note/อากาศมันร้อนจนนอนไม่หลับ T_T
#ความชอกช้ำของมนุษย์ผู้ที่บ้านไม่มีแอร์ orz
------------------------------------------------------
Title : Damn, It’s too HOT!
Pairing : Himchan x Daehyun
Rate : G
Author : แมวถ้ำ
--------------------------------------------------
ร้อน!
“กลับมาแล้ว” คนที่เปิดประตูถือของพะรุงพะรังเข้ามาในห้องอย่างทุลักทุเลร้องบอก หากแต่กลับรู้สึกผิดสังเกตเมื่อไร้ซึ่งสรรพเสียงตอบรับเหมือนเคย คิ้วทั้งสองขมวดมุ่นด้วยความสงสัย สองขาก้าวฉับรัวจนถึงห้องนั่งเล่นอันน่าจะเป็นแหล่งซ่องสุมของเหล่าสมาชิกในวงตามปกติวิสัย แต่ภาพน่าสลดใจที่ปรากฏตรงหน้า ณ ขณะนี้ทำเอาถุงในมือแทบหลุดลงพื้น
เหล่าชายหนุ่มหน้าตาจัดว่าดีกลุ่มหนึ่งกำลังอยู่ในสภาพนอนแผ่เหมือนแมลงสาบนอนหงายท้อง บ้างก็พยายามเลิกเสื้อขึ้นให้สูงขึ้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ (ซึ่งถ้ามองไม่ผิด เหมือนบางคนแทบจะโชว์หัวนมดำๆ ออกมาอยู่รอมร่อ) บ้างก็เอาหน้าจ่อพัดลมที่เอามาตั้งล้อมไว้ราวกับจะให้มันเป่าอยู่อย่างนั้นชั่วนิรันดร์ บางคนก็ดูจะทนไม่ไหวแล้ว ถึงกับถอดเสื้อนอนเปลือยใส่บ็อกเซอร์สั้นๆนอนผึ่งโดยมีกองผ้าเย็นโปะอยู่บนตัวอย่างน่าสงสารเหลือเกิน
“กะ-กลับมาแล้วเหรอพี่แดฮยอน...” หนึ่งในกลุ่มร่างที่นอนเหมือนตายนั้นเอ่ยด้วยเสียงระโหยพลางยกมือโบกทักทาย
“เป็นอะไรไป ทำไมพากันมานอนกันเป็นสิงโตทะเลอาบแดดแบบนี้ล่ะ?”
“สิงโตบ้านแป๊ะแกน่ะสิ ร้อนจะตายอยู่แล้วโว้ยยยยย! ซื้ออะไรมาบ้างน่ะ..อ๊ะ! ไอติม!” จองแดฮยอนสะดุ้งเมื่อได้ประโยคยาวเอ่ยจากด้านหลังตามด้วยมือที่ล้วงถุงในมือเขาอย่างไม่เกรงใจ โดยขณะที่คางก็เกยหนักๆ ที่บ่าเขา ใกล้ชิดจนรู้สึกได้ถึงไอร้อนที่แผ่จากใบหน้าหล่ออันถือเป็นหน้าตาของวง
เหล่าซอมบี้ที่นอนตายด้วยอากาศร้อนนั้นก็ดูจะคืนชีพทันทีเมื่อได้ยินคำว่าไอติม แต่ละคนพากันลุกพรวดถลันเข้าหาเมนโวคอลของวงด้วยอาการกระหายเลือดเต็มทนจนแดฮยอนแทบผงะหงาย ดีที่คนข้างหลังนั้นช่วยตะโกนเบรกอารมณ์หิวโหยของเพื่อร่วมวงพลางโบกมือไล่
“เฮ้ยๆ ถอยไปเลยนะ มารุมแบบนี้เดี๋ยวไอ้หน้าแมวนี่ก็ช็อคตายพอดีหรอก ถอยไปสิ! อ้าวๆ ยงกุก! ยังอีก! ไหนว่าไม่ชอบของหวานไงวะ!?” มือขาวตีเผียะทันทีที่มือของหัวหน้าวงกำลังขยุ้มไอติมเกือบสี่ห้าอันไปในคราวเดียว
