[os] Marionette’s Wish
Pairing : Yongguk x Junhong
Rate: PG
Note: สวัสดีปีใหม่ค่า ขอให้มีแต่เรื่องดีๆเข้ามาในชีวิต สุขภาพแข็งแรงทั้งกายและใจนะคะ :)
How many pills does it take
to trick the marionette into
believing he's real?
to trick the marionette into
believing he's real?
“สวัสดีครับ ผมคือจุนฮง ตั้งแต่นี้ไป ผมจะเป็นคนดูแลคุณ ยินดีที่ได้พบ คุณบังยงกุก”
พู่กันเปื้อนสีในมือของคนฟังร่วงหลุดลงบนพื้นกลิ้งหายไปใต้ชั้นวางของข้างๆ ริมฝีปากปากแดงติดจะคล้ำอ้าค้างตกตะลึง อากัปกิริยานั้นเรียกเสียงหัวเราะพรืดสุดจะกลั้นจากคนในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่ยืนอยู่ตรงประตู
“โอย... หน้าแกตอนตกใจนี่จี้ดีว่ะ ขอบันทึกภาพเก็บไว้ดูเป็นที่ระลึกหน่อยเหอะ จุนฮง บันทึกภาพไว้ทีสิ” ทันทีที่ได้รับคำสั่ง รูม่านตาของชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆก็ขยายกว้างเล็กน้อยก่อนจะมีเสียงคล้ายเสียงชัตเตอร์ของกล้องดังขึ้น
“ไฟล์รูปถูกเก็บไว้ที่ฐานข้อมูลในห้องทำงานของคุณที่สถาบันวิจัยเรียบร้อยแล้วครับ”
“ดะ-เดี๋ยวนะ! หมายความว่าไงที่ว่ามาดูแลฉันน่ะ!? นี่ไม่ใช่...หุ่นยนต์ของแกหรอกเหรอ?” ดูเหมือนเจ้าของห้องจะหลุดจากอาการตกตะลึงเสียที บังยงกุกมองใบหน้าที่มีรอยยิ้มน้อยๆ ประดับของร่างสูงชะลูดที่สุดในห้องนั้นอย่างไม่แน่ใจ
“เออ ก็หุ่นยนต์ของฉันนั่นแหละ” คิมฮิมชานทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังสีดำพลางบิดกายเกียจคร้าน ในขณะที่จุนฮงนั้นยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ที่เดิม “ไอ้คนติสท์แตกแบบแก ขืนปล่อยให้อยู่คนเดียวคงได้มีข่าวว่าจิตรกรเอกของศตวรรษที่ยี่สิบสามขาดสารอาหารตายในบ้านตัวเองแหงๆ”
“ฉันมียองแจเป็นผู้ช่วยอยู่แล้วนี่ จะต้องหาคนมาเพิ่มให้เยอะแยะอีกทำไมวะ” ยงกุกชักสีหน้าหงุดหงิด ไม่ชอบใจนักเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดราวกับเขาไม่มีทักษะการใช้ชีวิตถึงที่สุด ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นเรื่องจริงก็ตาม
“ฉันมาเพื่อบอกแกเรื่องนี้นี่แหละ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ยองแจจะเข้าไปช่วยงานฉันที่สถาบันวิจัย คนมีความสามารถอย่างหมอนั่น ปล่อยให้อยู่กับแกมีแต่เสียของเปล่าๆ”
จิตรกรหนุ่มนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะถอนใจ
“จริงของแกนั่นแหละ ยองแจควรจะมีอนาคตไกลมากกว่านี้”
“ตอนแรกฉันว่าจะให้คนของฉันมาดูแลแกแทน แต่คิดถึงอารมณ์ศิลปินของแกแล้ว กลัวว่าคนของฉันคงทนแกไม่ไหวแล้วปาดคอแกตายซะก่อน”
“ฉันก็ไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้นโว้ย!” เจ้าของห้องประท้วงหน้ามุ่ยพลางเช็ดมือที่เลอะสีกับผ้ากันเปื้อนที่สวมอยู่
“ครับๆ ...ทีนี้ พอดี Z-PROJECT ของฉันสำเร็จพอดี เลยเอาจุนฮงมาเรียนรู้ความเป็นมนุษย์จากศิลปินติสท์แตกอย่างแกซะเลย” ฮิมชานผายมือไปทางหุ่นยนต์ตัวใหญ่อย่างภูมิใจ ในขณะที่ยงกุกเบ้หน้า
“ที่แท้ก็เอาหุ่นตัวเองมาทดลองใช้กับฉันนี่เอง เฮอะ”
“เออ ดูถูกไปเถอะ” คนในเสื้อกาวน์ยักไหล่ “จุนฮงสามารถทำงานบ้านทุกอย่างทั้งแบบโบราณแล้วก็แบบปัจจุบัน ทำอาหารได้ทุกชนิดที่แกอยากจะกินขึ้นมา แล้วนอกจากนี้จุนฮงยังมีความรู้ด้านการดูแลพยาบาลคนป่วยด้วย เผื่อเวลาแกไม่สบายขึ้นมา”
“หุ่นยนต์แม่บ้านชัดๆ..” จิตรกรหนุ่มบ่นอุบอิบ
“ผมเป็นหุ่นยนต์ที่มีโครงสร้างร่างกายเป็นมนุษย์เพศชาย เรียกว่าหุ่นยนต์พ่อบ้านน่าจะตรงความเป็นจริงมากกว่าครับ”
จู่ๆ เจ้าหุ่นตัวสูงก็เอ่ยเสียงนุ่มพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ส่งผลให้ยงกุกมีสีหน้าตกตะลึงอีกครั้ง ส่วนฮิมชานก็ลอบยิ้มขำกับตัวเอง
“นี่แก... ติดตั้งโปรแกรมตบมุกไว้ด้วยรึไงเนี่ย?”
“ไอ้บ้า จินตนาการสูงนะแก” ฮิมชานตอบกลั้วหัวเราะพลางส่ายหน้า “นี่เป็นโครงการที่จะพัฒนาปัญญาประดิษฐ์*ให้มีความนึกคิดใกล้เคียงกับมนุษย์มากที่สุดเพื่อที่จะป้องกันปัญหาการเกิดอาชญากรรมจากพวกคนเลวที่จะป้อนคำสั่งให้กับหุ่น เราไม่ได้อยากให้หุ่นยนต์ทำงานใต้คำสั่งของคนเพียงอย่างเดียวแต่เราต้องการให้หุ่นสามารถพิจารณาได้ว่าคำสั่งที่ได้รับนั้นเป็นสิ่งเลวร้ายหรือไม่ พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็ประมาณนี้แหละ”
“...ไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด”
“แหงสิ แกมันพวกศิลปินนี่นะ” นักวิทยาศาสตร์หนุ่มหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินออกจากห้องไปแต่เหมือนนึกขึ้นได้เลยหันกลับมาหาเพื่อนตนที่กำลังจ้องหุ่นยนต์ด้วยแววตาสนใจใคร่รู้
“ฉันวางคู่มือไว้บนโซฟานะ อย่าคิดงัดหุ่นฉันเล่นล่ะ เดี๋ยวโดนจุนฮงจับทุ่มไม่รู้ด้วย ยูโดคาราเต้เทควันโดสายดำครบเลยนะบอกไว้ก่อน”
“...ตกลงแกเอาอะไรมาทิ้งไว้บ้านฉันวะเนี่ย!”
ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมทันทีที่ฮิมชานกลับไป แสงอาทิตย์อัสดงสาดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาจนทำให้ห้องเป็นสีส้มเรืองๆ ยงกุกมองร่างสูงของหุ่นยนต์นั้นอย่างพิจารณา
ผมสีบลอนด์สว่างสะท้อนแสงเป็นประกายส้มน้อยๆ ใบหน้านั้นคงถูกออกแบบมาเป็นอย่างดีจึงดูเหมาะเจาะไปเสียทุกสิ่ง ประกอบกับรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนและเป็นมิตร ในขณะที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นเป็นประกายจนดูไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงสิ่งประดิษฐ์จากวิทยาการเลิศล้ำของยุคสมัยนี้
เหมือนมนุษย์เสียยิ่งกว่ามนุษย์จริงๆ ซะอีก
“ผมควรแนะนำตัวก่อนไหมครับ?” ยงกุกสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถามพลางเอียงคอน้อยๆ
“อะ-เอ่อ... คิดว่าไม่ต้องก็ได้มั้ง ฮิมชานเล่าให้นายฟังหมดแล้วนี่”
“จริงๆ ยังมีส่วนที่คุณยังไม่รู้อีกครับ แต่คุณบอกว่าไม่ต้อง ก็ไว้โอกาสหน้าดีกว่า”
นัยน์ตาเรียวของศิลปินหนุ่มจับจ้องใบหน้านั้นด้วยรอยพิศวง
“นายเป็น...หุ่นยนต์จริงๆ เหรอ?”
แทนคำตอบ จุนฮงหลุบตาลง ยิ้มบางๆ ก่อนขยับดึงถลกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นข้างหนึ่ง แล้วยื่นมือขาวติดจะซีดข้างนั้นไปข้างหน้าอย่างรอคอย
เจ้าของห้องลังเล เขามองมือนั้นสลับกับเหลือบมองดวงหน้าที่มีรอยยิ้มระบายของอีกฝ่ายแล้วก็กัดริมฝีปากชั่งใจ ค่อยๆยื่นมือออกไปหาจนปลายนิ้วสัมผัสกัน
เย็น...
นิ้วเรียวยาวขยับไล้แตะไล่จากปลายนิ้วไปจนฝ่ามือ แล้วก็ขยับจับข้อมือราวกับจะตรวจหาชีพจร แต่กลับไม่พบการขยับเต้นของเส้นเลือดแต่อย่างใด แม้ผิวหนังนั้นจะนุ่มหยุ่นไม่ต่างอะไรจากคนจริงๆ ก็ตาม
ยงกุกมองใบหน้าที่ยังคงมีรอยยิ้มนั้นด้วยความรู้สึกบางอย่าง ก่อนปล่อยมือนั้นลงแล้วหันหลังกลับไปหาเฟรมผ้าใบที่วาดค้างอยู่ เมื่อก้มลงเก็บพู่กันที่ตกขึ้นมาแล้วก็เอ่ยลอยๆ ขึ้นมา
“อยากกินพาสต้า”
“ตั้งโต๊ะเสร็จแล้วผมจะมาเรียกนะครับ” จุนฮงหมุนกายออกจากห้องไป ทว่าชายหนุ่มเจ้าของห้องกลับไม่ได้ลงมือวาดภาพต่อ เพียงแต่จ้องมองพู่กันที่มีสีแห้งเกาะกรังในมือนิ่งนาน
เวลาเป็นสิ่งที่มักจะผ่านไปเร็วจนเราไม่ทันรู้ตัว
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณมีเวลาหนึ่งชั่วโมงกับสิบห้านาทีสำหรับงานแสดงผลงานของคุณที่แกลลอรี่ตอนสิบโมง” แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องสว่างเข้ามาในห้องเมื่อเจ้าของเสียงนุ่มเอื้อมมือไปรูดม่านสีทึบให้เปิดกว้างแล้วเดินไปเก็บข้าวของบางส่วนที่กระจัดกระจายอยู่มุมหนึ่งของห้อง
ส่วนเจ้าของห้องนอนสีน้ำเงินนั้นเพียงส่งเสียงครางประท้วงต่ำๆในลำคอทีหนึ่งแล้วพลิกตัวไปอีกด้านพลางคว้าผ้านวมหนาคลุมโปงอย่างไม่ไยดี
“ถ้าคุณไม่รีบลุกขึ้นคุณจะไม่มีเวลาพอสำหรับมื้อเช้าที่ผมเตรียมไว้ให้นะครับ”
“...รู้แล้วล่ะน่า” แม้จะไม่เต็มใจหากร่างใต้กองผ้าห่มนั้นก็หยัดตัวขึ้นมาทีละน้อย ใบหน้าคมที่โผล่พ้นชายผ้านวมออกมายังมีรอยหงุดหงิดและความง่วงปรากฏชัดเจน จุนฮงเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาเพื่อนำไปซักตามปกติแต่แล้วเมื่อหันมาเห็นไหล่เปลือยของเจ้าของห้องก็หยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกจากห้อง
“ช่วงต้นฤดูหนาวแบบนี้คุณควรจะใส่ชุดนอนให้เรียบร้อยมากกว่านอนเปลือยแบบนี้ ถ้าคุณไม่อยากจะให้ผมจัดคอร์สดูแลสุขภาพของคุณอย่างเคร่งครัดอีก” ยงกุกยิ้มแห้งๆพลางบ่นอุบอิบ
“มันไม่ชินนี่หว่า ก็นอนแบบนี้มาเป็นปีๆ...”
