Title : Happy Birthday
Paring : BangTwins [NamGuk]
Genre : AU, Romance
Rate : PG
หมายเหตุ : ฟิคฉลองวันเกิดแฝดบังเวอร์ชั่นสดใสค่ะ :3
ปล. พี่นัมคนดีของน้องกุกกี้คนเดียว #ว้อทท?
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
...แฝด...เป็นครึ่งหนึ่งของกันและกัน ทั้งร่างกาย หัวใจ และจิตวิญญาณ...
“ไง ได้ของขวัญกลับมาเยอะเลยดิ” หนุ่มน้อยในชุดนักเรียนชั้นมัธยมต้นเอ่ยถามเด็กผู้ชายอีกคนในชุดเดียวกันที่เพิ่งจะเดินเข้าบ้านมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด ซึ่งดูแล้วอีกฝ่ายคงกำลังอารมณ์เสียจริงจังแน่ๆ เพราะถึงขนาดที่ว่าแซวแล้วไม่ตอบโต้อะไรกลับมาซักคำนี่ นับว่าอาการเริ่มน่าเป็นห่วงแล้วล่ะ ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันเกิดแท้ๆ ดันอารมณ์บูดซะอย่างนั้น...
ยงกุกมองตามหลังพี่ชายฝาแฝดที่เดินเข้าบ้านไปไม่พูดไม่จาทักทายกันซักคำอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากมายนัก เลยยืนรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านต่อจนเสร็จแล้วจึงเดินไปปิดก๊อก เก็บสายยางแล้วก้าวขึ้นบ้านไป พอเข้าไปก็เห็นว่าใครอีกคนกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่กับโซฟาอยู่ แฝดผู้น้องเดินเลยไปที่ครัวก่อนจะกลับมาพร้อมกับถ้วยไอศกรีมถ้วยเล็กแล้วนั่งลงปุที่ข้างโซฟานั้นโดยไม่พูดไม่ถามอะไรอีกฝ่าย
กลิ่นหอมของวานิลลาที่ลอยมาเข้าจมูกทำให้คนที่ฟุบหน้าอยู่กับหมอนโงหัวขึ้นมาได้ก่อนจะเห็นว่าแฝดตัวเองกำลังนั่งตักไอศกรีมเข้าปากอยู่เงียบๆ
“กินมั่ง” เพียงเอ่ยสั้นๆ ผู้เป็นน้องก็ยื่นถ้วยไอศกรีมให้ทันทีหากแต่คนเป็นพี่กลับเอาแต่ใจต่อ
“ป้อนที” แม้จะสั่งไปอย่างนั้นแต่ก็รู้ว่ายังไงยงกุกก็ทำตามที่เขาขอร้องเสมอ เนื้อไอศกรีมรสชาติหวานที่เขาเคยรู้สึกว่ามันเลี่ยนเกินไปถูกตักเข้าปากโดยมือของอีกฝ่าย และยังคงไม่มีคำถามใดๆหลุดออกมาจากปากของยงกุกเช่นกัน มือบางนั้นป้อนไอติมให้พี่ชายอย่างต่อเนื่องจนแทบไม่ได้ตักเข้าปากตัวเองเลย
“ไม่เอาละ เลี่ยน”
“งั้นกินหมดนะ”
“เออ”
ความเงียบยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้าไร้วาจาใดๆระหว่างพี่น้องคู่นี้
...ยงกุกรู้ดีว่าถ้าใครมาถามอะไรยงนัมเอาตอนที่กำลังหงุดหงิดล่ะก็ จะต้องโดนดีไม่ใช่น้อย...
...ส่วนยงนัมก็รู้ดีว่ายงกุกจะไม่มีวันถามอะไรก่อนโดยที่เขาไม่อยากจะพูดแน่ๆ...
ยงนัมและยงกุกเป็นฝาแฝดที่รู้ใจกันและกันดี จนบางครั้งก็แอบรู้สึกรำคาญความรู้เท่าทันของอีกฝ่ายอย่างอดไม่ได้ แต่เพราะความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าใครนี่แหละที่ทำให้ทั้งสองคนสบายใจเสมอเมื่ออยู่ด้วยกัน
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้เมื่อยงกุกตักไอติมคำสุดท้ายเข้าปากเรียบร้อย แฝดคนพี่ก็ลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาแต่โดยดี
“มีคนบอกว่ากูกับมึงตัวติดกันเกินไป” ในที่สุดคนเจ้าปัญหาก็เปิดปากพูดออกมา
“...แล้วไง?” นิ้วเรียวปาดครีมที่ค้างอยู่ในถ้วยเข้าปากจนหมดจดพลางตอบรับอีกฝ่าย
“มึงว่ามันแปลกหรือเปล่ายงกุก?” คำถามที่เอ่ยตรงมานั้นทำให้ยงกุกต้องเงยหน้ามองพี่ชายตัวเองที่ทำหน้ายุ่งอยู่บนโซฟา
“งั้นเวลาไปไหนมาไหนกับใครซักคนบ่อยๆก็แปลกงั้นสิ?”