“หวานไม่หวานก็ช่างโว้ยยย ร้อนจนจะละลายตายคาห้องนี่แล้ว!” ยงกุกว่าก่อนจะคว้าโฉบเอาไอศกรีมแท่งได้สองอันแล้วเผ่นปราดไปหยิบกระติกใส่ผ้าเย็นของตนหนีกลับห้องไปหน้าตาเฉย บรรดาลูกวงเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้าพุ่งเข้ารุมทึ้งถุงไอศกรีมพัลวัน
“ก็แล้วทำไมไม่เปิดแอร์ล่ะ?” เจ้าของเสียงทรงเสน่ห์ที่ปล่อยให้คนอื่นยื้อแย่งของกินกันไปถามงงงัน มือชี้ไปทางเครื่องทำความเย็นที่ดูจะปิดอยู่ ฝูงผีดิบทั้งหลายชะงักไปทันที…
...ก่อนที่ยองแจจะเอ่ยตอบเสียงเย็นด้วยใบหน้าเปื้อนแป้งเย็น
“ก็แอร์มันเสียทั้งหอเลยน่ะสิ ถึงได้ร้อนจนประสาทกินกันหมดแล้วเนี่ยไอ้บ้า!”
ก็พอเข้าใจว่าปีนี้ฤดูร้อนมันโหดกว่าปีอื่นๆ มากนัก แต่ด้วยความที่ปูซานบ้านเกิดมันออกจะมีสภาพอากาศกึ่งๆ เขตร้อน ความร้อนแค่นี้เลยไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาเทาไหร่นัก
แต่ดูสภาพแต่ละคนแล้ว… มันจะรอดผ่านคืนนี้ไปกันมั้ยเนี่ย?
สภาพสิงโตทะเลนอนอาบแดดตายซากกลับมาอีกครั้งหลังจากมื้อเย็นจบลง เหล่าเพื่อนร่วมวงนอนกองกันระเกะระกะ พยายามเอาตัวเข้าอยู่ในรัศมีของพัดลมให้มากที่สุด โชคดียังคงมีอยู่บ้างที่เมื่อดวงตะวันลาลับขอบฟ้าไปแล้วนั้นก็ดูเหมือนอากาศจะเย็นลงมาบ้างเล็กน้อย บรรดาสมาชิกแห่งวง B.A.P ค่อยๆ ทยอยกลับเข้าห้องตัวเองไปทีละคนสองคนจนหมดเมื่อเวลาล่วงเลยไปจนเกือบตีหนึ่ง
แดฮยอนที่หนีไปหลับตั้งแต่ราวๆ สี่ทุ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาเมื่อกลไกของร่างกายกำลังส่งสัญญาณตือนถึงปริมาณน้ำที่มากไปในกระเพาะปัสสาวะ มือควานหาโทรศัพท์มือถือเปะปะจนเจอแล้วกดดูเพื่อเช็กเวลา
...03.21…
สองขาก้าวลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบาพยายามไม่ให้รบกวนจุนฮงผู้เป็นรูมเมทซึ่งบัดนี้นอนก่ายผ้าห่มมือเกาแกรกเลิกเสื้อเผยพุงขาวเรืองแสงในความมืดให้คนมองได้อนาถใจ พอย่องผ่านห้องตัวเองออกมาหนุ่มน้อยเมนโวคอลก็วิ่งจู๊ดไปเข้าห้องน้ำทันที
เมื่อทำกิจส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยก็เดินไปล้างมืออย่างคนรักความสะอาด โดยไม่ลืมเอามือเปียกๆ ลูบตามหน้าตามคอเพื่อคลายความร้อนด้วย ขณะกำลังจะกลับไปห้องตัวเองแล้วเดินผ่านห้องครัวก็ต้องชะงักเมื่อพลันเหลือบเห็นแสงส่องสลัวมาจากในห้องครัว
หือ? อะไร? ใคร?
...หรือจะเป็นพลังงานลึกลับ?
บ้าเหอะ! หอนี้ไม่มีประวัติซะหน่อย
...รึเปล่า?