จุนฮงเพียงยิ้มแล้วเดินออกจากห้องไป แต่ยังไม่วายเอ่ยเสียงนุ่มลอยมา
“เหลือเวลาอีกห้าสิบห้านาทีครับ ช้ากว่านั้นผมจะเก็บมื้อเช้า”
ชายหนุ่มที่เปลือยท่อนบนกระโจนพรวดจากเตียงวิ่งไปทางห้องน้ำทันทีหลังจากคว้าผ้าเช็ดตัวที่วางไว้เรียบร้อยติดมือพลางตะโกนก่นด่าอยู่ในใจ
ถึงขั้นต้องเก็บข้าวเช้ากันเลยเรอะ!? นี่เขาอายุยี่สิบเจ็ดแล้วนะไม่ใช่เด็กประถม!!
นับตั้งแต่วันที่ฮิมชานเอาหุ่นเถื่อนมาทิ้งไว้ที่บ้านเขาก็ผ่านไปเกือบห้าปีแล้ว ในช่วงแรกเขายังเกร็งและรู้สึกไม่คุ้นกับการอาศัยอยู่ร่วมกับคนแปลกหน้าอยู่บ้าง แม้ว่าจะเป็นหุ่นยนต์ก็ตาม แต่หลังจากคืนปีใหม่ของปีแรกที่อยู่ด้วยกัน ทุกสิ่งก็พลิกตาลปัตร เมื่อเขาดื่มหนักทั้งอาทิตย์จนร่างกายทำงานไม่ไหว ร่วงลงจากเก้าอี้ขณะกำลังแกะสลักหุ่นสำหรับงานนิทรรศการสำหรับเด็กในตอนบ่ายของวันหนึ่งหลังจากนั้น เมื่อออกจากโรงพยาบาลมา จุนฮงก็จัดการดูแลเขาอย่างดีด้วยคอร์สดูแลสุขภาพตามที่ฮิมชานตั้งโปรแกรมไว้ให้ ช่วงเวลาสองสัปดาห์นั้นเป็นอะไรที่หดหู่และสยองขวัญเกินกว่าจะเล่าให้ใครฟังได้จริงๆ
เขาจำใจต้องยอมรับจริงๆว่าเจ้าหุ่นร้ายกาจเป็น ‘พ่อบ้าน’ อย่างแท้จริงที่สุด ยงกุกมองในกระจกขณะกำลังแปรงฟัน ใบหน้าและร่างกายที่เคยผ่ายผอมจนซูบ ผ่านการปรนนิบัติดูแลเป็นอย่างดีจากสุดยอดพ่อบ้าน แขนขาและลำตัวที่เคยผอมแห้งดูมีกล้ามเนื้อขึ้นมากกว่าเดิมด้วยตารางออกกำลังกาย พอสบตากับภาพสะท้อนของตนเองก็ได้แต่ยอมพ่ายแพ้อีกฝ่ายอยู่ในใจ
ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหุ่นยนต์ตัวสูงนั้นเป็นอะไรที่ติดขัดอยู่บ้างในตอนแรก แต่หลังจากที่ผ่านช่วง ‘คอร์สดูแลสุขภาพ’ ไป ชายหนุ่มพบว่าการที่มีคนคอยดูแลนั้นเป็นเรื่องที่ดีมากทีเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใครคนนั้นทำได้แทบจะทุกอย่างตั้งแต่งานบ้านงานครัวและงานเย็บปักถักร้อย ยามที่ก๊อกน้ำเสียหรือเครื่องไฟฟ้าพัง ตั้งแต่มีจุนฮงมาอยู่ด้วยเขาก็ไม่เคยต้องโทรตามช่างซ่อมอีกเลย แม้แต่สวนเล็กๆ หลังบ้านที่เขาปล่อยปละละเลยทิ้งไว้จนรก พ่อบ้านจักรกลของเขาก็จัดการเนรมิตใหม่จนกลับมามีชีวิตและสวยกว่าแต่ก่อนด้วยซ้ำ
โดยเฉพาะการที่จุนฮงช่วยงานเขาอย่างการเตรียมอุปกรณ์สำหรับทำประติมากรรม หรือจัดส่งผลงานเขาให้หอศิลปะหรือผู้ที่มาติดต่องานไว้ ทำให้เขาเหนื่อยน้อยลงกว่าเดิมหลายเท่าตัว อีกทั้งยังสามารถทุ่มเทให้กับผลงานได้เต็มที่อีกด้วย
ห้าปีที่ผ่านไปราวกับพริบตาเดียวช่างสงบสุขและเรียบง่ายนัก... ยงกุกติดกระดุมเม็ดสุดท้ายเสร็จแล้วยิ้มน้อยๆให้กับตัวเองก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
“จุนฮง ข้าวเช้าวันนี้เป็นอะไรน่ะ?”
ณ ใจกลางเมือง อาคารสีขาวรูปทรงแปลกตาตั้งตระหง่านเป็นธรรมชาติอย่างน่าประหลาด แม้บรรยากาศโดยรอบจะล้อมรอบไปด้วยสีเขียวของต้นไม้และพืชพรรณนานา แต่ความทันสมัยของสิ่งก่อสร้างนั้นกลับไม่ได้ทำให้ดูขัดตาเลย และตอนนี้บรรยากาศร่มรื่นยิ่งคึกคักขึ้นเมื่อจอภาพโปร่งแสงฉายรายละเอียดถึงนิทรรศการงานศิลปะซึ่งจัดขึ้นตามฤดูกาลของทุกปี เรียกความสนใจจากทั้งนักท่องเที่ยวและผู้คนที่อาศัยอยู่โดยรอบได้เป็นอย่างดี
เมื่อก้าวเท้าเข้ามาภายในอาคาร กลิ่นหอมอ่อนๆคล้ายกลิ่นไม้และกลิ่นน้ำฝนก็โชยกระทบจมูก ทำให้ความสงบเข้าปกคลุมจิตใจทันที ยงกุกในเสื้อคอเต่าสีกรมเข้มทับด้วยเสื้อโค้ทสีดำกับกางเกงสแล็กขายาวสีเทาอ่อนเดินมองซ้ายมองขวาหาเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบโซนที่จัดแสดงผลงานของเขาเพื่อที่จะไปพบผู้สนับสนุนงานจัดแสดงครั้งนี้ จุนฮงหอบหิ้วห่อกระดาษททรงสีเหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ดูแล้วน่าจะมีกรอบรูปภาพอยู่ข้างในเดินตามหลังจิตรกรหนุ่มไป
อีกครึ่งชั่วโมงนิทรรศการแห่งนี้จะเปิดให้เข้าชมอย่างเป็นทางการ
“สวัสดีครับ ไม่เจอกันนานเลย สบายดีสินะครับ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนเรามาตลอดนะครับ” ใบหน้าของชายหนุ่มยิ้มแย้มขณะจับมือชายชาวตะวันตกวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานที่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าไม่ต่างกัน
“ไม่ต้องเกรงใจไป เราคนกันเองทั้งนั้น ผลงานของอ.บังทำให้ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้ชื่นชมจริงๆ”
“ด้วยความยินดีครับ”
จุนฮงมองภาพเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่ง ก่อนที่ยงกุกจะหันมาหา มือขาวซีดจึงยื่นกรอบรูปขนาดใหญ่ในมือส่งให้ ’แขกผู้มีเกียรติ’ คนนั้นไป อีกฝ่ายดูจะประหลาดใจและหัวเราะยินดีที่ได้รับของขวัญจากศิลปินชื่อดัง เอ่ยหนักแน่นว่าจะสนับสนุนเขาไปจนกว่ายงกุกจะเกษียณจากวงการนี้เลยทีเดียว ซึ่งยงกุกก็ทำเพียงแค่ยิ้มตอบแล้วเอ่ยขอบคุณก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะล่ำลากันแล้วแยกย้ายกันไป
จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปยังส่วนจัดแสดงผลงานของตน พร้อมกับที่เสียงประกาศของทางหอศิลป์จะดังขึ้น ตามด้วยเสียงฝีเท้าของผู้เข้าชมที่ทยอยเข้ามาด้านในทีละกลุ่มสองกลุ่ม
“ปีนี้ก็คนเยอะเหมือนเคยนะครับ” จุนฮงเปรยเมื่อหลังจากเปิดทำการไม่นานนัก พื้นที่จัดแสดงแต่ละโซนก็คลาคล่ำไปด้วยฝูงชน
“ก็เหมือนเคยนั่นล่ะ” ยงกุกตอบเสียงเนือยขณะยืนพิงผนังแล้วมองไปยังฝั่งตรงข้ามอันเป็นบริเวณจัดแสดง แววตาคล้ายจะมีรอยเหนื่อยล้า
“กลับก่อนไหมครับ เมื่อคืนคุณวาดภาพนั้นทั้งคืนจนเกือบเช้า คุณไม่ควรอยู่จนจบงาน” ชายหนุ่มตัวสูงเอ่ยถามในขณะที่คนฟังเพียงส่ายหน้าปฏิเสธอย่างดื้อดึง
“ฉันจะอยู่”
เขาอยากจะเห็นสีหน้าของผู้คนยามที่มองผลงานของเขา อยากเห็นสายตาและเสียงพูดคุยเกี่ยวกับงานของเขา ไม่ว่าจะคนพวกนั้นจะพูดว่าอะไรเขาก็อยากจะเห็น...
เมื่ออีกฝ่ายยืนกรานดังนั้น จุนฮงจึงได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมพลางมองฝูงชนอย่างเงียบงัน
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้วหากแสงสว่างยังคงปรากฏที่ขอบฟ้าเรืองรองอยู่ นิทรรศการจบลงแล้ว เหลือไว้เพียงความเงียบงันยามสนธยาที่กำลังเข้าปกคลุมทีละน้อย
“สำหรับวันนี้ขอบคุณมากนะครับ”
“ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ ดีใจที่ได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะครับ” ชายวัยกลางคนท่าทางขยันขันแข็งในชุดฟอร์มเจ้าหน้าที่ของหอศิลป์ยืนส่งจิตรกรหนุ่ม
“เช่นกันครับ”
“รายได้ทั้งหมดของวันนี้ก็บริจาคให้กองทุนสำหรับผู้ด้อยโอกาสทางการศึกษาทั้งหมดเหมือนเดิมนะครับ” อีกฝ่ายเอ่ยเสียงเครือ “ถ้าไม่มีเงินบริจาคจากอาจารย์ ลูกสาวผมคงไม่ได้เรียนต่อจนถึงวันนี้ ขอบพระคุณมากนะครับ”
“ครับ” ยงกุกเพียงยิ้มรับอย่างสุภาพ ใบหน้าคมติดจะดุนั้นปรากฏรอยอ่อนโยน จากนั้นจึงเดินไปตามทางสีขาวที่ทอดยาวเบื้องหน้าโดยมีชายหนุ่มร่างสูงเดินตามอยู่ไม่ห่างราวกับเงาตามตัว
แสงไฟสาดส่องทั่วท้องฟ้าทำให้ไม่อาจมองหาหรือพบเห็นแสงจากธรรมชาติได้อีก ดวงจันทร์ที่เคยสง่างามกลับเหลือเพียงสีหม่นเทา เกือบจะถูกกลีบเมฆกลืนหายลับไป เสียงอึกทึกครึกโครมของชีวิตยามราตรีดูโหวกเหวกวุ่นวาย
ไม่ว่าวิทยาการและเทคโนโลยีในศตวรรษนี้จะก้าวหน้าล้ำไปมากเท่าไหร่ หากแต่น้อยคนนักที่จะมีระดับคุณธรรมในจิตใจสูงตามไปด้วย
แม้ระบบสาธารณูปโภคและสวัสดิการสังคมหลายๆ อย่างจะได้รับการพัฒนาจนอยู่ในเกณฑ์ที่เรียกว่ายอดเยี่ยมจนทำให้เขตการปกครองAS-3* แห่งนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นเขตที่มีการพัฒนาระดับ 5* หากแต่ก็ยังมีความเหลื่อมล้ำทางฐานะที่ไม่อาจแก้ไขได้ง่ายดายอยู่ดี ผู้ดีมีเงินมีอำนาจใช้ชีวิตหรูหราฟู่ฟ่าในมุมเมืองหนึ่ง เวลาเดียวกันในอีกฟากของเมืองยังคงมีผู้คนอีกมากมายที่อดมื้อกินมื้อ
เขาไม่เคยลืมความยากลำบากในอดีตได้เลยสักครั้ง...
