Title : Lonesome Guy
Pairing : DaeLo
Genre : AU, Romance
Rate : G
หมายเหตุ : ฟิคอู้ลำดับที่สามของข้าพเจ้า... เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบที่เห็นโมเมนต์น่ารักๆคนมีแฟนแล้วรู้สึก... ถถถถถ
ปล. พี่แด้คนเหงากับน้องจูคนดื้อ _(:3 JL)_
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เหงา...คำสั้นๆที่มีความหมายง่ายๆแต่มีพลังการทำลายล้างที่ร้ายกาจ
ร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ริมแม่น้ำในยามวิกาลนั้นทอดมองสายตาไปไกลสุดฟากฟ้า ลมหายใจสีขาวลอยออกมาเรื่อยๆด้วยความหนาวเย็นของอากาศในเวลากลางคืนแบบนี้ แม้สภาพอากาศจะไม่น่าพึงพอใจเท่าใดนัก แต่ด้วยความที่เป็นคนเกาหลีแต่กำเนิดจึงทำให้ชินเสียแล้วกับอุณหภูมิที่ค่อนข้างแย่แบบนี้
แสงไฟจากสะพานข้ามแม่น้ำส่องแสงพราวระยิบระยับ สะท้อนบนท้องน้ำสีเข้มดูสวยงามราวกับในนิยาย เหมือนดวงดาวที่เปล่งประกายอยู่บนพื้นดิน คู่รักคู่หนึ่งเดินผ่านมาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าทั้งสองและเสียงหัวเราะที่ดูมีความสุข ฝ่ายชายนั้นจับมือฝ่ายหญิงไว้แล้วเอาไปซุกในกระเป๋าเสื้อโค้ทของตัวเอง ส่วนฝ่ายหญิงก็ได้แต่ยิ้มเขินๆกับการกระทำที่อบอุ่นนั้น
ดวงตาสีเข้มจับจ้องทุกการกระทำนั้นอยู่เงียบๆจนกระทั่งทั้งสองคนเดินเลยผ่านไป
‘พี่แดฮยอน...’
เสียงเอ่ยเรียกชื่อในวันวานของใครบางคนดังขึ้นในห้วงความคิด
‘เวลาออกไปข้างนอกก็อย่าลืมใส่ผ้าพันคอด้วยล่ะ พี่ยิ่งเป็นหวัดง่ายๆอยู่’
รอยยิ้มที่ใสซื่อฉายวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา
‘พี่อย่าออกไปเดินเล่นมากนะ อากาศมันเย็น ผมเป็นห่วง’
คำพูดที่แสดงความห่วงใยจากใจจริงเหล่านั้นดังขึ้นในโสตประสาทของเจ้าของผมสีควันบุหรี่ที่ยืนอยู่เพียงลำพัง
ใบหน้าคมที่ดูเจ้าเล่ห์และลึกลับในเวลาเดียวกันนั้นยกมุมปากยิ้มน้อยๆให้กับแสงพร่างพราวของไฟบนสะพาน...และคนในความคิดที่อยู่ไกลแสนไกล
ป่านนี้นายจะเป็นยังไงนะ?