ร่างเพรียวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อในห้องครัวเกิดเสียงกุกกักเหมือนใครกำลังรื้อค้น
โจรรึเปล่าวะ!?
แดฮยอนมองซ้ายมองขวาหาของใกล้มือเพื่อใช้เป็นอาวุธในกรณีที่มีผู้บุกรุก แต่ได้มาเพียงหนังสือหนาๆ สองสามเล่มที่วางอยู่บนชั้นตรงทางเดิน เท้าสองข้างพยายามย่องกริบเข้าไปใกล้ๆ ในขณะที่มือจับหนังสือไว้มั่นหมายใช้ฟาดฟันอะไรก็ตามที่ไม่ประสงค์ดี หนุ่มน้อยเมนโวคอลกลั้นใจอยู่ชั่วครู่ รวบรวมความกล้าครั้งสุดท้ายแล้วก็ก้าวพรวดเข้าไปในห้อง
ผิวกายใต้ขากางเกงนอนตัวยาวรู้สึกได้ถึงไอเย็นซึ่งแผ่มาจากตู้เย็นที่ส่องสลัว ร่างทะมึนของใครคนหนึ่งกำลังนั่งทำอะไรอยู่หน้าตู้เย็น คนในชุดนอนลายทางพยายามเพ่งสุดชีวิตเพื่อให้รู้ว่าสิ่งมีชีวิตปริศนาหน้าตู้เย็นคืออะไรแน่
ไม่ทันจะมองให้รู้เรื่อง ร่างนั้นก็มีการขยับ ทำเอาคนที่ยืนมองอยู่แล้วผวาเฮือกเผลอก้าวเท้าถอยหลังจนเกิดเสียง ส่งผลให้บุคคลลึกลับหน้าตู้เย็นชะงักแล้วหันมาทางต้นเสียงช้าๆ
มือที่ถือหนังสืออยู่มีเหงื่อชื้นจนชุ่มด้วยความระทึก แสงสว่างจากตู้เย็นที่ส่องจากด้านหลังร่านั้นทำให้ยังคงมองไม่เห็นหน้าอยู่ดี แขนเรียวสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ขาที่ยืนอยู่ก็ดันก้าวไม่ออกซะงั้น
ตามบทแล้ว...สถานการณ์แบบนี้มักจะเป็น...ฆาตกรโรคจิต!
แดฮยอนคนกล้าได้แต่ยืนสั่นเป็นลูกนกเมื่อร่างนั้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะทันได้วิ่งหนีไปปลุกคนมาช่วย อีกฝ่ายก็เอ่ยเสียงแหบต่ำ
“ลุกมาหาอะไรกินหรือไงแดฮยอน?”
“พะ--พี่ฮิมชานเองเหรอเนี่ย!”
เจ้าของใบหน้าละม้ายแมวน้อยร้องออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นคิมฮิมชานกำลังทำหน้าอึนยืนเกาพุงอยู่แกรกๆ แต่ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับมีเหงื่อเกาะอยู่พราว
“โอ๊ยย นึกว่าโจรขึ้นบ้านหรือเจอฆาตกรโรคจิตซะอีก”
“โจรที่ไหนจะหล่อขนาดนี้วะ พูดไม่คิดเล้ยย”
-_-
“ว่าแต่พี่มาทำอะไรอ่ะ หิวเหรอ?”
“ก็แอร์มันเสียทั้งหอ เลยมามุดตู้เย็นซักหน่อยจะได้หายร้อน...” คนอายุมากกว่าบ่นอุบอิบอย่างไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายตรงๆ แต่คนฟังได้ยินคำสารภาพนั้นแล้วรู้สึกเหมือนไมเกรนจะขึ้น
“นี่พี่ร้อนจนเสียติไปแล้วหรือไง!? มันเปลืองไฟนะรู้ตัวบ้างไหม!? แค่ทุกวันนี้พวกเราก็แทบจะกัดก้อนเกลือกินกันอยู่แล้วนะ พี่ยังจะเพิ่มภาระค่าไฟให้มันมากขึ้นอีกเรอะ!?”
