[OS] Nightmare [LoBang] (WARNING NC - 17)

Title : Nightmare

Pairing : Zelo x Yongguk [LOBANG]

Genre : AU

Rate : NC-17

Author : แมวถ้ำ

-----------------------------------------------------------------------------------

...เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของคืนหนึ่งในห้วงอดีตดังก้องสะท้อนอีกครั้ง…

‘ฮยอง...’ 

เบื้องหลังประตูห้องบานคือเด็กน้อยที่ยืนกอดหมอนใบใหญ่ด้วยใบหน้าที่จวนเจียนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ 

‘เป็นอะไรจุนฮง?’ พอที่ถามคำถามนั้นออกไป หยดน้ำโตๆก็ร่วงเผาะกระทบแก้มใสทันที 

ยงกุกได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ 

‘ฮึก...ผะ-ผม… ฮือ…’ 

ร่างเล็กสะอื้นไห้หนัก ทำเอายงกุกต้องคว้าหมอนมาถือแล้วซับน้ำตาให้เด็กน้อยอย่างปลอบประโลม 

‘ค่อยๆพูดนะ’ 

‘ผะ-ผม...ผมฝันร้าย...’ คนเป็นผู้ใหญ่ย่อตัวลงเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนเบาๆ ลูบหัวเด็กน้อยเงียบๆ 

‘มัน...มะ-มืดไปหมดเลยฮะ.. ผมกลัว...ฮึก ฮือ...’ 

‘เอาล่ะๆ หยุดร้องนะ ไม่เป็นไรแล้ว' มือเรียวดึงเด็กน้อยมากอด สัมผัสได้ถึงไหล่เล็กที่สั่นสะท้าน 'ไม่มีอะไรน่ากลัวแล้วล่ะ คืนนี้มานอนด้วยกันซะ เร็ว เลิกร้องไห้ได้แล้ว’ 

‘ฮยอง…’ 

‘นอนซะนะ ไม่ต้องห่วง ฝันร้ายทำอะไรนายไม่ได้แล้วล่ะ’ ลูบหัวเด็กตัวเล็กที่นอนอย่างว่าง่าย พร้อมรอยยิ้มบางๆ 

‘พี่จะ….ไม่หายไปไหน...ใช่ไหมฮะ?’ มือน้อยๆยึดแขนไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปจริงๆ ทำให้ยงกุกหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ มือใหญ่เกาะกุมมือเล็กเอาไว้ 

‘เออ ไม่หนีไปไหนหรอกน่า’ จุนฮงนอนมองแผ่นหลังกว้างติดจะบางเล็กน้อยของคนอายุมากกว่าที่นอนริมเตียงด้านนอก 

‘ขอบคุณฮะ’

‘อืม ฝันดีจุนฮง’ 

'ฝันดีฮะ...'

"พี่ยงกุกครับ..." เสียงพร่ำเรียกชื่อซ้ำไปซ้ำมาปลุกให้ร่างที่จมอยู่ใต้กองผ้าห่มหนานุ่มออกจากห้วงนิทราอันแสนสุข

"อือ..." มีเพียงเสียงครางต่ำในลำคอตอบกลับมาพร้อมอาการพลิกตัวหนี เจ้าของเสียงปลุกนั้นมองคนขี้เซาด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

ขณะที่คนบนเตียงที่ตั้งใจว่าจะหลับต่อกลับรู้สึกได้ถึงสัมผัสรุกรานที่ก่อกวนการนอนแถวบริเวณเอว ไล่ขึ้นมาบนแผ่นหลังช้าๆ จนถึงไหล่เปลือยและคอขาวๆ จึงสะลึมสะลือเปิดเปลือกตาขึ้นมาหมายจะอ้าปากด่า แต่ถูกเรียวปากแสนซนนั้นทาบทับลงมาเสียก่อน

ความวาบหวานจากสัมผัสเปี่ยมรักที่ได้รับนั้นทำให้ความง่วงงุนจางหายไปช้าๆ แทนที่ด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ก่อตัวรางๆ

"พี่นี่น้า ขนาดเพิ่งตื่นนอนยังเซ็กซี่ได้ขนาดนี้เชียว..."