“ผมส่งสัญญาณเรียกรถเรียบร้อยแล้ว อีกสามนาทีรถจะมาถึง” เสียงนุ่มที่เอ่ยรายงานปลุกให้จิตรกรหนุ่มหลุดจากภวังค์ สายลมยามค่ำคืนพัดอาบไล้ใบหน้าขาวซีดของร่างสูงให้ดูคล้ายรูปปั้นมากกว่ามนุษย์ ร่างกายที่ไร้ไออุ่นยืนเคียงข้างอย่างสงบ เขาเผลอไผลมองเสี้ยวหน้าด้านข้างก่อนที่คำถามจะหลุดออกจากปากไปก่อนจะทันได้คิด
“นายอยู่กับฉันมานานเท่าไหร่แล้วนะจุนฮง?”
“ห้าปี สามเดือน ยี่สิบสองวันครับ”
“นานเหมือนกันนะ...” เสียงทุ้มแผ่วหายคล้ายจะพูดกับตนเอง นัยน์ตาสีเข้มเหม่อมองไปข้างหน้าราวกับจิตใจกำลังล่องลอยไปยังที่ที่ไกลแสนไกล เสียงใบไม้ไหวขยับเสียดสีด้วยแรงลมฟังดูคล้ายเพลงกล่อมเด็กที่คุ้นเคยลอยข้ามผ่านห้วงเวลาอันเลือนลางจากอดีต
หลังจากนั้นไม่นานนักพาหนะที่ไร้คนขับก็ลอยเลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้าชายหนุ่มทั้งสองคนในที่สุด หากแต่ยงกุกกลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับจนจุนฮงต้องเอ่ยเรียก
“ไม่กลับบ้านหรือครับ?”
ยงกุกหันมาหาคนถาม หากแต่ดวงหน้าคมที่ขาวซีดนั้นกลับปรากฏว่ามีของเหลวข้นหนืดสีคล้ำไหลออกมาจากจมูกหยดเปรอะเสื้อเชิ้ตสีเข้มเป็นวง
ร่างผอมโปร่งนั้นโงนเงนราวกับเสียการทรงตัวแล้วล้มฟุบลง เคราะห์ดีที่ร่างสูงข้างกายคว้าแขนไว้ได้ทันก่อนที่เจ้าตัวจะรัวนิ้วกดอะไรบางอย่างบนสายรัดข้อมือสีเงินวาวของตนแล้วส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
“ประวัติการตรวจร่างกายของคุณไม่เคยมีบอกเกี่ยวกับอาการนี้ แล้วทำไม...” ยงกุกได้ยินเสียงนั้นเอ่ยรัวเร็วหากแต่ภาพตรงหน้ากลับค่อยๆมืดลงไป ความเหนื่อยล้าแผ่ซ่านไปทั้งสรรพางค์กาย เปลือกตาหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้นอีก หากยังคงรับรู้ได้เลือนรางถึงสัมผัสของแขนที่ประคองร่างตนไว้
หนาว...
“หมายความว่า...ไม่มีทางรักษาเหรอครับ?”
“ผมเสียใจครับ” ใบหน้าหลังกรอบแว่นหนาของชายสูงวัยท่าทางภูมิฐานมีรอยเศร้าโศกปรากฏชัดเจน
ร่างสูงเดินออกมาจากห้องตรวจก่อนจะผลักบานประตูสีขาวก้าวเข้าไปในห้องอย่างเงียบงัน
บนเตียงสีขาวคือร่างที่ดูเปราะบางของจิตรกรหนุ่ม ดวงหน้าคมบัดนี้ซีดจนไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผากแตกเป็นขุย ท่ามกลางความเงียบงันมีเพียงแสงไฟจากเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่กะพริบไหวทำให้รู้ว่าหัวใจที่ดวงนั้นยังคงทำงานอยู่
หากแต่จังหวะการเต้นกลับดูแผ่วเบาเหลือเกิน
จุนฮงดึงเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียงเงียบเชียบ พลางจ้องมองใบหน้าของคนบนเตียง
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอและอายุขัยสั้นนัก
เมื่อครู่เขาติดต่อคิมฮิมชานไปแล้ว หากแต่อีกฝ่ายกลับมีท่าทีสงบนิ่งปราศจากอาการร้อนรน มีเพียงแค่เสี้ยววินาทีหนึ่งเท่านั้นที่เขาสามารถตรวจจับmicro-expression*ของอีกฝ่ายได้ถึงร่องรอยความกังวลและเป็นห่วง นักวิทยาศาสตร์หนุ่มบอกเขาผ่านโปรแกรมสื่อสารว่าอีกประมาณครึ่งชั่วโมงจะมาที่โรงพยาบาล
“เวรเอ๊ย เป็นระยะไหนไม่เป็น ดันผ่ามาเป็นระยะสุดท้ายเอาดื้อๆ งี่เง่า!” คิมฮิมชานที่เพิ่งมาถึงกับสบถยาวเหยียด หลังจากที่ได้ฟังคำบอกเล่าจากที่จุนฮงได้คุยกับแพทย์ผู้ทำการรักษา เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมแต่เจ้าตัวดูจะไม่ใส่ใจมากไปกว่าอาการของเพื่อนสนิท หลังจากซักถามรายละเอียดอื่นๆจนหมดแล้ว นักวิทยาศาสตร์หนุ่มก็ทิ้งร่างลงบนเก้าอี้นวมด้านหน้าห้องพักฟื้นอย่างหมดแรง
“บ้าชะมัด... วิทยาศาสตร์การแพทย์ของยุคนี้มันไม่ได้เรื่องขนาดนี้เลยหรือวะเนี่ย!”
“โรคภัยมันก็วิวัฒนาการไปพร้อมกันกับพวกเรานี่ครับ”
ชายหนุ่มในเสื้อโค้ทสีดำถอนหายใจหนักหน่วง ท่อนแขนยกขึ้นพาดก่ายหน้าผากราวกับต้องการจะซ่อนสีหน้า
“หมอนั่นฟื้นขึ้นมาแล้วหรือยัง?”
“รู้สึกตัวขึ้นมาครั้งหนึ่งตอนที่ใส่สายน้ำเกลือครับ แล้วก็หลับไปอีกเพราะฤทธิ์ยา”
“งั้นหรือ...”
กลิ่นยาฆ่าเชื้ออันเป็นเอกลักษณ์ของโรงพยาบาลชวนให้ผู้คนรู้สึกไม่ดีด้วยกันทั้งนั้น ยิ่งเมื่อมีรถเข็นเปลคนไข้พลังสนามแม่เหล็กลอยเคลื่อนผ่านหน้าไปคันแล้วคันเล่าตามด้วยเสียงร้องไห้ของเหล่าญาติพี่น้องของผู้ป่วยแต่ละรายยิ่งทำให้บรรยากาศยิ่งหดหู่ เนิ่นนานกว่าที่เสียงแหบทุ้มจะดังคล้ายปรารภกับตัวเอง
“ฉันเหลือแค่หมอนั่นคนเดียวเท่านั้นแล้วในชีวิตนี้ ถ้าหาก...” ท้ายประโยคนั้นเสียงคนพูดกลับขาดหายไป ตามด้วยอาการสั่นระริกที่แทบสังเกตไม่เห็น นิ้วมือกำแน่นไปในฝ่ามือจนเส้นเลือดปูดโปน
“ด้วยนิสัยงี่เง่าของไอ้บ้านั่น ฉันมั่นใจว่ามันต้องปฏิเสธการรักษาแล้วใช้ชีวิตที่เหลือไปแบบโง่ๆ แน่นอน จุนฮง อย่างน้อยก็บังคับให้มันรักษาตัวดีๆซะนะ”
“...ทุกอย่างคงต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขา” ฮิวแมนนอยด์หนุ่มตอบเรียบๆ “แต่ผมจะพยายามครับ”
“หึ...” ฮิมชานที่หันมามองจุนฮงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้หัวเราะเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเมื่อเสียงเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารดังขึ้น นิ้วเรียวยาวสัมผัสจอโปร่งใสที่ฉายข้อความรายงานปัญหาจากโรงงานคร่าวๆ ขณะที่รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าพลางเอ่ย “นาย...ดูเป็นมนุษย์มากนะ รู้ตัวรึเปล่า ฉันคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ให้นายมาอยู่กับยงกุก”
ไม่รอฟังประโยคตอบรับ ร่างสูงในเสื้อกาวน์หมุนตัวเดินจากไปอย่างเร่งร้อนเหมือนตอนที่มาไม่มีผิด จุนฮงเพียงมองตามเงาหลังสีขาวของอีกฝ่ายจนลับสายตาแล้วจึงค่อยลุกขึ้นบ้าง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้อง
ชายหนุ่มตัวสูงในเสื้อคอเต่าแขนยาวสีกรมท่ากับกางเกงสแล็กสีดำยืนสงบอยู่มุมหนึ่งของห้องพักฟื้น ในขณะที่แพทย์เจ้าของไข้และพยาบาลยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยเพื่ออธิบายวิธีการรักษาและแนวทางการใช้ชีวิตหลังจากนี้ ยงกุกเพียงนั่งพิงกับหมอนฟังคำพูดเหล่านั้นนิ่งนาน มีบ้างที่เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามสองสามคำแล้วก็เงียบ จนกระทั่งนายแพทย์วัยกลางคนเอ่ยจบทุกสิ่งที่ตนเตรียมมาบอกคนไข้แล้ว ความเงียบก็เข้าปกคลุมในห้องนี้อย่างแท้จริง ของเหลวใสในถุงน้ำเกลือที่แขวนอยู่ข้างเตียงหยดลงมาตามแรงดันที่ปรับไว้อย่างเอื่อยเฉื่อย
บังยงกุกลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึกของคืนวันที่สองหลังจากที่หมดสติไป
บัดนี้ชายหนุ่มในชุดคนไข้ก้มหน้าลงมองฝ่ามือตนทำให้คนรอบข้างไม่อาจเห็นได้ว่าเจ้าตัวกำลังทำสีหน้าแบบใดอยู่กันแน่ แต่ระยะเวลาของความเงียบที่เริ่มจะนานเกินทำให้เหล่าทีมผู้ทำการรักษาเริ่มร้อนรน
“เอ่อ...อันที่จริง ฉันชอบผลงานของอาจารย์มากเลยค่ะ เริ่มติดตามมาตั้งแต่สมัยที่เป็นนักเรียนพยาบาล...” ประโยคที่เอ่ยกล้าๆกลัวจากพยาบาลที่ดูจะอายุไม่มากนักทำให้คนบนเตียงเงยหน้าขึ้นมา หญิงสาวมีสีหน้าขัดเขินเล็กน้อยแต่ก็รวบรวมคำพูดแล้วกล่าวต่อ “ฉัน... เอ่อ... อยากให้อาจารย์สร้างผลงานออกมาอีกนะคะ”
ยงกุกรับฟังถ้อยคำเหล่านั้นแล้วก็เพียงแต่ยกยิ้มบางๆรับ เปลือกตาหนาหลุบลงก่อนเจ้าตัวจะเอ่ยเสียงแผ่ว
“แต่การรักษาตัวอยู่ที่นี่คงจะทำให้ผมเสียเวลาที่ควรจะใช้ไปกับการสร้างผลงานไปไม่น้อยเลยแน่ๆ...” เสียงแหบพร่าขาดหายไปในลำคอ
“ตะ-แต่ว่า...” เมื่อคนไข้เมินหน้าเสมองออกไปนอกหน้าต่าง นายแพทย์วัยกลางคนก็ได้แต่ลอบถอนใจกับอาการดึงดันนั้น แล้วก็หันไปหาจุนฮงที่ยืนอยู่นอกวงสนทนามาตั้งแต่ต้นอย่างเงียบเชียบพลางส่งสายตาวิงวอนขอให้ช่วยเกลี้ยกล่อม
“ผมเป็นแค่คนดูแล คงตัดสินใจอะไรแทนเขาไม่ได้หรอกครับ” รอยยิ้มที่ส่งมาพร้อมคำตอบอันเย็นชานั้นทำให้ทุกคนยกเว้นคนบนเตียงดูจะตะลึงกับคำพูดห่างเหินและไม่ไยดีจนพูดไม่ออก มีเพียงเจ้าของห้องพักฟื้นที่ลอบหัวเราะกับตัวเองเบาๆ
เอาเจ้าหุ่นทึ่มทื่อมาเป็นตัวช่วยก็ต้องเจอแบบนี้นั่นล่ะ
“ผมตัดสินใจแล้วครับ” ถึงอยากจะปล่อยให้ทีมคุณหมอใจดีเผชิญกับความตรงไปตรงมาของจุนฮงอีกหน่อย แต่คำตอบนั้นของร่างสูงก็ทำให้เขาตัดสินใจได้ในที่สุด
ยงกุกยกยิ้มมุมปากอีกครั้งก่อนจะเอ่ยคำตอบสุดท้าย...