“ไม่ใช่ดิ... ก็มึงกับกูเป็นพี่น้องกัน”
“แล้วไง? พี่น้องกันไปไหนด้วยกันไม่ได้หรือไง?” คำพูดง่ายๆของแฝดน้องทำให้อีกคนนิ่งไปอย่างครุ่นคิด
...ก็จริงอย่างที่ยงกุกว่า ก็แค่พี่น้องกันนี่ ไม่เห็นจะมีอะไร...
“มึงคิดมากกับเรื่องแค่นี้เนี่ยนะยงนัม?”
“ก็...เปล่า” เขาตอบแบบไม่เต็มเสียงเท่าไหร่นัก “ก็กูโดนทักมา หาว่ากูเป็นพวกพี่ที่ติดน้อง กูล่ะโคตรอยากจะต่อยหน้าคนพูด” ประโยคนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากยงกุกได้เป็นอย่างดี
“แล้วได้ต่อยไปรึเปล่าน่ะ?”
“ถ้ากูต่อยป่านนี้กูคงไม่ได้กลับบ้านแล้วล่ะ” ยงนัมพูดพลางทำท่าขนลุกเมื่อนึกถึงอาจารย์ฝ่ายปกครองจอมเฮี้ยบที่โรงเรียน ทำให้เสียงหัวเราะนั้นดังขึ้นไปอีก
“ฮ่าๆๆ อย่าไปคิดมากน่า ก็แค่คำพูดของคนอื่นที่ไม่ได้รู้จักเราดีพอ”
“รู้แล้วล่ะน่า...” แล้วบทสนทนาของสองพี่น้องก็จบลงตรงนั้นดื้อๆ ความเงียบเข้ามาทักทายอีกครั้ง
“...ยงกุก” แฝดผู้พี่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อนอีกครั้งด้วยการเอ่ยเรียกอีกคนที่กำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่ข้างๆกันบนพื้นพรม
“หืม?”
“นอนตักหน่อยดิ”
“อะไรของมึง? เมาวานิลลาเหรอ” แม้จะแกล้งรวนพี่ชายตัวเองไปแต่ขาก็ขยับลุกเปลี่ยนท่านั่งแต่โดยดี ยงนัมโดดลงจากโซฟาก่อนจะใช้ขายาวนั้นหนุนนอนต่างหมอน
...การกระทำแบบนี้ต่อให้ใครมาเห็นก็คงบอกว่าแปลก...
นิ้วเรียวสวยขยับเล่นพันเส้นผมดำขลับของคนที่นอนอยู่อย่างเรื่อยเปื่อย ในขณะที่ยงนัมซึ่งไม่ได้หลับนั้นก็เอาแต่ครุ่นคิดอะไรอยู่เพียงลำพัง
แม้จะไม่มีคำพูดใดๆ แต่ทั้งสองคนก็เข้าใจกันได้แม้เพียงแค่มองตาอีกฝ่าย
...เพราะพวกเขาเป็นฝาแฝดล่ะมั้ง...
“เมื่อยรึเปล่า?” เสียงของคนบนตักเอ่ยถาม
“ไม่หรอก นอนไปเถอะ”
“...”
“...”
“...ถ้าเกิดว่านะ ยงกุก” ยงนัมเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
“?”
“ถ้าเกิดเราสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกัน...มึงว่า...จะเป็นยังไงวะ?”
คำถามนั้นทำให้นิ้วที่กำลังสางผมสีเข้มนั้นชะงักไปก่อนจะคิดตามคำถามของอีกฝ่าย
...ไม่ได้อยู่ด้วยกัน?
“เดี๋ยวเราก็ต้องโตขึ้น เรียนม.ปลาย แล้วก็เข้ามหาลัย จากนั้นก็ทำงาน...” ยงนัมยังคงเอ่ยสิ่งที่คิดออกมา “เอาแค่มหาลัย กูว่ามึงกับกูคงไม่ได้อยู่คณะเดียวกันแล้วล่ะ...”
ใช่ ทั้งเขาและยงนัมต่างก็รู้ในข้อนี้ดี…
แม้จะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เหมือนกัน ทั้งนิสัยและหน้าตาแต่ทั้งสองคนรู้ ว่าลึกๆแล้วตัวเองนั้นต่างกันมากแค่ไหน หลายอย่างที่ยงนัมชอบแต่ยงกุกไม่ชอบ และเช่นเดียวกันกับความชอบของยงกุกที่ยงนัมไม่ได้พิศวาสด้วยเท่าไหร่นัก
...แม้จะคล้ายกันแต่ก็แตกต่างกันอยู่ดี
...เขาเองก็รู้อยู่แก่ใจ...
“แต่ว่านะ...ตอนนี้น่ะ...” ยงนัมเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเขา
“กูนึกภาพตัวเองเวลาที่ไม่มีมึงอยู่ข้างๆไม่ออกเลยยงกุก”
ประโยคนั้นของพี่ชายเรียกรอยยิ้มที่ต่างจากอีกคนเพียงแค่ไม่มีลักยิ้มบุ๋มข้างแก้มนั้นปรากฏบางๆบนใบหน้าที่ถอดแบบมาเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว
...อา...ฝาแฝดยังไงก็คือฝาแฝดอยู่วันยังค่ำสินะ...
“กูก็เหมือนกัน”
-END-
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
Comment