“ไม่เอาน่าจุนฮง...ฉันจะ--อื้อ!” ไม่ทันจบประโยค เสียงก็ถูกปิดกั้นไว้อีกครั้ง คราวนี้ร่างที่อยู่ด้านบนนั้นไม่เพียงแนบริมฝีปากลงมาเฉยๆ หากแต่ลิ้นร้อนสอดเข้ามาเกี่ยวพันชิมความหวานล้ำจากโพรงปากนุ่มอย่างกระหาย ช่องว่างระหว่างสองกายแทบจะกลายเป็นศูนย์

แขนเรียวกระหวัดรอบคอตามสัญชาตญาณซึ่งถูกเร้านั้นทำให้ร่างสูงลอบขำอยู่ในใจ ก่อนปรนเปรออีกฝ่ายต่อเนื่องยาวนาน หยาดของเหลวใสไหลย้อยจากมุมปากที่บดเบียดกันลงมาตามคางมน จนร่างข้างใต้ต้องส่งเสียงครางประท้วงเมื่อลมหายใจแทบจะขาดรอน

“อ่า...นาย...ไอ้บ้าเอ๊ย..”  ยงกุกหอบหายใจแรง ดวงตาสีเข้มชุ่มฉ่ำด้วยหยดน้ำ ใบหน้าขาวแดงเห่อร้อนราวกับโดนนาบด้วยของร้อน

ในขณะที่ต้นเหตุของอาการทรมานที่แสนสุขนั้น เมื่อปล้นจุมพิตอีกฝ่ายจนพอใจแล้วก็ก้มหน้าลงซุกซอกคอกรุ่นอย่างหลงใหล ดูดดึงผิวกายจนเกิดรอยสีกุหลาบพร้อมความรู้สึกซ่านไปทั่วจนตัวสั่นน้อยๆ

จุนฮงไล้ริมฝีปากแตะไปทั่วช่วงไหล่ก่อนไล่ต่ำลงมาที่แผ่นอกขาว และเช่นเดียวกัน เรียวปากนิ่มนั้นฝากร่องรอยสีสดจำนวนไม่น้อยเอาไว้ด้วย

“อือ...จุนฮง พอเถอะน่า...อ๊ะ” เสียงปรามนั้นขาดห้วงไปแทนที่ด้วยเสียงครางเมื่อลิ้นร้อนเลียไล้สะกิดยอดอกสีเข้มหยอกเย้าอย่างสนุกสนาน มือคนถูกกระทำได้แต่จิกหมอนขาวใบโตเพื่อระบายความรู้สึกที่คุกรุ่น

“ทำไมปากไม่ตรงกับใจแบบนี้ล่ะครับ...ความจริงแล้วพี่ก็ชอบนี่นา...” คนตัวโตมุ่นคิ้วหน่อยๆ มือที่ว่างอยู่เลื่อนลงลากสัมผัสต่ำไปจนถึงบริเวณสะดือและท้องน้อยวนเวียนอยู่นาน เรียกเสียงครางแผ่วพร้อมอาการบิดเร่าด้วยแรงอารมณ์

“ผมรู้หรอกน่า...ฮยองชอบให้ผมแตะตรงนี้ ใช่ไหมล่ะ?”