“เออๆ รู้แล้วน่า จะไปนอนเดี๋ยวนี้แหละ เลิกบ่นเหอะน่า” ฮิมชานทำหน้ามุ่ยก่อนจะเดินงัวเงียกลับไปยังห้องของตัวเอง ขณะเดินสวนแดฮยอนที่เก็บหนังสือเข้าชั้นนั้น แขนหนาๆ ก็เฉียดผ่านแผ่นหลังที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามของเมนโวคอลของวงเข้า
คิมฮิมชานชะงักกึกทันที ส่วนพ่อแมวน้อยที่กำลังเก็บหนังสือเข้าตู้อยู่ง่วนนั้นก็ไม่เห็นอาการผิดปกติของอีกฝ่าย พอจัดหนังสือเสร็จเรียบร้อยแดฮยอนก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันหลังกลับหมายจะเดินไปห้องของตน
ร่างเล็กกว่าได้แต่เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อทั้งร่างพลันถูกคว้าหมับรวบเข้าไปในอ้อมกอดอุ่นร้อนจากด้านหลัง พร้อมกับวงแขนแกร่งกระชับแน่นเหนียวเหมือนหนวดปลาหมึก
“เฮ้ยพี่! ทำอะไรเนี่ย!?”
“ทำไมตัวเย็นจังวะ?”
“เย็นบ้าอะไรของพี่วะ! ผมยังไม่ตายโว้ย!”
“งืม..ขอยืมไปนอนกอดไม่ได้เหรอ?” คำพูดที่ดูจะตีความหมายได้หลายอย่างในสถานการณ์ขณะนี้ทำให้ความร้อนแล่นปรี๊ดขึ้นบนใบหน้าของร่างในอ้อมกอด จมูกโด่งสวยได้รูปที่กดลงตามซอกคอเนียนอย่างซุกซนส่งผลให้แดฮยอนขนลุกชันไปทั้งกาย
“ไอ้พี่ฮิมชานปล่อยสิวะ ไม่งั้นผมต่อยนะ!”
“ขออีกแป๊บน้า...” เสียงที่ดูงัวเงียลงทุกทีนั้นทำให้ความอดทนของร่างเพรียวหมดลง
ผัวะ!
หมัดอัปเปอร์คัทอันไร้ซึ่งความปรานีส่งตรงถึงปลายคางของคนบ้าเข้าอย่างจัง ร่างหนาๆ ร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้นอัตโนมัติ ส่วนผู้กระทำนั้นวิ่งหนีไปยังห้องตัวเองด้วยอาการไม่ต่างจากกระต่ายที่ตื่นตระหนกแต่อย่างใด
พอผ่านเข้าประตูห้องตัวเองเรียบร้อยแล้วก็รีบล็อคประตูแล้วพิงหลังกับบานประตูพลางหอบหายใจ ใบหน้านวลขึ้นสีก่ำอย่างบอกไม่ถูกว่าแดงเพราะใช้พลังงานวิ่งหนีจากคนวิปริตนั่นหรือแดงเพราะอะไรอย่างอื่นกันแน่…
เช้าของวันหยุดถัดมา เหล่านักร้องหนุ่มวงB.A.P ยังคงมีสภาพไม่ต่างจากซอมบี้กำลังจะระเหยไปกับอากาศอันสุดแสนจะร้อนเกินทานทน เนื่องด้วยวันนี้ซอกกูจิงผู้แสนประเสริฐได้โทรนัดให้ช่างมาซ่อมในวันนี้เรียบร้อย ชายหนุ่มทั้งหกคนจึงดูมีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อวานมากอย่างเห็นได้ชัด แม้ดาเมจจากความร้อนจะยังคงอยู่ก็ตาม
“ช่างจะมาวันนี้แล้วสินะ คงได้เวลาบอกลากันแล้วสิ แป้งเย็นของฉัน” ยองแจนอนกอดขวดแป้งสีฟ้าอย่างอาลัยรักเมื่อรู้ว่าจะต้องจากกันในที่สุด
“นี่พี่ยองแจกู่ไม่กลับซะแล้วสินะครับ...” จุนฮงที่เฝ้ามองสารพัดอากัปกิริยาเพี้ยนๆ มาตลอดได้แต่ทอดถอนใจอย่างปลงสังเวชในความอนาถของแต่ละคน ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเสาหลักสำคัญของวงยังคงสนิทสนมกับกระติกน้ำแข็งและผ้าเย็นอยู่เหมือนเดิม ส่วนจงออบที่ยังคงนั่งทำหน้ามึนอยู่หน้าพัดลมนั้นดูจะปกติกว่าใครเพื่อนแล้ว น้องเล็กกวาดตามองก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย
“แล้วนี่พี่ฮิมชานหายไปไหนล่ะเนี่ย?”