“ผมขอยืนยันอีกครั้งว่าร่างกายของคุณไม่เหมาะกับการเดินทางไกล คุณควรจะอยู่ที่บ้านพักผ่อนให้ร่างกายแข็งแรงกว่านี้ก่อน” จุนฮงเอ่ยขณะยืนมองจิตรกรหนุ่มที่เก็บข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าบ้างส่วนลงกระเป๋าเดินทางขนาดกลาง
“ตลกน่าจุนฮง ฉันนอนโรงพยาบาลมาเกือบสองเดือนแล้ว ถ้านายยังจะบังคับให้ฉันนอนอยู่แต่ในบ้านนิ่งๆต่ออีกล่ะก็ฉันคงกลายเป็นเจ้าชายนิทราแน่ๆ” เสียงทุ้มตอบกลั้วหัวเราะ มือยังคงขยับจัดกระเป๋าต่อไม่ได้หยุด จนกระทั่งจัดเสร็จก็ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับอีกฝ่าย มองตรงสบดวงตาสีน้ำตาลอย่างแน่วแน่ “ฉันไม่อยากให้เวลาที่เหลืออยู่สองสัปดาห์ของฉันหมดไปในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆนี่”
“...แล้วผลงานของคุณล่ะครับ”
“ฉันจะวาดระหว่างเดินทางแล้วส่งมาที่นี่ให้นายจัดการ”
มนุษย์ประดิษฐ์เพียงยืนนิ่ง จ้องมองแววตามั่นคงสงบนิ่งของเจ้าของบ้านนานชั่วอึดใจแล้วหันหลังเดินออกไปโดยไร้คำพูดใดๆ ยงกุกได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป พลันความรู้สึกหลากหลายก็ปรากฏแทนที่ในดวงตาคู่เดิม
“...ยกโทษให้ความเห็นแก่ตัวของฉันนะจุนฮง” เสียงแหบทุ้มดังแผ่วราวกับเสียงกระซิบ
“ฉันสัญญากับหมอนั่นไว้...” แรงลมหนาวยามราตรีสายหนึ่งพัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่จนม่านหนาปลิวลอยขึ้น เผยให้เห็นฟ้ามืดมิดที่มีประกายแสงดาวริบหรี่ดูเยือกเย็นและไร้ก้นบึ้ง แสงไฟจากนอกบ้านสะท้อนใบหน้าคมให้ซีดราวกับไร้สีเลือด
“ฉันต้องไปให้ได้”
ที่ชานชาลาสถานีรถไฟในยามรุ่งสางนั้นมีประชากรบางตาจนเกือบร้าง อุณหภูมิที่ลดต่ำลงทำให้ลมหายใจเข้าออกปรากฏเป็นไอสีขาวคล้ายหมอกควันลอยหายไปในอากาศ ยงกุกในเสื้อโค้ทสีดำตัวหนากับผ้าพันคอสีกาแฟยืนเหม่อมองรางรถไฟเล่น ขณะรอจุนฮงไปรับตั๋วพลางอัดควันบุหรี่เข้าปอดลึก
เสียงของเครื่องยนต์รถไฟที่ดังกังวานในส่วนต่างๆของสถานีเป็นเพียงเสียงเดียวที่ดังอยู่ในบริเวณนี้ ชวนให้คิดถึงบรรยากาศของสถานีในครั้งก่อนที่เขาเคยมายืนอยู่ตรงนี้
วันที่เขาคิดจะจบชีวิตของตัวเอง
วันนั้น... รางสีเงินสะท้อนแสงไฟขาววาววับแผ่รังสีดึงดูดน่าประหลาด สองบ่าหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วหนักๆ ลมหายใจติดขัดเหมือนถูกบีบคอทุกวินาทีที่หายใจ มีแต่ความว่างเปล่าในหัวและความรู้สึกเหมือนถูกกัดและฉีกกระชากหัวใจออกเป็นชิ้นๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า...
ใจที่ไม่อาจยอมรับการสูญเสีย
“เจ้าหน้าที่บอกว่ารถไฟมาตรงเวลา อีกสิบห้านาทีรถไฟจะเข้าจอดที่ชานชาลาที่หนึ่งครับ” ประโยคยาวๆที่ได้ยินทำให้เขาหลุดจากภวังค์ จุนฮงในเสื้อโค้ทสีเทาเข้มเดินมาหาพร้อมด้วยกาแฟร้อนสองแก้วในมือ จิตรกรหนุ่มขมวดคิ้วมองแล้วเอ่ยถาม
“นาย...กินกาแฟได้เหรอ?”
“คุณดื่มกาแฟดำวันละสองแก้วตอนเช้า” คำพูดนั้นทำให้ยงกุกร้องอ้อ ก่อนจะหัวเราะ
“ใจคอจะเข้มงวดกับฉันจนวินาทีสุดท้ายเลยหรือไง” ปลายนิ้วเย็นเฉียบที่เอื้อมไปรับแก้วกาแฟมาเริ่มกลับมามีสีเลือดฝาดน้อยๆด้วยไออุ่นจากแก้วกระดาษ ยกเครื่องดื่มรสขมจรดริมฝีปากจิบทีละน้อยจนกระทั่งเมื่อเสียงประกาศถึงขบวนรถที่จะเข้าเทียบสถานีดังขึ้น ในมือก็เหลือแต่แก้วเปล่า เสียงล้อโลหะที่บดรางดังเสียดก้องสะท้อน ณ บริเวณนั้น
ชายหนุ่มหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา หันกายไปหาคนที่อยู่ข้างหลัง คนที่ดูแลตนมาตอลดห้าปีพร้อมรอยยิ้มแทนคำอำลา ก่อนหมุนตัวเดินผ่านประตูขบวนรถไป
ยงกุกเดินหาที่นั่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าที่นั่งริมหน้าต่างฝั่งหนึ่งว่างจึงวางกระเป๋าบนชั้นแล้วชะโงกออกไปนอกหน้าต่างเพื่อมองหาเงาสูงใหญ่ของฮิวแมนนอยด์หนุ่ม แต่บริเวณที่เคยยืนอยู่นั้นกลับไม่ปรากฏร่องรอยของอีกฝ่ายเสียแล้ว
คงกลับไปแล้ว
เมื่อขบวนรถไฟเริ่มเคลื่อนออกจากสถานี ยงกุกจึงนั่งลงในที่สุด มือขยับล้วงหูฟังมีสายแบบเก่าซึ่งมีเหลือรอดหลังสงครามโลกครั้งที่3ไม่มากนักยกขึ้นเสียบหูโดยปลายสายอีกด้านเชื่อมต่อกับอุปกรณ์สี่เหลี่ยมเล็กสีเงิน ดนตรีบรรเลงในท่วงทำนองเนิบช้าค่อยๆ ดังขึ้นในโสตประสาท
นัยน์ตาสีเข้มทอดผ่านกระจกใสออกไปยังด้านนอกมองเห็นแสงไฟลิบๆ จากตัวเมืองที่ค่อยๆขยับห่างไกลออกไปทุกวินาที ก่อนจะปิดเปลือกตาลง เอนหลังพิงเบาะนวมนุ่มสีน้ำตาลเข้มแล้วผ่อนลมหายใจเป็นจังหวะช้าๆอย่างเงียบเชียบจมสู่ห้วงนิทราภายในขบวนรถที่มีเพียงผู้โดยสารเพียงคนเดียวนี้
“ยงกุก ยงกุก ฉันขอโทษ ฉันช่วยมันไว้ไม่ทัน!” ภาพของเพื่อนสนิทในชุดเสื้อกาวน์เปื้อนเลือดโชกทรุดฮวบลงหน้าบานประตูที่เปิดค้างทำให้จานสีในมือหลุดร่วงลง เนื้อสีกระเด็นเปรอะพรมกำมะหยี่สีเขียวจนเลอะเทอะ หากแต่ยงกุกไม่สนใจ เพียงก้าวฉับเข้าไปหาแล้วเขย่าตัวเพื่อนให้ได้สติ ก้อนเนื้อตรงอกซ้ายเต้นรัวระส่ำจนแทบจะหลุดออกมานอกอกด้วยความกลัวเกาะกุมเฉียบพลัน
“เกิดอะไรขึ้นฮิมชาน?”
“แค่กๆ! ฉันขอโทษ...ฉัน-ฉัน...” เสียงแหบต่ำสำลักก้อนสะอื้นในลำคอขลุกขลักหนักจนฟังไม่เป็นภาษา ใบหน้าก้มต่ำลงหาพื้นไม้ ร่างกายสั่นสะท้าน หากแต่เพียงแค่นั้นก็เพียงพอที่จะเข้าใจได้ว่าสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายเป็นเช่นนี้ วินาทีนั้นราวกับมีใบมีดคมกริบปาดเฉือนเข้าในหัวใจสุดแรง มือที่กุมไหล่เพื่อนเผลอบีบแน่นเข้าชั่วขณะ
“ยงนัมอยู่ไหน... ฮิมชาน”
“ฉันขอโทษ...”
เมื่อได้ยินคำขอโทษที่ฮิมชานพร่ำบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสี้ยววินาทีนั้นจิตรกรหนุ่มคล้ายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบตกอยู่ในสภาวะสุญญากาศ แม้แต่ลมหายใจก็ราวกับถูกสูบออกไปจนหมด เหลือเพียงความเย็นเยือกและวังเวง
ความรู้สึกว่างโหวงยามที่ได้รับรู้ว่าคนสุดท้ายในครอบครัวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ได้จากไป...
ต่อมาก็รู้สึกตัวอีกทีเมื่อปลายสายตามองเห็นของเหลวใสกลมร่วงหล่นลงกระทบพื้นแตกกระจายแล้วซึมหายไปในผืนพรม ชายหนุ่มนิ่งมองหยดน้ำที่หยดลงมาอย่างประหลาดใจ ก่อนยกมือขึ้นแตะใบหน้าของตน จึงได้พบว่าแก้มทั้งสองข้างนั้นเปียกชื้น
“ยงนัม...”
เปลือกตาหนาขยับสั่นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสบริเวณแก้ม พอลืมตาขึ้นก็พบกับใบหน้าคุ้นเคยซึ่งมีรอยยิ้มบางประดับเป็นธรรมชาติลอยอยู่ในระยะใกล้ชิด ดวงตาสองคู่สบประสานกันจังงังชั่วขณะหนึ่ง ยงกุกชะงักพร้อมกะพริบตาปริบอย่างไม่แน่ใจในภาพเบื้องหน้าที่เห็น แต่เมื่อเสียงหวูดรถไฟดังขึ้น ประสาททั้งร่างจึงตื่นตัวในบัดดล จิตรกรหนุ่มผวากายถอยห่างออกมาจากไหล่ที่ตนอาศัยหนุนนอน ตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ
“จุนฮง!?”
“ครับ” ชายหนุ่มไร้ซึ่งคำพูดสิ้นเชิงขณะสมองพยายามประมวลผลถึงสาเหตุที่เจ้าหุ่นตัวสูงมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า แต่กลับเป็นฮิวแมนนอยด์หนุ่มที่เอ่ยขึ้นก่อน
“จากสถิติเฉลี่ยของการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคุณห้าปีที่ผ่านมา คุณมีแนวโน้มถึงแปดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ที่จะไม่สามารถเอาชีวิตรอดโดยปราศจากผม”
“มะ-มีสถิติด้วยเรอะ?”