“ไม่เอา...เมื่อคืนยังไม่พออีกหรือไง--อ๊ะ!” คนใต้ร่างครางดังทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสยอดส่วนอ่อนไหว ความเสียวซ่านแผ่เป็นระลอกจากการรุกราน

ตาเรียวได้แต่มองอย่างคาดโทษ พยายามตั้งสติกับการแตะต้องที่เย้ายวน

“กับพี่น่ะ...มันไม่เคยพอหรอกนะครับ” จุนฮงยิ้มร้ายก่อนก้มลงประทับจูบกับร่างไร้อาภรณ์ที่โดนปลุกเร้าจนแทบบ้าด้วยความรักใคร่ แลกเปลี่ยนความหวานและลมหายใจอย่างเร่าร้อน

มือเลื่อนเข้ากอบกุมแก่นกายตื่นตัวก่อนขยับปรนเปรออีกฝ่าย เสียงครางหวานปนหอบหายใจดังก้องสะท้อนในห้องทึมเทาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ยงกุกผวากอดร่างอีกฝ่ายแน่นเมื่อใกล้ถึงขีดสุดแห่งความสุขสม น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาจากหางตา

“อะ..อื้อ-อ๊า!!!” ร่างเพรียวซุกหน้าลงกับบ่ากว้าง กายขาวสั่นระริกพร้อมปลดปล่อยของเหลวสีขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนมือใหญ่

“แฮ่ก...จุนฮง จุนฮงอา...” ได้แต่พร่ำเรียกชื่อนั้นไปมาอย่างเหนื่อยอ่อน เจ้าของชื่อยิ้มเอ็นดูกับความน่ารักของคนตรงหน้า พลางส่งนิ้วมือข้างเดียวกันนั้นแตะต้องช่องทางด้านหลัง ของเหลวขุ่นจากกิจกรรมออกกำลังกายเมื่อคืนที่ยังไม่ได้เอาออกนั้นช่วยให้การขยับนิ้วเป็นไปได้อย่างลื่นไหลไม่มีที่ติ

“ลื่นจัง แบบนี้คงไม่ต้องเตรียมอะไรมากแล้วล่ะเนอะ...”

“อา..จุนฮง...”

“ขอผมล่ะนะ” จุนฮงก้มลงหอมแก้มอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนสอดใส่แก่นกายของตนทีละน้อย แม้เพิ่งจะทำกันมาเมื่อคืน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ายงกุกจะชินกับความรู้สึกเวลาที่อีกฝ่ายค่อยๆ เข้ามาในตัวเลย มือสวยจิกไหล่แกร่งอย่างทรมานปนเสียวซ่าน

“อืม...ข้างในตัวพี่นี่อุ่นจัง...” ดวงตาปรือฉ่ำมองรอยยิ้มอย่างพอใจของร่างด้านบน ภาพตรงหน้าราวกับจะพร่ามัวด้วยแรงปรารถนาที่พลุ่งพล่าน

“จุนฮง...ขยับ..นะ”

“ฮึๆ...ได้เลยครับ ที่รักของผม” ทันทีที่เอวหนาเริ่มขยับเข้าออก เรียวปากสีสดก็ส่งเสียงครางออกมาอย่างไม่อดกลั้น

ร่างกายที่สั่นสะเทือนเพราะการเคลื่อนไหวของอีกคนดูจะอุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ

“อะ..อ๊า! ตรงนั้น! อื้อ!”

“หืม? ว่าไงนะครับ?” แกล้งร้องถามพลางขยับกระแทกซ้ำในจุดเดิมจนร่างโปร่งแทบร้องไม่เป็นภาษา

“อ๊า! จะ-จุนฮง อื้อ!!”

“อา...ผมเหนื่อยแล้วอ่า” จู่ๆ การเคลื่อนไหวทั้งหมดก็ชะงักลง ทำให้คนใต้ร่างมองอย่างขัดใจ

“ฮยอง...ขยับเองได้ไหมครับ?” คำถามน่าอายที่ออกมาจากปากอีกฝ่ายนั้นทำให้หน้าขาวๆ ของคนอายุมากกว่าขึ้นสี

ยงกุกกัดฟันกรอดขณะจ้องเจ้าคนที่ยิ้มกริ่มด้วยสีหน้าอาฆาต

“ผมเหนื่อยแล้วจริงๆนะพี่ยงกุก...เอ้า ฮึบ!”