จองแดฮยอนเดินทอดน่องไปตามตรอกที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนและร้านค้าที่ยังคงคึกคักกันแม้ตอนนี้จะเป็นเวลาดึกดื่นแล้วก็ตามที เสียงความวุ่นวายทำให้บรรยากาศของบริเวณนั้นร่าเริงขึ้นในวันที่อากาศแย่ๆแบบนี้ หากแต่แดฮยอนกลับไม่รู้สึกถึงสิ่งเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย
อยู่ท่ามกลางผู้คนนับร้อยพัน...แต่ในใจมันก็ยังว่างเปล่าอยู่ดี
“อย่าดื้อสิยัยบ๊อง ฉันบอกว่าให้พันไว้ไงเล่า” เสียงบ่นของชายหนุ่มที่กำลังยืนพันผ้าพันคอให้กับสาวน้อยตัวเล็กอยู่ข้างทางนั้นลอยเข้ามาทำให้ต้องเหลือบหันไปมอง
มือบางๆของผู้หญิงคนนั้นพยายามยื้อแย่งผ้าพันคอพลางโวยวาย เมื่อปฏิเสธไม่สำเร็จ เจ้าตัวก็เลยถอดที่ครอบหูหนานุ่มดูท่าทางอบอุ่นสีน้ำตาลอ่อนของตัวเองแล้วใส่ให้ฝ่ายชายแทนพลางชี้หน้าบอกว่าห้ามถอดเด็ดขาด
แดฮยอนมองภาพนั้นแล้วก็พาลนึกถึงเด็กน้อยอีกคนที่ชอบทำตัวดื้อรั้นไม่แพ้กัน แถมยังเอาแต่ใจแล้วก็เจ้ากี้เจ้าการพอๆกับสาวน้อยที่กำลังเดินจับมือกับแฟนหนุ่มตรงหน้านี่
ลมหนาวที่พัดวูบมาทำให้มือเรียวยกขึ้นกระชับผ้าพันคอสีเทาของตัวเองให้แน่นขึ้นอีกนิดก่อนจะล้วงมือไปในกระเป๋าเพื่อหาไออุ่น พลางก้าวเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย
ไอหมอกขาวจางๆลอยมาเป็นระยะก่อนจะสลายหายไปกับความมืดและสายลมหนาวในยามค่ำคืน ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมองนภายามราตรีที่มีดวงดาวเพียงดวงเดียวปรากฏอยู่บนท้องฟ้า
ก็แน่ล่ะ...นี่มันใจกลางเมืองนี่นะ เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะมองเห็นดาวเต็มฟ้าไปหมดอะไรแบบนั้น อืม...ในเวลาแบบนี้ก็รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนกันนะ แม้ว่าความจริงเขาก็เป็นคนที่ไมค่อยจะอะไรกับเรื่องความรู้สึกแบบนี้ซักเท่าไหร่ แต่พอเห็นโมเมนต์ของบรรดาคู่รักที่พบเจอ...
มันก็...อดที่จะ...รู้สึกเหงาไม่ได้สิน่า
แม้จะเคยบอกกับตัวเองเอาไว้ว่าไม่เป็นไรก็เถอะ
มันก็ยัง...อ้างว้างอยู่ในใจลึกๆอยู่ดี
ดวงตาสีเข้มเหม่อมองดาวเพียงดวงเดียวนั้นอีกครั้งอย่างเงียบงัน
บางที...การอยู่คนเดียวมันก็ทำให้รู้สึกแย่เหมือนกัน
ความเหงานี่ร้ายกาจจริงๆเลยนะ...
ขณะที่กำลังจมอยู่กับห้วงความคิดของตนเองนั้นก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง มือเย็นล้วงหยิบสมาร์ทโฟนที่กำลังสั่นและส่งเสียงร้องขึ้นมา ก่อนที่จะยิ้มกว้างออกมาเมื่อรู้ว่าใครที่เป็นคนโทรมาหา นิ้วเรียวสไลด์รับสายอย่างว่องไว
“ไง มีอะไรถึงโทรมาหาได้ล่ะไอ้เด็กดื้อ?”
(พี่ควรจะเลิกเรียกผมแบบนั้นได้แล้วนะ หรือพี่จะลืมไปว่าผมอายุสิบแปดแล้ว?) เสียงโวยวายที่ดังมาจากทางปลายสายนั้นทำให้แดฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ
“สิบแปดไม่ใช่ยี่สิบก็ถือว่ายังเด็กอยู่ดีนี่”
(ที่เด็กน่ะมันพี่ต่างหาก... ให้ผมทาย...ตอนนี้พี่ออกมาเดินเล่นริมแม่น้ำอีกแล้วล่ะสิ ใช่ไหมล่ะ?)