“เรื่องผลงานของคุณ ผมติดต่อกับผู้จัดการสตูดิโอคนนั้นเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อคุณวาดรูปเสร็จเราจะส่งผลงานไปให้เขา” จุนฮงพูดเรียบเรื่อย ยังคงยกยิ้มเป็นมิตรจนยงกุกรู้สึกเหมือนตาพร่าเพราะรอยยิ้มนั้น
“แล้วบ้านล่ะ?”
“ผมจัดหาคนทำความสะอาดไว้เรียบร้อยแล้วครับ”
ยงกุกนิ่ง สุดท้ายก็ถอนใจยาว
“รถออกจากสถานีแบบนี้จะไล่นายลงไปก็คงทำไม่ได้”
“การมีผมเป็นเพื่อนร่วมทางเป็นเรื่องที่ดีสำหรับคุณแน่นอน เชื่อผมเถอะ” คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มที่นั่งติดริมหน้าต่างหัวเราะพรืด ก่อนจะยกมือยีเรือนผมสีอ่อนจนยุ่งฟู แล้วหลับตาพิงหลังกับเบาะนวมอย่างผ่อนคลายอีกครั้ง
“ผมจะปลุกคุณเองตอนที่ถึงสถานีปลายทาง” เสียงนุ่มคุ้นหูซึ่งลอยมากระทบโสตประสาทนั้นให้ความรู้สึกไม่ต่างจากยามอยู่บ้านเลย มุมปากเขากระตุกยกขึ้นน้อยๆ
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
หลังจากนั้นไม่นานจิตรกรหนุ่มก็จมลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง หากแต่คราวนี้กลับไม่มีภาพอดีตฉายวนอีก ราวกับตัวตนที่อยู่ข้างกายขับไล่ฝันร้ายในใจตนให้หายไป
ขณะที่ขบวนรถแล่นไปตามเส้นทางที่รางเหล็กนำไปนั้น ขอบฟ้าที่อยู่นอกหน้าต่างก็ปรากฏแสงสีส้มทองอาบไล้ผืนแผ่นดิน ดวงอาทิตย์ที่ลอยตัวอยู่เหนือพื้นโลกนั้นมีสีแดงก่ำไม่ต่างอะไรกับแอปเปิ้ลลูกใหญ่ กระแสลมแรงจากรถไฟพัดพากอหญ้าข้างทางเอนลู่ดูพลิ้วไหว
สายตาของมนุษย์จักรกลทอดลงบนเสี้ยวหน้าคมที่ถูกย้อมฉาบด้วยแสงแห่งอรุณรุ่ง เฝ้ามองลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาอันเป็นสัญลักษณ์ของชีวิต แล้วนึกฉงนในความเปราะบางของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ ทั้งที่อ่อนแอนักแต่การกระทำของพวกเขากลับเป็นหนึ่งในตัวแปรสำคัญที่ชี้นำความเป็นไปของโลกใบนี้
แต่มนุษย์ก็สรรค์สร้างสิ่งต่างๆมากมาย ตนก็เป็นหนึ่งในนั้น...
จุนฮงชะงักเมื่อมองเห็นปลายนิ้วของตนอยู่ห่างจากใบหน้าที่หลับพริ้มเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร
ทำอะไร?
มือข้างนั้นยกค้างอยู่ชั่วขณะราวกับลังเล...ก่อนที่ระยะห่างจะค่อยๆลดลงจนเป็นศูนย์
ความอบอุ่นของผิวกายมนุษย์ช่างแตกต่างกับของประดิษฐ์เช่นเขาเหลือเกิน
“ยินดีต้อนรับค่ะ” หญิงสาวชาวตะวันตกผู้เป็นพนักงานร้านดอกไม้ในเขตการปกครองEU-7เอ่ยเป็นภาษาอังกฤษนาทีที่เสียงกระดิ่งที่แขวนบนบานประตูดังขึ้นพร้อมกับที่ชายหนุ่มชาวเอเชียในเสื้อโค้ทตัวยาวสองคนก้าวเข้ามาในร้าน
บรรยากาศการตกแต่งสไตล์วินเทจทำให้ร้านดูอบอุ่นและน่ามองเป็นอย่างมาก กลิ่นหอมของดอกไม้กรุ่นทั่วบริเวณร้าน แม้จะมีพื้นที่ไม่ใหญ่นัก หากแต่ชนิดของดอกไม้ในร้านซึ่งมีหลากหลายจนละลานตานั้นก็เป็นจุดเด่นที่ทำให้ร้านนี้มีผู้คนเข้าออกไม่น้อย
“ต้องการดอกไม้สำหรับโอกาสอะไรคะ”
“ผม...จะไปเยี่ยมครอบครัวน่ะครับ”
“งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ ด้านนี้จะเป็นดอกไม้ที่...” พนักงานหญิงวัยกลางคนเดินนำยงกุกไปที่มุมหนึ่งของร้าน ในขณะที่ชายหนุ่มอีกคนนั้นเพียงยืนมองไปรอบๆอยู่ที่เดิม กระทั่งจิตรกรหนุ่มเดินกลับมาหาพร้อมกับดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ
“ไปกันเถอะจุนฮง”
เมื่อเดินออกจากร้านทั้งคู่ก็เดินเลียบถนนที่ลาดชันขึ้นไปบนเนินเขาเรื่อยๆอย่างไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ จุนฮงเหลือบมองช่อดอกไม้ในมือของคนข้างกายก่อนจะค้นหาชื่อของดอกไม้ในช่อนั้นจากคลังภาพในฐานข้อมูลที่ฮิมชานเคยป้อนเอาไว้
ดอกแอสโฟเดล* และดอกเบลล์ฟลาวเวอร์*สีขาว
เพียงไม่นานชายหนุ่มทั้งสองคนก็หยุดฝีเท้าเมื่อถึงจุดชมวิวแห่งหนึ่ง เบื้องหน้าคือเนินเขาเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา ไกลลิบตาไปนั้นมีบ้านเรือนไม่มากตั้งเรียงรายอยู่กระจัดกระจาย
“อากาศดีเหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด”
“คุณเพิ่งเคยมาที่นี่หรือครับ?”
“ใช่ พอดีมีคนเคยแนะนำว่าที่นี่ต้องมาให้ได้น่ะ”
จิตรกรหนุ่มหัวเราะ แล้วยกช่อดอกไม้ในมือขึ้นจรดอกพลางหลับตานิ่งอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะวางมันลงบนเก้าอี้ไม้สีขาวตรงหน้าตน
ฮิวแมนนอยด์หนุ่มมองอากัปกิริยาของอีกฝ่ายทุกขณะ เมื่อเห็นว่าคนข้างกายเหม่อมองออกไปด้านหน้าโดยไร้จุดหมายอีกครั้ง จุนฮงจึงตัดสินใจที่จะอยู่ในความเงียบแทน
ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยลงมาจากกลางฟ้าเรื่อยๆ ทำให้รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว
นับตั้งแต่ที่ทั้งสองคนออกเดินทางแต่เช้ามืดก็มาถึงชานเมืองของเขตการปกครองEU-7ในช่วงสายๆเกือบเที่ยง ยงกุกจึงตัดสินใจเดินเข้าร้านอาหารที่เปิดเรียงรายอยู่แถวนั้นก่อนจะสอบถามเส้นทางกับพนักงานร้านอาหารสองสามคำ แล้วก็ลงเอยด้วยการนั่งรถไฟสายชนบทมาสู่เมืองเล็กๆที่อยู่ในหุบเขาแห่งนี้
โชคดีที่ริมรั้วของจุดชมวิวนั้นมีต้นไม้ใหญ่แผ่ร่มเงากว้าง บวกกับลมเย็นสดชื่นจากหุบเขาทำให้บรรยากาศร่มรื่นแม้จะเป็นยามบ่ายแก่ก็ตาม
“...ยงนัมเคยเดินทางมาที่นี่เมื่อแปดปีก่อน” เสียงแหบต่ำเปรยขึ้น นัยน์ตาสีนิลนั้นยังคงทอดมองไปสุดหล้าเบื้องหน้าตน “พี่ชายฝาแฝดของฉันเอง”
เจ้าของเรือนผมสีสว่างนิ่งฟัง ขณะที่จิตรกรหนุ่มนั้นยืดแขนบิดขี้เกียจอยู่ครู่แล้วจึงเอ่ยต่อ
“ยงนัมน่ะ นอกจากจะเป็นเพื่อนสนิทกับฮิมชานแล้วยังเป็นเพื่อนร่วมงานกันอีกด้วย” คนเล่าเบือนหน้ามาสบตาคนฟังก่อนยิ้มขื่น “ใช่ สถาบันวิจัยเดียวกันกับที่สร้างนายขึ้นมานั่นล่ะ”
“ผมรู้ ฮิมชานเคยเล่าให้ผมฟัง”
“งั้นนายคงพอรู้เรื่องทั้งหมดแล้วสิ...” ยงกุกละสายตากลับไปมองขอบฟ้าไกลอีกครั้ง “หลังจากวันที่หมอนั่นตาย ฉันก็เกือบไม่รอดเหมือนกัน”
จุนฮงมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอีกฝ่าย เห็นเพียงรอยยิ้มบางบนกรอบหน้าคม
“เพราะหมอนั่นเป็นครอบครัวคนสุดท้ายของฉันที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ พอหมอนั่นตายไป ฉันเลยรู้สึกเหมือนไม่เหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยวอีกแล้ว”
จากรายละเอียดตามที่ฮิมชานเคยเล่าให้เขาฟัง ยงกุกสูญเสียพ่อแม่ไปจากเหตุวินาศกรรมหลังก่อตั้งเขตการปกครอง ทำให้สองพี่น้องต้องอาศัยอยู่กับปู่และย่าแทน และเมื่อทั้งคู่เข้ามหาวิทยาลัย ผู้ปกครองทั้งสองคนก็จากไปทีละคน จนในที่สุดก็เหลือเพียงเด็กหนุ่มสองคนที่ไร้ร่มเงาให้อิงอาศัยอีกต่อไป
“แต่เหตุผลที่ทำให้ฉันมีลมหายใจอยู่จนถึงวันนี้ก็คือยงนัมอีกนั่นแหละ” เจ้าของเรือนผมสีขนกาน้ำหลุบตาลงพลางยิ้มน้อยๆคล้ายกำลังนึกถึงความทรงจำในอดีต
“ที่ตรงนี้เป็นแค่จุดเริ่มต้น... ฉันตั้งใจจะเดินทางไปตามเขตต่างๆ เพื่อทำความฝันของหมอนั่นให้เป็นจริง”
ลมฤดูหนาวสายหนึ่งพัดวูบพาเอาใบไม้ร่วงหล่นโปรยปรายลงมาจากราวกับสายฝน ก่อนกระแสลมนั้นจะเปลี่ยนทิศทางวูบพัดพาเอากลีบใบเหล่านั้นลอยปลิวกระจายออกไปกลางฟ้ากว้างอย่างเสรี
เงาร่างของทั้งสองคนที่ยืนเคียงกันอยู่เหนือเนินเขาลูกนั้นดูราวกับภาพวาดภาพหนึ่งก็ไม่ปาน
“ที่นี่มีตำนานด้วยนะรู้ไหมจุนฮง” ยงกุกเอ่ยขณะที่เดินผ่านจัตุรัสที่มีน้ำพุหินอ่อนตั้งอยู่ อาจเพราะเมืองนี้เป็นเพียงเมืองเล็กในเขตชนบท จึงไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวมากนัก การที่ชาวเอเชียสองคนเดินไปมาจึงเป็นที่สะดุดตาของชาวเมืองในระดับหนึ่งเลยทีเดียว
“ในสมัยก่อน เมื่อนานมาแล้ว มีช่างทำหุ่นไม้คนหนึ่งได้สร้างหุ่นไม้ขึ้นมา เขาใส่ความรักและความเอาใจใส่ลงในหุ่นไม้นั้นเต็มที่ จนกระทั่งเมื่อหุ่นไม้นั้นเสร็จสมบูรณ์... หุ่นไม้น้อยนั้นกลับมีชีวิตขึ้นมา”
“หุ่นที่ทำจากไม้มีชีวิตได้ยังไงกัน? หรือวิทยาการหุ่นยนต์มีมาตั้งแต่สมัยก่อน?”