“อ๊ะ!”

โดยไม่ทันตั้งตัว เจ้าคนเจ้าเล่ห์ก็พลิกร่างสลับตำแหน่งให้เขาขึ้นมาอยู่ด้านบนทั้งที่ยังมีแก่นกายคาอยู่ ส่วนตัวเองก็นอนเฉยไม่ทำอะไรทั้งนั้น

“ขยับ..สิครับ”

ยงกุกได้แต่หายใจแรงๆ อย่างหงุดหงิดขัดใจ ก่อนจะค่อยๆ ขยับกายขึ้นลงอย่างเก้ๆ กังๆ ความสุขสมซ่านไปทั้งกายจนอยากจะร้องไห้

“อืม...เก่งที่สุดเลย ฮยองของผม..อา...”

“อื้อ..จำไว้เลยนะ...อา..อ๊า!!” ส่วนปลายที่สัมผัสกับจุดอ่อนไหวในร่างนั้นทำให้ใบหน้างามเชิดขึ้นอย่างเร่าร้อน ริมฝีปากแดงเห่อร้อน ร่างกายขยับเองตามแรงอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จุนฮงมองร่างที่ขยับอยู่บนกายตนอย่างเพลิดเพลินแล้วก็แสยะยิ้ม ก่อนยึดเอวบางไว้แล้วกระแทกสวนขึ้นไป

“อ่ะ! ละ-ลึกไป--อ๊า!!!” เสียงต่ำครางไม่เป็นศัพท์ ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบมากกว่าเดิม

“อย่ารัดผมแน่นแบบนี้สิครับ...อา...เดี๋ยวผมก็ทนไม่ไหวหรอก”

“จุนฮง! อ๊า!!”

“สวยที่สุดเลย...” ร่างสูงพึมพำก่อนจะเร่งขยับกายส่งแรงเร็วขึ้นจนเตียงทั้งหลังแทบจะโยกคลอน กายขาวด้านบนได้แต่บิดเร่าด้วยความรู้สึกสุดยอดที่ได้รับ มือคู่งามเกาะเกี่ยวไหล่แกร่งจนเลือดซิบ ตาเรียวปรือฉ่ำด้ยแรงอารมณ์ที่ถาโถมไม่หยุดยั้ง

“จุนฮง..อ่ะ! จะ-จะถึง..จุนฮง! อ่ะ-อ๊า!”

“อื้อ..ผมก็..เหมือนกัน” จุนฮงกัดฟันก่อนเร่งขยับกายรัวเร็วกระแทกจุดกระสันเดิมนั้นซ้ำๆ จนอีกฝ่ายแทบจะกรีดร้องอย่างสุขสม เมื่ออารมณ์กระหายพุ่งถึงขีดสุด หยาดน้ำรักสีขาวขุ่นก็ทะลักทลายเปรอะหน้าท้องแกร่งอีกครั้ง ในขณะที่ความรู้สึกอุ่นวาบถูกฉีดเติมเต็มในช่องทางด้านหลังจนแทบล้น

ยงกุกฟุบลงซบบนแผงอกกว้างชื้นเหงื่อของหนุ่มน้อยใต้ร่างด้วยความเหนื่อยแทบขาดใจ ความอ่อนเพลียทำให้แทบจะสลบคาอกแกร่งแทนหมอน

“รักนะครับ...” ได้ยินแต่เสียงที่พึมพำข้างหูพร้อมจุมพิตที่พวงแก้มนั้นเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนที่จะจมลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

จุนฮงมองคนที่หลับใหลบนกายตนด้วยสายตาเปี่ยมรัก มือแกร่งขยับห่มผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะนอนกอดร่างเปลือยนั้นแทนหมอนข้างแล้วผล็อยหลับตามไปอีกคน

