note/ไม่มีไรมาก แค่อยากให้เฮียบังเคะ...
เคะบ่อยๆ ค่อยๆ ชิน _(:3JL)_
เคะบ่อยๆ ค่อยๆ ชิน _(:3JL)_
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Title : You got me
Pairing : Zelo x Yongguk
Rate : PG
Genre : Romantic, Comedy
Author : แมวถ้ำ
เพลงปลากรอบ : You got me - Colbie Caillat
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
You’re stuck on me and my laughing eyes
I can’t pretend though I try to hide
I like you
I like you
“ฮยอง~ เลิกงานแล้วไปต่อกับผมเถอะนะครับ น้า~” เสียงออดอ้อนที่ดูจะไม่สมกับส่วนสูงเลยซักนิดนั้นทำเอาคนฟังแทบจะไมเกรนขึ้น ในขณะที่แขนขางหนึ่งนั้นโดนกระตุกหงึกๆ จนหัวสั่นหัวคลอน
“ไม่ไปโว้ยยย! หลบไปได้แล้วไอ้เด็กยักษ์!!” คนที่อายุมากกว่าตวาดพลางพยายามสะบัดแขนให้มือปลาหมึกของคนจงใจก่อกวนออกไป แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลเลยในเมื่ออีกฝ่ายยังคงแสร้งทำหน้าเสียใจประหนึ่งว่าญาติฝ่ายไหนเสีย ทำปากยู่พองแก้มแบบที่เจ้าตัวคิดว่ามันน่ารักตามที่ใครๆ บอกมา พลางตัดพ้อด้วยความน้อยใจ
“อะไรอ่ะ!? แค่ไปเดตกับผมแค่นี้มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ ใจร้ายยย”
“บอกให้หลบไปไง! พูดดีๆ ไม่ชอบ อยากให้ใช้กำลังหรือไง!?” ความอดทนเส้นสุดท้ายของบังยงกุกกำลังถูกบั่นเกลียวลงช้าๆ แม้ว่าจะพยายามนับหนึ่งถึงแสนในใจแล้ว แต่เด็กตัวสูงกลับดูจะไม่รู้สึกถึงอันตรายแต่อย่างใด
“เอาดิ ถ้าพี่ต่อยผมจูบนะ”
สิ้นประโยคนั้น หนุ่มน้อยชเวจุนฮงวัย 19 ปีก็มีอันต้องลงไปกองนอนมองดาวกับพื้นพร้อมรอยช้ำที่เบ้าตาด้วยแรงหมัดซ้ายตรงของบาร์เทนเดอร์หนุ่มผู้เป็นที่นิยมอย่างล้นหลามของทุกเพศทุกวัย
ภาพรองเท้าโลฟเฟอร์หนังสีดำมันวาวซึ่งเดินจากไปอย่างไม่ไยดีนั้นทำให้หัวใจของคนมองรู้สึกปวดร้าวเหลือเกิน…
ทำไมถึงทำกับจุนฮงได้… orz
“อ้าว หน้าบูดอีกละ วันนี้จุนฮงก็มาล่ะสิท่า?” ชายหนุ่มในเชิ้ตสีชมพูดูมีสไตล์เอ่ยกลั้วหัวเราะขณะเพื่อนสนิทนั้นหยิบแก้วช็อตใบเล็กขึ้นมารินว็อดก้าเพียวๆแล้วเสิร์ฟให้กับแขกอีกคนทางขวา
“หยุดพูดถึงเด็กห่านั่นจะได้ไหมครับเพื่อนรัก ไม่งั้นแก้วนี้กูจะอัพราคาขึ้นอีกสามเท่า” คิมฮิมชานถึงกับสะดุ้งแล้วยกแก้วเครื่องดื่มสีสวยของตนที่เหลือไม่มากนักกระดกรวดเดียวจนเกลี้ยงแล้วฉีกยิ้มกวนเบื้องล่าง
“ขอโทษนะครับมึง แต่ถ้ากูไม่จ่ายก็ไม่เห็นว่ามึงจะทวงกูได้สำเร็จซักครั้งนะครับ แหม่”
แต่ถัดมานั้นเอง คนเหนียวหนี้แทบจะสำลักอากาศเมื่อยงกุกเอ่ยประโยคต่อมาพร้อมบุ้ยใบ้ไปยังหนุ่มอารมณ์ดีรูปหล่อยิ้มหวานเก่งซึ่งกำลังโดนรายล้อมด้วยสาวเล็กสาวใหญ่ไม่ขาดโต๊ะด้านในไม่ไกลจากที่ตรงนี้นัก
“แล้วแต่เลยฮิมชาน กูไปทวงค่าเหล้ากับ ’น้องแมว’ ของมึงแทนก็ได้”
“สัสยงกุก! อย่าเอาของสูงมาเล่น! กูหวง!”