“เออน่า อย่าคิดมากนักสิ มันก็แค่ตำนาน แค่นิทาน ไม่ใช่เรื่องจริงซักหน่อย” ชายหนุ่มบ่น ก่อนจะเล่าต่อ “ช่างทำหุ่นประหลาดใจมาก แล้วก็มีความสุขมากด้วยเพราะเขาเหมือนได้ลูกชาย เขาจึงดูแลเอาใจใส่แล้วก็สั่งสอนหุ่นไม้ให้เป็นเด็กดี... ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้ด้วยดี แต่เพราะเจ้าหุ่นไม้น้อยไม่ใช่เด็กจริงๆ เขาจึงถูกเด็กในเมืองกลั่นแกล้งสารพัด จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาทนการกลั่นแกล้งของเด็กคนอื่นๆ ไม่ไหวอีกต่อไป จึงคิดหาวิธีที่จะทำให้ตัวเองกลายเป็นเด็กจริงๆ”
“หุ่นไม้กลายเป็นมนุษย์ได้เหรอครับ?”
“เป็นแค่นิทานน่า...”
“ขอโทษครับ”
“ฮึ่ม... หลังจากนั้นเจ้าหุ่นไม้ก็เลยออกเดินทางตามหานางฟ้าเพื่อที่จะขออธิษฐานให้ตนกลายเป็นเด็กจริงๆ”
“นางฟ้า...”
“นิทานน่ะนิทาน” ยงกุกพูดดักคอ
และบทสนทนาของทั้งคู่ก็หยุดลงแค่นั้นเมื่อเบื้องหน้าห่างออกไปไม่กี่เมตรมีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังยืนอยู่ด้วยท่าทางคุกคาม บรรดาชาวเมืองต่างพากันเลี่ยงหลบหนีกันไปคนละทิศละทาง
“อะไร-”
“เฮ้! ไอ้เอเชียสองคนตรงนั้นน่ะ!” เสียงกระโชกดังขึ้นจากชายคนหนึ่งในหมู่คนเหล่านั้น เสื้อแจ็กเก็ตเก่าๆซอมซ่อและกางเกงยีนส์สีซีดขาดวิ่นมอมแมมบวกกับท่าทางคุกคาม แววตาแข็งกร้าวนั้นแล้ว ทำให้เหล่าชายฉกรรจ์เหล่านั้นแผ่รังสีอันตรายออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“มาทำห่าอะไรในถิ่นของพวกฉันวะ คิดจะมาวางระเบิดอีกรึไงไอ้สวะ!” กำปั้นของจิตรกรหนุ่มกำแน่นขึ้น ใบหน้าปรากฏรอยเคร่งเครียดทันที
เหตุวินาศกรรมหลังจากการก่อตั้งเขตการปกครองสากลเป็นความสูญเสียที่น่าตกใจและน่าเศร้าที่สุดหลังจากสิ้นสุดสงครามโลก การก่อเหตุในครั้งนั้นเจ้าหน้าที่ของทางการตรวจสอบแล้วพบว่ามีผู้มีอำนาจเชื้อสายเอเชียและเจ้าหน้าทางการทหารกลุ่มหนึ่งเกี่ยวข้องอยู่เบื้องหลัง ทำให้เกิดกระแสความโกรธแค้นต่อชาวเอเชียครั้งใหญ่ แต่นั่นมันก็นานเกือบสามทศวรรษแล้ว ยงกุกไม่คิดว่าจะยังมีคนที่ยังคงเกลียดชังชาวเอเชียอยู่
แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคิดผิด
“ว่าไง ตอบสิวะไอ้กร๊วก” ชายฉกรรจ์ผมสั้นเกรียนตัวใหญ่ที่สุดในกลุ่มนั้นเดินอาดเข้ามาใกล้พลางถ่มน้ำลายลงบนพื้นแล้วหักข้อนิ้วกรอบแกรบราวจงใจขู่ขวัญ
แต่ก่อนที่ยงกุกจะทันคิดอะไรได้ เจ้าของเรือนผมสีสว่างที่ยืนอยู่ข้างกายก็ขยับขึ้นมายืนบังเขาไว้เสียก่อน
“มีอะไรไอ้หน้าอ่อน? คิดจะปกป้องพี่ชายของแกรึไง”
“จุนฮง..” ชายหนุ่มคว้าไหล่เจ้าหุ่นหมายจะดึงให้ถอยออกมาแต่ร่างของอีกฝ่ายกลับไม่ไหวติง เพียงแค่หันมายิ้มน้อยๆ เหมือนเวลาปกติ แต่คนมองกลับยิ่งรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีมากกว่าเดิม
“นานแล้วนะที่ไม่ได้กระทืบพวกลิงเหลืองเนี่ย ว่างั้นไหมพวก?” เสียงแหบห้าวของเหล่าผู้ติดตามที่ยืนดูอยู่หัวเราะหยาบคายก่อนจะเคลื่อนเข้ามาล้อมชาวเอเชียทั้งสองเอาไว้
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของฮิวแมนนอยด์จ้องอันธพาลตรงหน้าไม่วางตา ยิ่งทำให้โทสะของมันยิ่งพุ่งสูงขึ้น วินาทีต่อมามันจึงเหวี่ยงหมัดใส่ใบหน้าขาวที่ขัดตาแต่แรกเห็นสุดแรงเกิด
หากแต่ในพริบตานั้นเอง หมัดของมันถูกอุ้งมือขาวซีดของอีกฝ่ายจับเอาไว้แน่นจนไม่สามารถดึงมือกลับมาได้ ก่อนที่โลกทั้งใบจะถูกพลิกหมุนต่อหน้าต่อตา ร่างใหญ่หนาของเจ้าอันธพาลถูกเหวี่ยงลงฟาดกับพื้นคอนกรีตอย่างแรง
เสียงลำตัวกระทบฟุตบาทดังสนั่นทั่วบริเวณ เหล่าลูกกระจ๊อกที่ยืนมุงอยู่โดยรอบพากันตาโต หน้าซีดเมื่อเห็นลูกพี่ตนนอนกองร้องโอดโอยอยู่บนพื้นไม่เป็นท่า ในขณะที่จุนฮงยังคงยืนอยู่ที่เดิม แววตาเรียบเฉยไร้ร่องรอยอารมณ์ใดๆ ขัดกับรอยยิ้มเป็นมิตรบนใบหน้าจนน่าขนลุก
ชายผมเกรียนมองเงาร่างที่ยืนค้ำตนอยู่แล้วก็กัดฟันกรอดก่อนจะตะโกนด้วยเสียงเกรี้ยวกราด
“ยะ-ยืนบื้ออยู่ทำไมวะ จัดการมันสิ!!”
บรรดาลูกน้องทั้งหลายลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนที่ห้าหกคนในกลุ่มจะหยิบท่อนไม้จากแผงลอยร้านค้าที่พวกมันถล่มเล่นเมื่อก่อนหน้านี้ติดมือคนละท่อน แล้วย่างสามขุมเข้าหาคนทั้งสอง
“จุน-” แต่ก่อนที่ยงกุกจะเอ่ยเรียกได้จบคำ อันธพาลสองคนก็วิ่งเข้ามาทางด้านขวาพร้อมกับเหวี่ยงไม้ในมือใส่เจ้าของชื่อทำให้เจ้าของชื่อต้องเบี่ยงตัวหลบวูบแล้วตอบโต้กลับไปบ้าง
ความชุลมุนเริ่มต้นขึ้น คนทั้งกลุ่มพากันกลุ้มรุมร่างสูงนั้น เสียงหมัดกระทบเนื้อฟังดูน่าสยดสยองขนาดที่คนที่ยืนดูอยู่นอกวงอย่างจิตรกรหนุ่มยังอดหวาดเสียวแทนไม่ได้ แต่สายตายังคงมองเห็นเงาร่างที่บัดนี้คงจะเหวี่ยงโค้ทตัวยาวทิ้งตรงไหนซักแห่งเหลือแต่เสื้อยืดสีขาวติดกาย กำลังหลบอาวุธของเจ้าพวกนั้นด้วยความว่องไวพลางตอบโต้กลับไป
มีบ้างที่อาวุธของพวกอันธพาลนั้นฟาดโดนตัวหรือแขนขาของเจ้าหุ่น หากดูเหมือนมันไม่สามารถสร้างความเจ็บปวดใดๆ ให้แก่จุนฮงได้เลย มีแต่สร้างความหวาดหวั่นในจิตใจของชายฉกรรจ์เหล่านั้น
ร่างของพวกมันค่อยๆล้มลงไปกองกับพื้นทีละคนสองคน ทำให้เขาใจชื้นขึ้น
ถ้าจุนฮงจัดการหมดก็คงไม่—
“หยุดนะ! ถ้าไม่อยากให้ไอ้หมอนี่ตาย!”
ฮิวแมนนอยด์หนุ่มชะงัก
เมื่อหันกลับไป สิ่งที่เห็นคือชายผมสั้นหัวเกรียนกดทาบใบมีดขาววาววับลงบนคอที่โผล่พ้นปกเสื้อโค้ทของยงกุกแนบสนิท เพียงแค่ออกแรงนิดเดียว เส้นเลือดใหญ่ใต้ใบมีดนั้นก็จะถูกกรีดทันที
“หึ เรามาลองดูกันไหมว่าหลังจากที่ฉันกดมีดลงไปแล้วแกจะยังช่วยมันได้อีกรึเปล่า” แววตาวาวโรจน์ไม่ต่างจากเดรัจฉาน แสยะยิ้มชั่วร้ายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉยกับคำท้าทายของตน มือหยาบกระด้างที่จับด้ามมีดจึงเพิ่มแรงกดอีกนิด หยดเลือดซึมออกมาบนคมโลหะ เรียกสีหน้าเจ็บปวดให้ปรากฏบนใบหน้าของคนที่ถูกกระทำทันที
เมื่อดวงตาสีน้ำตาลเข้มเห็นภาพตรงหน้า เสียงสัญญาณบางอย่างในหัวก็ดังกรีดร้องขึ้น
ในตอนนั้นเองชายหนุ่มที่ถูกล็อคคออยู่ก็ตัดสินใจใช้มือทั้งสองข้างคว้าจับมือและด้ามมีดของคนร้ายแน่นก่อนจะหมุนตัวให้ใบมีดออกห่างจากลำคอพลางออกแรงบิดข้อมือที่กุมมีดแน่นอยู่สุดแรงจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นกรอบตามด้วยเสียงร้องลั่น
มีดพกหลุดจากมือร่วงลงกระทบพื้นคอนกรีต พริบตาเดียวกับที่เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในระยะสายตาของยงกุก ทำให้เขาทันเห็นดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดจนเกือบดำสนิทของหุ่นยนต์ตัวสูง
สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเขาหลังจากนั้นราวกับเป็นฝันร้าย
กำปั้นหนาหนักกระแทกพลั่กลงบนใบหน้าของคนชั่วคนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่ออีกฝ่ายพยายามจะตอบโต้ก็ถูกเหวี่ยงหรือเตะจนล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้งแล้วก็ถูกพายุกำปั้นกระหน่ำใส่จนใบหน้ามีแต่เลือดเปรอะเปื้อน
เหล่าลูกน้องที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพากันตกตะลึงก่อนที่ชายหัวหนามคนหนึ่งจะได้สติแล้วรวบรวมความกล้าคว้าท่อนเหล็กที่ใช้ตั้งแผงลอยฟาดเข้ากลางหลังจุนฮง ทำให้แขนที่กำลังเงื้อขึ้นชะงัก ตามด้วยสายตาเรียบนิ่งสนิทที่ตวัดมามอง
เหล็กยาวในมือถูกชิงไปในพริบตาตามด้วยเสียงโลหะที่ฟาดกระทบเนื้อสุดแรง
ชายคนนั้นทรุดร่างลงไปร้องโหยหวนไม่เป็นภาษาทันที แขนข้างที่ถูกฟาดนั้นห้อยแกว่งลงมาอย่างผิดลักษณะจนคนมองภาพตรงหน้าได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อร่างเย็นเฉียบ ปากขยับอ้าหมายจะเรียกชื่อแต่ลำคอกลับไร้ซึ่งเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา
มือข้างเดิมนั้นยกขึ้นสูงอีกครั้ง
ปัง!
“วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้!” ยงกุกใจหายวาบเมื่อหันไปเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายเล็งปืนไปทางฮิวแมนนอยด์หนุ่ม เสียงไซเรนดังแว่วอยู่ไกลแสดงว่ามีการเรียกกำลังเสริมมาเพิ่ม หากแต่จุนฮงยังคงนิ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มบัดนี้ย้ายมาจับที่ใบหน้าของเขาแทน
ในดวงตาคู่เดิมนั้นยังคงปราศจากความรู้สึกเช่นเคย หากแต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่เขามองจ้องตาคู่นั้นแล้วกลับรู้สึกเหมือนก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายถูกบีบรัด
“ไม่ได้ยินหรือไง! วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้!”
มือที่ถือท่อนโลหะนั้นค่อยๆคลายออก เป็นนาทีเดียวกับที่เสียงไซเรนของรถตำรวจดังขึ้นอีกครั้ง ตามด้วยพาหนะสีขาวคาดน้ำเงินสามสี่คันที่มาจอดริมถนน เจ้าหน้าที่หลายนายกรูกันลงมา รีบควบคุมตัวเหล่าอันธพาลเหล่านั้นแล้วใส่กุญแจมืออย่างรวดเร็ว แต่แล้วชายหัวโล้นคนหนึ่งก็คำรามลั่นพลางสะบัดหนีการจับกุมก่อนจะคว้าปืนที่เอวของเจ้าหน้าที่นายหนึ่งแล้วหันปากกระบอกมาทางหุ่นยนต์หนุ่ม
ปัง!
จิตรกรหนุ่มเบิกตากว้าง ในขณะที่ร่างสูงที่ยืนอยู่นั้นเซผงะถอยหลังไป
หากแต่ช่องท้องที่ควรจะมีโลหิตสีเข้มอันเป็นสัญลักษณ์ของชีวิตไหลออกมา กลับมีเพียงรอยของเหลวเหลืองใสซึมผ่านรูบนเสื้อเปื้อนหยดยาวลงมา
ภาพเบื้องหน้าทำให้ทุกคนตกตะลึง
“อะไรกันนี่!”
“คุณพระช่วย...”
“เขา-เขาไม่ใช่คนงั้นเหรอ?”
“ปีศาจ! มันเป็นปีศาจ! มันคืออสุรกายจากนรก! ฆ่ามัน! ฆ่ามันก่อนที่มันจะฆ่าเรา!”
เสียงแผดด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้าอันธพาลที่ใบหน้าบวมเป่งโหยหวนราวกับเสียสติทำให้สัมปชัญญะของเหล่าเจ้าหน้าที่กลับคืนมา และวินาทีนั้น เขาก็ตระหนักได้ถึงร่องรอยความกลัวที่ปรากฏบนดวงตาของคนเหล่านั้นก่อนที่ปากกระบอกปืนจะหันเล็งมาทางฮิวแมนนอยด์หนุ่มอีกครั้ง
“อย่าให้คนอื่นรู้ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์” ใบหน้าของฮิมชานนั้นจริงจังผิดจากเคย นัยน์ตาที่มักเป็นประกายสดใสร่าเริงกลับเคร่งขรึมต่างจากยามปกติ
“ทำไมหรือครับ?”
‘ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมรับได้ที่ฮิวแมนนอยด์อย่างนายมีความคิด ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าใจถึงการมีชีวิตของจักรกล มนุษย์น่ะ...มักจะกลัวในสิ่งที่ตัวเองไม่คุ้นเคย และความกลัวสามารถผลักดันให้มนุษย์ทำได้ทุกอย่าง...’ ชั่วขณะหนึ่ง จุนฮงมองเห็นบางสิ่งที่มนุษย์น่าจะเรียกว่า ‘ความเจ็บปวด’ พาดผ่านดวงตาคู่นั้น “ฉันไม่อยากสูญเสียใครไปอีก”
จากนั้นฮิมชานก็บอกเล่าถึงรายละเอียดของโครงการ Z-PROJECT
แท้จริงแล้ว โครงการนี้เป็นโครงการที่ไม่ได้ผ่านการเห็นชอบจากทางรัฐเพราะในสภาสูงยังคงมีกลุ่มผู้มีอำนาจแนวคิดเก่าที่เอาแต่หวาดระแวงและคัดค้าน พวกเขาประกาศกร้าวว่าเทคโนโลยีเกี่ยวกับปัญญาประดิษฐ์ไม่สมควรมีการพัฒนามากไปกว่านี้อีกด้วยความเชื่อทางศาสนาที่พวกเขาถูกปลูกฝังมาตั้งแต่สมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 4 ซึ่งประเด็นนี้ได้ก่อเกิดความขัดแย้งขึ้นระหว่างฝ่ายหัวก้าวหน้าและฝ่ายอำนาจนิยมเก่า โดยเหตุการณ์หลังจากนั้นก็ซ้ำรอยกับเหตุการณ์ในหน้าประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา นักวิทยาศาสตร์ตัวเล็กๆที่ไร้ซึ่งอำนาจต่างพากันหลบหนีหัวซุกหัวซุนเพื่อให้พ้นจากการตามล่า
จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ อำนาจในสภาสูงส่วนมากได้ถูกเปลี่ยนมือไปยังคนรุ่นใหม่ซึ่งสนับสนุนวิทยาศาสตร์ ทำให้พวกเขาจึงไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงอีกต่อไป แม้โครงการพัฒนาปัญญาประดิษฐ์จะยังไม่ผ่านความเห็นชอบ สายลมแห่งยุคสมัยใหม่ที่เริ่มพัดโหมก็ทำให้พวกเขามีอิสรเสรีกว่าแต่ก่อนมากนัก
แต่ความรุนแรงในอดีตครั้งนั้นก็ทำให้เขาเสียเพื่อนคนสำคัญไป...
บังยงนัม เพื่อนสนิทของเขา พี่ชายฝาแฝดและครอบครัวคนสุดท้ายของยงกุก
“จำไว้นะจุนฮง ฉันสร้างนายขึ้นมาเพื่อรักษาไม่ใช่ทำลาย เรื่องเลวร้ายแบบนั้นน่ะ...ให้เป็นหน้าที่ของมนุษย์ก็พอแล้ว”
“อย่า!” แต่มันสายเกินไปสำหรับเสียงร้องตะโกนของยงกุกเมื่อเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง
ปัง!
ไหล่ของร่างที่ยืนประจันหน้าอยู่สะบัดไปด้านหลังตามแรงกระสุน หากแต่ยังคงไม่มีเลือดไหลออกมาจากรอยกระสุนบนเสื้อสีขาวแต่อย่างใด และนั่นยิ่งทำให้ความหวาดหวั่นของผู้คนเหล่านั้นชัดเจนยิ่งกว่าเก่า ปืนทุกกระบอกพากันสาดกระสุนใส่ตัวของ ‘อมนุษย์’
“หยุด! หยุดก่อน!” แม้จะตะโกนสุดเสียงจนลำคอรู้สึกแสบร้าว แต่เสียงของเขาดูจะไปไม่ถึงคนเหล่านั้นสักนิด
เพียงชั่วครู่ เสียงระเบิดก็เงียบไป หากแต่ร่างที่ยืนอยู่ยังคงไม่ล้มลง
ทว่าคราวนี้ เสื้อที่ขาดวิ่นเผยให้เห็นสภาพข้างใต้อันเป็นโลหะสีเงินวาว เป็นเวลาเดียวกับที่ใครบางคนกรีดร้องขึ้น
“หุ่นยนต์!”
“เป็นไปได้ยังไงกัน! โครงการหุ่นยนต์ถูกสั่งห้ามไม่ให้มีการวิจัยอีกแล้วนี่!”
“ติดต่อทางศูนย์บัญชาการเร็วเข้า!”
นาทีนั้นยงกุกตระหนักทันทีถึงปัญหาใหญ่ที่กำลังจะตามมา เขาถลันเข้าไปหาจุนฮง หากแต่เจ้าหน้าที่นายหนึ่งสังเกตเห็นแล้วร้องขึ้นเสียก่อน
“แก!”
ปัง!
ชายโครงรู้สึกเจ็บแปลบ วินาทีต่อมา ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงในอ้อมแขนของฮิวแมนนอยด์หนุ่ม
“อะ-เอ๋?”
“ทำอะไรของแกน่ะ! ไอ้หมอนั่นไม่ใช่หุ่นยนต์!” เจ้าหน้าที่อีกคนที่ยืนอยู่ด้านข้างตะโกนลั่น พลางยกเครื่องมือสื่อสารติดต่อหน่วยพยาบาลทันที
“จุนฮง”
เสียงแหบต่ำเอ่ยเรียกมือยกขึ้นคว้ากำแขนเสื้อของเจ้าของชื่อไว้แน่น ใบหน้ามีเหงื่อเย็นผุดพรายด้วยความเจ็บปวด
“ผมอยู่นี่”
หุ่นยนต์หนุ่มตอบขณะประคองชายหนุ่มไว้ในอ้อมกอดก่อนจะแหวกเสื้อโค้ทหนาหนักนั้นออก เผยให้เห็นรอยคล้ำที่ค่อยๆแผ่ขยายเป็นวงกว้างบริเวณช่องท้องด้านขวาล่าง
“มันเป็นความผิดของผม”
“ไม่-ไม่ใช่เลยสักนิด...” ชายหนุ่มรู้สึกว่าความอบอุ่นในร่างกายกำลังจางหายไป “นายไม่..ได้ผิด...”
“อดทนไว้นะครับ อีกสักพักหน่วยพยาบาลจะมาแล้ว”
ไม่ได้
ถ้าพวกนั้นมา จุนฮงจะโดนจับ จุนฮงจะถูกทำลายทิ้งแน่
“จุนฮง...พาฉันไปจากที่นี่”
“คุณบาดเจ็บ”
“พาฉันไป”
“ผมขอปฏิเสธ”
“ได้โปรด...” เสียงแหบพร่าขอร้อง จิตรกรหนุ่มจ้องมองดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ไม่ต่างอะไรกับของจริงนั้นแน่วแน่แกมด้วยรอยวิงวอน ใบหน้าเริ่มไร้สีเลือดจนกลายเป็นซีดขึ้นทุกขณะ
“คุณจะตายถ้าไม่ได้รับการรักษา” อีกฝ่ายเพียงพึมพำถ้อยคำแผ่วเบาที่ทำให้ฮิวแมนนอยด์หนุ่มนิ่งงัน
“ฉันอยาก...กลับบ้าน”
ประตูไม้บานหนาหนักถูกเปิดออก
“ถึงแล้วครับ” จุนฮงเอ่ยกับคนในอ้อมแขนที่ตนกำลังอุ้มอยู่ มือที่ยังไม่ละจากลำคอตนทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายยังคงมีสติสัมปชัญญะ เจ้าหุ่นยนต์กระชับวงแขนที่ช้อนใต้ร่างขึ้นก่อนจะปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในตัวบ้าน
ทุกสิ่งยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ขายาวก้าวผ่านห้องรับแขก... ห้องครัว... และห้องสตูดิโอไปจนถึงห้องนอน บานประตูที่แง้มเปิดอยู่นั้นทำให้เพียงแค่ดันเบาๆ เขาก็สามารถเดินเข้าไปในห้องได้อย่างไม่มีปัญหา เมื่อวางร่างของชายหนุ่มลงบนเตียงแล้วเขาก็จัดแจงห่มผ้าห่มนวมหนาคลุมกายเจ้าของห้อง ก่อนจะดึงเก้าอี้ไม้จากด้านข้างมานั่ง ยงกุกที่รู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนวลลืมตาขึ้น แล้วยิ้มบางๆเมื่อมองเห็นภาพอันคุ้นเคยในครรลองสายตา
ถึงบ้านเสียที
ริมฝีปากแห้งผากขยับเปิด พยายามจะเอ่ยคำพูดหากแต่กลับมีเพียงเสียงแหบต่ำเบาจนแทบเป็นกระซิบ
“อย่า...บอกฮิมชาน”
“ครับ” จุนฮงยิ้ม ตอบรับสั้นๆเหมือนอย่างเคย ทำให้ชายหนุ่มบนเตียงหัวเราะแผ่ว ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นเพียงท้องฟ้ายามราตรีกับแสงไฟจากตึกรามบ้านช่อง และละอองเกล็ดสีขาวโปรยปรายลงมาจากเบื้องบน
หิมะแรกของฤดูหนาวในปีนี้
นัยน์ตาสีนิลที่เหนื่อยล้าแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงเมื่อละอองเล็กละอองหนึ่งลอยละล่องเชื่องช้าผ่านครรลองสายตาแล้วละลายหายไปทันทียามปลิวตกลงบนปลายนิ้วซีด
“แล้วตกลงนิทานเรื่องนั้นจบลงยังไงครับ?”