“พี่ฮิมชานเพิ่งกลับห้องไปนอนเมื่อเช้านี่เอง ฉันลุกมาเข้าห้องน้ำเจอฮยองมานอนแหมะอยู่ที่ห้องครัว” จงออบว่า ทำเอาเด็กตัวสูงได้แต่งุนงงกับคำตอบพิลึกพิลั่นพลางพึมพำกับตัวเอง
“ห้องครัวเนี่ยนะ? ไม่น่าเชื่อว่าอากาศร้อนจะทำให้คนเป็นบ้าได้จริงๆ แฮะ...”
หากใครจะช่างสังเกต คงได้เห็นว่าตัวต้นเหตุอาการปริศนาของผู้ถูกกล่าวถึงซึ่งนั่งเงียบไม่พูดไม่จามาตลอดเช้านี้มีอาการกระตุกเบาๆ
จองแดฮยอนนั่งง่วนสาละวนอยู่กับโทรศัพท์มือถือของตนหากแต่ใจกลับคิดไปถึงคนบ้าๆ บอๆ ที่เขาเผลอเสยปลายคางจนหลับสนิทไปเลยเมื่อคืนนี้ พอคิดแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที
จะเป็นอะไรมากรึเปล่าวะนั่น…
“แดฮยอนออกไปซื้อไอติมมาทีดิ ร้อนอ่ะ” เสียงยองแจบ่นลอยมา แดฮยอนหันขวับทำหน้าเบื่อใส่เพื่อนตัวดี
“อีกละ อยากกินไม่ไปซื้อเองล่ะไอ้นี่?”
“แกเป็นคนเดียวที่มีเมลานินที่มีเพียงพอจะสามารถต้านทานรังสียูวีได้ เพราะฉะนั้นแกเหมาะกับหน้าที่นี้ที่สุดแล้ว ไปซื้อมาซะ” เสียงหลักของวงอีกคนร่ายยาตอบมาเหมือนจะมีเหตุผล แต่คนฟังนี่อยากจะใช้สกิลพิเศษทำให้หมอนข้างตัวลอยไปอุดปากมันซะ
“จริงๆ แกบอกมาคำเดียวว่าฉันดำก็ได้นะยองแจ จะพูดให้มันเยอะแยะทำไม เปลืองหน้ากระดาษโว้ย”
“เออๆ เอาเป็นว่าไปซื้อมาเร็วๆ เถอะ มัวแต่เถียงกันอยู่นั่นแหละ” พี่ใหญ่ของวงที่ชักจะรำคาญแล้วเอ่ยตัดบท ทำให้เขาต้องลุกไปอย่างเสียไม่ได้ ขณะหยิบเสื้อคลุมแล้วเดินผ่านห้องนั้นก็อดมองบานประตูเพียงบานเดียวที่ยังคงปิดอยู่ไม่ได้ แต่ก็เพียงครู่เดียวด้วยเสียงบ่นของเพื่อนสนิทที่ดังลอยมาทำให้แดฮยอนต้องรีบไปแต่โดยดี
พอซื้อเสร็จกลับมา เหตุการณ์กระหายเลือดแบบเดียวกับเมื่อวานก็เกิดขึ้นอีกครั้งโดยคราวนี้จงออบกับยองแจพยายามยื้อยุดไอศกรีมรสเมล่อนกันไปมาจนถุงขาด ตัวไอศกรีมข้างในกระเด็นลอยไปเข้าทางน้องเล็กตัวสูงของวงที่คอยจ้องอยู่ก่อนแล้วพอดี กลายเป็นว่าทั้งคู่เลยได้กินรสนมกับรสส้มแทนไปพลางจ้องน้องเล็กเด็กโข่งอย่างอาฆาตแค้น