จากนั้นทุกสิ่งก็กลับสู่ความเงียบสงบ…

“....” เสียงพูดคุยที่ดังแว่วมาเข้าหูนั้น ช่วยปลุกให้ร่างที่จมอยู่ในกองผ้าห่มลืมตาขึ้นมาได้ สายตาที่พร่ามัวนั้นมองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นเงาร่างรางๆ เดินไปมาอยู่ไกลๆ

“...พี่ยงกุกหลับอยู่ครับ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ผมดูแลฮยองแทนแม่แน่ๆครับ ฮ่าๆ” ประโยคนั้นทำให้รู้ว่าคู่สนทนาของจุนฮงคงจะเป็นแม่นั่นเอง

แม่...ของเขาและจุนฮง

ยงกุกเหม่อมองเพดานห้องอย่างไร้จุดหมาย

จุนฮง...เป็นน้องชายคนละพ่อของเขา

ความรู้สึกดำมืดถาโถมเข้ามาในใจระลอกแล้วระลอกเล่าไม่มีสิ้นสุด

ความสัมพันธ์ที่เกินเลยกว่าพี่น้องของพวกเขานั้นเริ่มมาได้สองปีกว่าๆแล้ว

ฝ่ายที่เริ่มก่อนคือจุนฮง…

แต่น้องไม่ใช่คนผิด ในเมื่อเขาเลือกที่จะยอมตามใจอีกฝ่าย และจมดิ่งไปกับความปรารถนาต้องห้ามนั้นเสียเอง

ยงกุกได้แต่ซุกหน้าลงกับเข่า แล้วกอดตัวเอง ราวกับจะปกป้องตัวเองจากความผิดบาปในใจ

หยาดน้ำใสๆ ร่วงหล่นลงมาหยดแล้วหยดเล่า

“ฮยอง...ตื่นแล้วเหรอครับ?” เสียงจุนฮงใกล้เข้ามาพร้อมกับเตียงที่ยวบลง ทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

ดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นสะท้อนภาพร่างอันมืดมนของตนเอง

“เป็นอะไรไปครับ? เจ็บตรงไหนเหรอ?” เมื่อเห็นว่าใบหน้าของคนเป็นพี่เปื้อนน้ำตาก็ถามไถ่พลางสำรวจด้วยความเป็นห่วงทันที

เจ็บสิ...เจ็บมากๆ เลย ตรงนี้น่ะ…

ไม่ทันตั้งตัวร่างทั้งร่างก็ถูกดึงเข้าไปใบอ้อมกอดอบอุ่น มือใหญ่ลูบหัวอย่างปลอบประโลม เหมือนที่ตัวเองเคยทำกับอีกฝ่ายตอนเด็กๆ ยามร้องไห้โยเยไม่มีผิด

“ไม่เป็นไรนะครับ ค่อยๆพูดนะ” ประโยคแสนอ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้น้ำตายิ่งไหลรินออกมา ได้แต่ก้มหน้าลงซบบ่าแล้วเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“...ฉัน...ฝันร้ายน่ะจุนฮง..”

“งั้นหรือครับ...ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ไม่ต้องกลัวนะครับ” มืออุ่นลูบหลังเบาๆ พลางจุมพิตที่กลุ่มผมด้วยความทะนุถนอม

“ผมจะอยู่ข้างๆ พี่นะครับ”

จุนฮง...จุนฮง…

มือบอบบางกำเสื้อของอีกฝ่ายแน่นราวกับกลัวว่าคนในอ้อมแขนจะหายไปได้ทุกเมื่อ

“ผมรักพี่นะ”

ฉันก็รักนายจุนฮง...

-----------------------------------------------------------------------------------------

Talk : ทดลองเขียนฉากเรทเรื่องที่สอง เขิลเบยค่ะ... //ปิดหน้าขวย

ปล. อยากเขียนฉากเรทบังทวินส์อีกค่ะ -.,- สนองนี้ดตัวเอง...