จิตรกรหนุ่มหันกลับมาหา มองสบดวงตาสีน้ำตาลคู่เดิมที่ไม่ต่างอะไรกับคนทั่วไปแม้สักกระผีก
“ฉัน...เล่าถึงไหนแล้วนะ? อ้อ หุ่นไม้ออกตามหานางฟ้า...” ร่างกายทุกส่วนหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหินแห่งความง่วงงุน หากแต่ยังพยายามนึก “เพื่อให้...นางฟ้าเปลี่ยนตนให้กลายเป็น...เด็กมนุษย์จริงๆ...”
“สุดท้ายแล้วเขาได้เป็นเด็กจริงๆ หรือเปล่าครับ?”
“สุดท้าย... เจ้าหุ่นไม้น้อย” ริมฝีปากที่แห้งแตกนั้นขยับยกยิ้ม “ก็สมปรารถนา...” เปลือกตาหนาค่อยๆพริ้มหลับลง ลมหายใจแปรเปลี่ยนเป็นเนิบช้าลงทุกขณะ จุนฮงมองอากัปกิริยาเหล่านั้นอยู่นานก่อนจะเอ่ย
“ถ้าผมเจอนางฟ้า...เธอจะทำให้ผมสมปรารถนาเหมือนกับหุ่นไม้ตัวนั้นได้รึเปล่าครับ?”
แม้จะจมลงสู่ห้วงนิทราแล้วแต่คำถามนั้นกลับดังพอที่จะทำให้ยงกุกเผยรอยยิ้มอีกครั้ง
“นายเป็น....มนุษย์” เสียงแหบที่เอ่ยกระซิบตอบแผ่วเบาลงเรื่อยๆ “นายคือมนุษย์....”
หลังจากนั้น ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันอันแสนสงบ
เขาจับจ้องใบหน้าไร้สีเลือดที่มีรอยยิ้มประดับนั้นนิ่งนานราวกับชั่วกัลปาวสาน
เสียงหัวใจเต้นที่ระบบรับเสียงของเขาเคยได้ยิน บัดนี้เงียบหายไปพร้อมกับเสียงลมหายใจที่คุ้นเคย
มือของเขายกขึ้นขยับเคลื่อนเข้าไปใกล้กรอบหน้า ก่อนจะแตะปลายนิ้วลงบนผิวแก้มที่บัดนี้ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ไม่ต่างอะไรกับจักรกลเช่นเขา
หยดของเหลวที่หล่นลงกระทบหน้าขาทำให้จุนฮงรู้สึกตัวและก้มลงมองดูด้วยความพิศวง เมื่อเขาดึงมือกลับมาแตะลงบนหน้าของตนเองก็พบว่ามีรอยเปียกชื้นที่หางตา เมื่อหยาดน้ำอีกหยดร่วงลงมา เขาก็ได้แต่ยื่นมือออกไปรองรับอย่างฉงนสงสัย
นี่อาจเป็นเพราะระบบของเขาเสียหายหนัก
ใช่... กระสุนไม่รู้กี่นัดต่อกี่นัดทะลวงผ่านผิวหนังภายนอกของเขาเข้าไปทำลายระบบและอุปกรณ์หลายส่วนจนเกิดความขัดข้องรุนแรง รวมถึงส่วนที่เชื่อมต่อสัญญาณกับสถาบันวิจัยของฮิมชานด้วย เมื่อลองพิจารณาดูแล้วก็ได้แต่แปลกใจที่ระบบของตนยังคงทำงานได้จนถึงตอนนี้
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเขานี้อาจเป็นเพราะบังยงกุก
ในช่วงเวลาตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย ทั้งวิถีชีวิต วัฒนธรรม การปฏิบัติตัวในสังคมไปจนถึงอารมณ์และความรู้สึกของมนุษย์ เท่าที่เขาอยู่กับยงกุกมานั้น เริ่มแรกเขามักจะประหลาดใจกับความแปรปรวนของจิตรกรหนุ่ม หากแต่ไม่นานนักเขาก็สามารถทำความเข้าใจได้ว่าสาเหตุของอากัปกิริยาเหล่านั้นมาจากอะไร และหลังจากนั้นเขาก็สามารถปรับตัวให้เป็นที่พึงพอใจของเจ้าของบ้านได้อย่างรวดเร็ว
ยามดีใจก็ยิ้ม ยามเสียใจก็ยิ้ม ยามโกรธก็ยิ้ม ยามเจ็บปวดก็ยิ้ม
แต่รอยยิ้มแต่ละรอยนั้นมีความรู้สึกอยู่เบื้องหลังไม่น้อยเลยทีเดียว
ซึ่งจุนฮงได้แต่พิศวงในความสามารถของมนุษย์ที่ช่างลึกลับและมีอะไรแปลกใหม่ให้ค้นพบได้ตลอดเวลา
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอและมีอายุขัยสั้นนัก
แต่ทว่าสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอนี้กลับสามารถสรรค์สร้างสิ่งที่เรียกว่า ‘ปาฏิหาริย์’ ได้ด้วยมือของพวกเขา
และพวกเขาก็สามารถละทิ้งมันไปได้อย่างง่ายดายเช่นกัน
เจ้าหุ่นยนต์เงยหน้ามองร่างบนเตียงอีกครั้ง เจ้าของเหลวใสๆยังคงเอ่อล้นออกมาจากดวงตาไม่ยอมหยุด
มันคงเป็นสัญญาณ
จุนฮงก้มลงกดแถบรัดข้อมือสีเงินของตนเอง ปรากฏหน้าต่างสีฟ้าฉายขึ้นมาพร้อมตัวอักษรมากมาย เขาขยับกดอยู่สองสามครั้งก่อนที่หน้าจอโปร่งแสงนั้นจะเลือนหายไป ตามด้วยแผ่นโลหะที่ช่องอกของตนที่ขยับส่งเสียงแกร๊กแล้วเปิดออก เผยให้เห็นส่วนสำคัญอันเป็นต้นกำเนิดของพลังงานสำหรับระบบในร่างกายของเขา
‘หัวใจ’ ของเขา
ฮิวแมนนอยด์หนุ่มทอดสายตาลงบนร่างเย็นเยียบบนเตียงอีกครั้งด้วยรอยยิ้มบางไม่ต่างจากเวลาปกติ แล้วยื่นมือเข้าหาแผงวงจรในกายตน กำแหล่งพลังงานไว้กระชับแน่นก่อนจะกระชากออกมาสุดแรง เสียงกระแสไฟช็อตและประกายไฟปรากฏอยู่เสี้ยววินาที ระบบต่างๆภายในร่างกายเริ่มทำงานช้าลง มือข้างนั้นบีบก้อนพลังงานนั้นจนแหลกก่อนจะแบมือโปรยเศษซากที่เหลือลงบนพื้น พลางยกมืออีกข้างกุมมือที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมานั้น ก่อนจะฟุบกายลงที่ริมเตียง
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มถูกเปลือกตาที่ปรือลงปกคลุมทีละน้อย
ระบบร่างกายทั้งหมดของเขาพากันทยอยดับและหยุดการทำงานทีละส่วน ระบบรับเสียงค่อยๆ เงียบลงราวกับโลกทั้งใบกำลังถูกลบหายไป เหลือแต่สัมผัสในมือตนที่กุมไว้เป็นลำดับสุดท้าย
“คำขอของผม...ไม่ได้เหมือนกับหุ่นตัวนั้นหรอกนะครับ”
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
“เกิดเหตุทำร้ายร่างกายที่เขตการปกครองEU-7เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าวว่ามีฮิวแมนนอยด์บุกเข้าเมืองมาทำร้ายพลเรือนจนบาดเจ็บสาหัสหลายสิบราย จากปากคำของพยานและผู้บาดเจ็บนั้น ทำให้ทราบว่ามีชายชาวเอเชียอีกคนเป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์ ซึ่งทางเจ้าหน้าที่คาดว่าชายคนดังกล่าวมีส่วนเกี่ยวข้องกับการลักลอบวิจัยเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกสั่งห้าม โดยหลังจากเหตุทำร้ายร่างกาย ชายคนดังกล่าวกับฮิวแมนนอยด์ได้หลบหนีไป ทำให้เจ้าหน้าที่ต้องเร่งติดตามร่องรอยและเบาะแสของคนร้าย ในขณะที่ทางสภาสูงแห่งสหภาพการปกครองโลกใหม่ได้นำเรื่องนี้เข้าประชุมโดยถือเป็นวาระเร่งด่วน ซึ่งจะมีผลสรุปออกมาภายในสองสัปดาห์ถัดไปค่ะ”
“เมื่อช่วงค่ำของวันนี้ เจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารได้บุกเข้าจับกุมนักวิทยาศาสตร์ที่ลักลอบทำการวิจัยเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ที่เขตการปกครองAS-3 โดยพบว่ามีการฝ่าฝืนข้อห้ามและกฎการวิจัยเทคโนโลยีตามกฎหมายวิทยาศาสตร์ที่ร่างขึ้นในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 4 ซึ่งขณะบุกเข้าจับกุมได้เกิดการปะทะกัน ต่อมาภายหลังการปะทะกันนั้น อาคารสถานีวิจัยได้เกิดระเบิดรุนแรง ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตไม่ทราบจำนวนแน่ชัด แต่เบื้องต้นนั้นทางกระทรวงกลาโหมได้ออกมาแถลงว่าเป็นกลุ่มนักวิทยาศาสตร์ที่ต่อต้านการจับกุมนั่นเองค่ะ ส่วนทางองค์กรวิทยาศาสตร์แห่งสหภาพฯได้ออกมาประณามการกระทำเกินกว่าเหตุของเจ้าหน้าที่และแสดงความไว้อาลัยแก่เหล่านักวิทยาศาสตร์ที่เสียชีวิตไป พร้อมทั้งประกาศสนับสนุนร่างญัตติว่าด้วยเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ฉบับใหม่ที่กำลังรอนำเข้าที่ประชุมเพื่อพิจารณา โดยร่างญัตตินี้ ร่างขึ้นเพื่อยกระดับความสำคัญของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีให้กลับมาเทียบเท่ากับช่วงก่อนสงครามโลก”
*ปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence: AI): ศาสตร์แขนงหนึ่งทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่มีพื้นฐานมาจากวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ชีววิทยา จิตวิทยา ภาษาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และวิศวกรรมศาสตร์ เป้าหมายคือการพัฒนาระบบคอมพิวเตอร์ให้มีพฤติกรรมเลียนแบบมนุษย์ รวมทั้งเลียนแบบความเป็นอัจฉริยะของมนุษย์
*เขตการปกครองสากล: เขตการปกครองที่ก่อตั้งหลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 4 ก่อตั้งขึ้นโดยสหภาพการปกครองโลกใหม่ แบ่งเป็น 5 เขต คือเขต AS, EU, NA, SA, และ AO แต่ละเขตจะมีแบ่งภาคการปกครองย่อยลงไปอีกแล้วแต่สภาพทางภูมิศาสตร์และจำนวนประชากร
*ความเจริญของเขตการปกครอง: แบ่งเป็น6ระดับ โดยระดับ1เป็นระดับของพื้นที่ที่อยู่ในเกณฑ์วิกฤติและต้องได้รับการปรับปรุงอย่างเร่งด่วน ในขณะที่ระดับ6เป็นระดับของพื้นที่ที่มีความยอดเยี่ยมทางการพัฒนา
*micro-expression: การแสดงออกทางใบหน้าอย่างรวดเร็วและโดยไม่ได้ตั้งใจ ในขณะที่พยายามซ่อนอารมณ์ที่แท้จริงไว้
*แอสโฟเดล: พืชตระกูลลิลี่ ชาวกรีกโบราณมีความเชื่อว่าเป็นดอกไม้ประจำดินแดนแห่งความตายของเทพฮาเดส มีความหมายว่า “ความเสียใจของฉันจะติดตามคุณไปจวบจนหลุมฝังศพ”
*เบลล์ฟลาวเวอร์: ดอกไม้รูปร่างคล้ายกระดิ่งหรือระฆัง ดอกสีขาวมีความหมายว่า “ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
Comment