แดฮยอนก้มมองถุงในมือตนแล้วชั่งใจอยู่ชั่วขณะ ก่อนตัดสินใจเดินไปเคาะห้องที่ยังคงปิดอยู่เพียงห้องเดียวนั้น
“พี่ฮิมชาน กินไอติมรึเปล่า ใกล้จะหมดแล้วนะ” สิ้นเสียงแดฮยอนก็เกิดเสียงกุกกักอยู่ข้างในครู่หนึ่งก่อนจะมีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาตามด้วยเสียงประตูที่เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อที่ยังคงมีเค้าความง่วงงุนอยู่ชัดเจน ผมยุ่งๆ ชี้ไปคนละทิศละทางดูน่าขัน นัยน์ตาสีเข้มที่ยังดูสะลึมสะลือนั้นมองถุงในมือเขานิ่ง เห็นดังนั้นแดฮยอนจึงยื่นให้ไป
“อ่ะ นี่ส่วนของพี่ รีบกินก่อนแล้วค่อยนอนต่อแล้วกันนะครับ ผมไปละ..เหวอ!!!” ร่างเล็กกว่าอุทานลั่นเมื่อจู่ๆ ก็โดนกระชากด้วยแรงที่ไม่เบานักเข้ามาในห้องพร้อมกับประตูที่ถูกปิดลงทำเอาใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“พี่ยังไม่หายบ้าอีกหรือไง! คิดจะทำอะไรเนี่ย!?”
“เปล่านี่ ก็แค่จะให้มานั่งกินเป็นเพื่อน”
“ผมกินของผมแล้วไม่อยากแย่งของพี่หรอก! แล้วนี่จะขวางประตูแบบนี้ทำไมเนี่ย ถอยไปเลยนะ!” แดฮยอนโวยวายซึ่งในสายตาคนมองแล้วมันไม่ต่างอะไรกับแมวที่กำลังแยกเขี้ยวพองขนขู่เลยซักนิด
“งั้นก็ช่างไอติมเหอะ” สิ้นคำแขนที่แข็งแรงกว่าก็คว้าเอวเพรียวลากไปที่เตียงพร้อมดึงลงมาล้มตัวนอนข้างกันโดยไม่ทันตั้งตัว
“เฮ้ย!? เล่นอะไรเนี่ยฮยอง! ปล่อย!!”
“ยืมกอดนอนหน่อย จะหวงอะไรนักหนา หืม?” ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดไหล่และคอเบาๆ ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวแรงขึ้นอย่างน่าอาย
“กอดบ้าอะไรเล่า! พี่เป็นเด็กสามขวบหรือไงถึงต้องมีหมอนข้างน่ะ!?”
“เมื่อคืนทำฉันสลบไปเลยนะรู้ไหม” พอเอ่ยประโยคนี้ออกมา ร่างในอ้อมแขนก็หยุดดิ้นนิ่งไปทันที เห็นแบบนั้น คิมฮิมชานก็แกล้งเอ่ยต่อ
“นี่คางฉันยังรู้สึกเจ็บๆ อยู่เลย ดูสิ” การหลอกล่อได้ผลเมื่อคนตัวเล็กกว่าพลิกตัวมาหาพร้อมมือที่ยื่นมาแตะบริเวณฟกช้ำแผ่วเบาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“...เจ็บมากไหม?”