“ทำไมนายถึงไม่คิดว่าพี่จะนอนอยู่ที่ห้องใต้ผ้าห่มอุ่นๆหนาๆอะไรแบบนี้บ้างล่ะ?” ตอบกลับอีกฝ่ายไปด้วยเสียงกวนๆพร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนทำให้ดวงตาคู่นั้นโค้งขึ้น มืออีกข้างยกขึ้นถูปลายจมูกตัวเองเบาๆ
(ห้องพี่เปิดเสียงแม่ค้าขายต็อกโบกีด้วยรึไงกันล่ะ!?) มาถึงตรงนี้แดฮยอนก็หลุดหัวเราะออกมาดังๆอย่างห้ามไม่อยู่ ในขณะที่ปลายสายได้แต่ส่งเสียงฮึดฮัดขัดใจกับเสียงหัวเราะนั้น
(บอกกี่ทีแล้วว่าพี่น่ะเป็นหวัดง่ายแล้วทำไมไม่เคยฟังกันบ้างเลยเนี่ย ฮึ่ย...)
“แล้วนายล่ะจุนฮง?”
(...?)
“ดูแลตัวเองดีรึเปล่า? ตอนนี้อเมริกาหิมะตกหนักเลยนี่ไม่ใช่เหรอ?”
(...รู้ด้วยเหรอ?) เสียงอีกฝ่ายตอบอ้อมแอ้มกลับมา
“เออ ก็คงจะไม่รู้หรอกนะถ้าไม่เปิดเจอข่าวในทีวีน่ะ” เขาหัวเราะตอบกลับไป
(แต่ผมก็ไม่ได้ออกไปเดินกลางอากาศหนาวๆแบบพี่แล้วกัน) เด็กดื้อนั้นพยายามเถียงข้างๆ คูๆ ทำให้คนโตกว่าได้แต่ส่ายหน้าเบาๆอย่างอ่อนใจ
“พี่ไม่ได้ป่วยง่ายขนาดนั้นซะหน่อยจุนฮง”
(...)
“นายน่ะ... ดูแลตัวเองให้ดีด้วย”
(...อืม)
“...”
(...พี่แดฮยอน)
“หืม?”
(ผม...คิดถึงพี่นะ) รอยยิ้มบนใบหน้าที่กว้างอยู่แล้วนั้นแทบจะกว้างขึ้นไปอีกอย่างห้ามไม่อยู่
“เออ...แต่พี่ไม่คิดถึงเราหรอกนะ” พอจบประโยคเสียงบ่นโวยวายของอีกฝ่ายก็ดังมาทันทีเรียกเสียงหัวเราะจากคนช่างยั่วได้เป็นอย่างดี อากาศที่เคยหนาวเย็นดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้นมาจากการที่ได้ฟังเสียงของเด็กน้อยที่ตอนนี้อยู่ไกลกันคนละซีกโลก จนกระทั่งอีกฝ่ายวางสายไป
มือถือถูกเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงเหมือนเก่า สองเท้านั้นก้าวเดินไปข้างหน้าอีกครั้งอย่างกระฉับกระเฉงผิดจากทีแรก เมื่อได้รู้ว่าตอนนี้เจ้าเด็กขี้บ่นนั่นรอเขาอยู่ที่บ้านแล้วในวันนี้
...จะกลับมาจากอเมริกาหลังจากที่ไปตามหาความฝันที่นั่นเกือบปีก็เล่นมาแบบเงียบๆไม่บอกไม่กล่าวเลยนะ เด็กบ๊องเอ๊ย...
รอยยิ้มที่ผุดพรายบนเรียวปากนั้นยังคงไม่เลือนหายไป ขณะที่กำลังเดินอยู่ก็สวนกับคู่ชายหญิงอีกคู่ที่เดินเคียงข้างกันไปแถมยังใช้ผ้าพันคอผืนเดียวกันอีกด้วย
อา...เห็นแล้วรู้สึกเหงาจริงๆเลยนะ...
...คิดแล้วก็รีบกลับไปหาเจ้าเด็กยุ่งที่กำลังรอเขาอยู่ที่บ้านดีกว่า...
ไอน้ำสีขาวที่ลอยออกมาจากปากและลมหายใจนั้นเลือนหายไปกับความมืดนั้นอีกครั้ง ก่อนที่ร่างนั้นจะเดินหายลับไปจากตรอกย่านการค้าไปอย่างเงียบเชียบ
-END-
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
Comment