเสน่ห์ ทำให้เรื่องที่มักจะโทรมาบ่นให้เขาฟังบ่อยๆนั้นไม่พ้นกระทั่งเรื่องหัวใจ

 

‘…ถ้านายอยู่กับฉันตรงนี้ด้วยก็ดีน่ะสิ ฉันจะได้ไม่ต้องเอาเวลาไปคิดเรื่องอะไรให้มากมาย…’ ประโยคที่ตีความหมายได้หลายทางนั้นทำให้สิ่งที่อยู่ในอกซ้ายของจงออบเต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่ แต่ก็ถูกกลบด้วยความคิดอื่นทันที

 

...ก็แน่ล่ะ...คนอย่างพี่ฮิมชานน่ะเหรอจะมีใจให้เขา?

 

...แค่คิดก็รู้สึกอยากจะหัวเราะตัวเองที่คิดอะไรเพ้อเจ้อแล้ว...

 

‘ผมยังเรียนไม่จบม.ปลายเลยนะ พี่จะเลี้ยงผมงั้นเหรอ?’ ผมถามกลับไปด้วยคำพูดอีกอย่างต่างจากความคิด

 

‘ไม่ใช่อย่างนั้นสิเว้ย! ฮึ่ยยย...’ ผมหัวเราะกับเสียงหงุดหงิดขัดใจที่ดังมา ก่อนที่ผมจะเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้ายามค่ำคืน จากนั้นก็คลี่ยิ้มที่ริมฝีปาก

 

‘...ถ้าพี่รู้สึกเหงา ลองมองไปที่พระจันทร์สิครับ’

 

‘ทำไมต้องพระจันทร์? ปกติเค้ารณรงค์ให้คนดูดาวไม่ใช่เรอะ’ เสียงต่ำๆนั้นบ่นมารัวๆ ทำให้ผมหัวเราะกับคำบ่นนั้นอีกครั้ง

 

‘พี่อยู่ในเมืองนี่ จะมองเห็นดาวซักกี่ดวงกันล่ะครับ?’

 

‘เออจริงด้วยว่ะ...’

 

‘…เมื่อไหร่ที่พี่รู้สึกเหงา ก็มองพระจันทร์นะครับ’

 

‘…’

 

‘ใครสักคน...บนที่ไหนซักแห่งบนโลกใบเดียวกันนี้...’

 

‘…’

 

‘ก็คงจะมองพระจันทร์ดวงเดียวกันกับพี่อยู่’

 

‘…แล้ว?’ ผมหัวเราะกับเสียงของอีกฝ่ายที่ยังคงดูไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการจะบอก

 

‘ก็หมายความว่าพี่ไม่ได้มองพระจันทร์ดวงนั้นอยู่คนเดียวไงล่ะครับ’

 

‘เห... งั้นเหรอ งี้นี่เอง…’ ผมยิ้มให้กับโทรศัพท์ในมืออย่างห้ามไม่ได้อีกครั้งเมื่อนึกว่าภาพพี่ฮิมชานว่ากำลังทำสีหน้างงๆตลกๆแบบไหนอยู่

 

‘...แล้วถ้าฉัน...ขอให้คนที่มองดวงจันทร์ดวงเดียวกันนี่...เป็นนายล่ะ?’ ผมนิ่งงันไปกับประโยคนั้น

 

...ทำไมพี่ชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ...

 

‘ทุกครั้งที่ฉันเหงา... ฉันจะโทรหานายแล้วเรียกให้นายมาดูพระจันทร์เป็นเพื่อน...’

 

‘…’

 

‘แบบนี้คงได้...ใช่ไหม?’ ผมเงยหน้ามองดวงจันทร์ดวงเดิมที่รายล้อมไปด้วยกลุ่มเมฆบางๆแต่ความงามของมันไม่ได้ลดลงไปด้วยเลยแม้แต่น้อย

 

‘เอาแต่ใจจังเลยนะครับ’

 

‘แล้วนายจะตามใจฉันรึเปล่าล่ะ?’

 

ผมยิ้มออกมาอีกครั้งแม้ดวงตาจะยังไม่ขยับไปจากแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของนภายามค่ำคืน

 

‘ผมเคยขัดใจพี่ได้ด้วยเหรอครับ?’

 

ตั้งแต่นั้นทุกครั้งที่พี่ฮิมชานรู้สึกเหงาก็มักจะโทรมาหาเขาไม่ว่าจะเวลาหัวค่ำ ตอนเช้าหรือดึกดื่นเหมือนเมื่อครู่นี้ก็ตาม จงออบยิ้มกับตัวเองบางๆ สายลมยามค่ำคืนที่พัดเอากลิ่นดอกไม้ลอยตามลมมาชวนให้รู้สึกเย็นใจและอ้างว้างไปในเวลาเดียวกัน

 

เท้าสองข้างเดินไปที่นอกชานไม้สีน้ำตาลอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้รบกวนสมาชิกในครอบครัวคนอื่น ก่อนจะนั่งกอดเข่ามองพระจันทร์ดวงเดิมนั้นอยู่เงียบๆ

 

มุนจงออบก็ได้แต่อธิษฐานอยู่ในใจเพียงลำพัง...

 
 

...หวังว่าความรู้สึกนี้มันจะส่งไปถึงพี่นะครับ ‘คิมฮิมชาน’...






END