“ไม่รู้สิ รู้แค่ว่าตื่นมาก็รู้สึกแปล๊บๆ ไม่หายเลยเนี่ย คางยุบไปแล้วมั้ง” พี่รองของวงว่าเข้าไปอีก ทำเอาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจแดฮยอนพุ่งปรี๊ดจนเจ้าตัวหน้าเสีย
“ง่า ผมขอโทษ ก็พี่...ทำบ้าๆ แบบนั้นทำไมเล่า...” ประโยคหลังคนพูดลดเสียงลงเหลือจนเกือบเป็นกระซิบหากแต่ไม่รอดพ้นจากหูคนที่อยู่ในระยะประชิดแบบนี้ไปได้
“บอกแล้วว่านายตัวเย็น ขอยืมกอดแก้ร้อนหน่อยเดียว นายก็ดื้อ ไม่ยอม แล้วชกเปรี้ยงเข้าให้”
“...ผมตัวเย็นขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ก็ไม่ได้เย็นจนเหมือนคนตายหรอก แค่กอดแล้วเย็นสบายกำลังดี”
แดฮยอนเงียบไปใบหน้าก้มลงคิดใคร่ครวญอะไรอยู่โดยที่เขาเดาไม่ถูก ฮิมชานเลยลอบกระชับอ้อมแขนเบาๆ พลางลอบมองเจ้าแมวตัวยุ่งอย่างเอ็นดูพร้อมยกมุมปากยิ้มน้อยๆ
“...ก็ได้”
“หือ? ว่าไงนะ?”
“ผมยอม...ให้พี่กอดแป๊บนึงก็ได้”
เสียงเพราะเอ่ยเบาอย่างขลาดอายเรียกเสียงหัวเราะต่ำจากอีกฝ่ายด้วยอากัปกิริยาที่น่ารักน่าหมั่นเขี้ยวนั้น ชวนให้คนอายุมากกว่าเอ่ยสัพยอกกลั้วหัวเราะ
“โอเค สัญญาเลยว่าจะไม่ทำอะไรผิดผี”
“ไอ้บ้า!”
“แอร์กลับมาใช้งานได้แล้วโว้ยยยยยยยยย เย่!!!!!”
นาทีที่ไอเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศโชยมากระทบผิวกาย ลีดเดอร์ของวงผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนจริงจังก็ตะโกนลั่นห้องด้วยความปลื้มปีติที่ต่อไปนี้พวกเขาไม่ต้องทนกับอากาศร้อนๆ แบบนี้อีกแล้ว
“ลาก่อนไอ้หน้าร้อนบัดซบ! แกทำอะไรฉันไม่ได้แล้ว ฮ่าๆๆๆ”
จุนฮงได้แต่มองพี่ใหญ่ด้วยสายตาละเหี่ยใจก่อนจะเดินไล่ปิดพัดลมให้หมด
“เออ แดฮยอนมันหายไปไหนเนี่ย? เห็นว่าเอาไอติมไปให้พี่ฮิมชานแล้วก็หายไปเลย สงสัยออกไปข้างนอกล่ะมั้ง” ยองแจเอ่ยขณะมองซ้ายมองขวาหาเงาร่างของเพื่อน
“...แอร์ในห้องไม่ได้ปิดนี่หว่า” จงออบเอ่ยอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงลุกขึ้นเดินไปเคาะห้องตัวเองที่รูมเมทอีกคนกำลังหลับอยู่ หากแต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบ
สงสัยพี่ฮิมชานจะยังไม่ตื่น...งั้นก็คงไม่เป็นไร
คิดดังนั้นเจ้าตัวเลยเดินกลับไปนั่งรวมที่ห้องนั่งเล่นกับคนอื่นๆ ต่อ
ขณะเดียวกันเบื้องหลังบานประตูที่ไม่ได้ถูกเปิดออก ถุงไอติมที่วางอยู่บนพื้นนั้นละลายกลายเป็นของเหลวไปหมดแล้วเรียบร้อย ส่วนบนเตียงนั้นพี่รองของวงหลับใหลไปท่ามกลางลมเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ ท่อนแขนมีแมวดื้อหนุนนอนหลับใหลอย่างไร้เดียงสา มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาสอดประสานภายในห้องเงียบสนิทและและเสียงหัวใจที่ยังคงเต้นสม่ำเสมอขับกล่อมกันและกัน
มุมปากบางของคนในอ้อมแขนยกเผยอขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ เหมือนเด็กน้อยที่กำลังฝันดี...
บางทีอากาศร้อนมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด…
--------------------------------------------------------------------------------------------
Thx for reading!
:)