สองเกลอเล่นหัวพลางหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนิทสนมโดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังมองภาพนั้นด้วยสายตาอาฆาตขนาดหนักอยู่
อา...พี่ยงกุกเวลายิ้มทีนี่… เหมือนโลกทั้งใบสว่างไสวมีกลีบดอกไม้โปรยปรายเลยว่ะ...
ฮือออ คนอะไรทำไมน่ารักขนาดนี้! จุนฮงจะไม่ทน!! แล้วถึงพี่ท่านจะหมัดหนักไม่สมกับตัวผอมๆ นั่นเท่าไหร่ แต่ความโมเอะที่มี...จุนฮงให้ไปเลยล้านเต็มสิบ!
แต่...ที่ขัดหูขัดตาซะเหลือเกิน คงหนีไม่พ้นคู่สนทนาที่หน้าตาเหมือนเสี่ยกำลังหลอกออฟเด็กนั่น!
สาสสสสสส เอามือสกปรกออกไปจากพี่ยงกุกนะว้อยยยยย เดี๋ยวคนน่ารักของผมแปดเปื้อนนนนน
พร้อมกันนั้นที่คิมฮิมชานก็เหมือนจะรู้สึกได้ถึงรังสีพยาบาทจนทนหนาวๆ ร้อนๆ ไม่ไหว สุดท้ายเลยย้ายไปนั่งโต๊ะเดียวกับ ‘น้องแมว’ ของตัวเองแทน
เห็นโอกาสดังนั้น จุนฮงก็ไม่รอช้า เข้าไปเสียบแทนที่เสี่ยชานทันที
เมื่อยงกุกหันกลับจากชั้นวางด้านหลังก็เจอเข้ากับใบหน้าแป้นแล้นที่ยังมีรอยช้ำใต้ตาอยู่ไม่จางนัก ต่อมความอยากใช้กำลังเริ่มกระตุกอีกครั้งเมื่อไอ้เด็กตรงหน้าเปิดปากพูด
“ฮยองอ่า... เดตกับผมไม่ดีตรงไหนกัน? ผมจะเทคแคร์พี่ให้ดียิ่งกวาหนูตะเภาที่เลี้ยงตั้งแต่สมัยเด็กเลยนะ! รับรักผมเถอะ! นะๆ”
“ฉันไม่พิศวาสผู้ชายโว้ย!”
“ผมก็ไม่ได้เป็นเกย์ซะหน่อย ก็ชอบพี่ยงกุกแค่คนเดียวเนี่ย”
ประโยคง่ายๆ แต่เป็นเหมือนหมัดฮุกขวาตรงจากเด็กตัวสูงทำเอาบาร์เทนเดอร์หนุ่มหน้าขึ้นสีเรื่ออย่างคนไม่ชินซักทีเวลาถูกจีบ ยงกุกได้แต่อ้าปากพะงาบอย่างไร้คำพูดในขณะที่ไอ้เด็กจอมกวนก็ฉีกยิ้มกว้าง
“แน่ะ หน้าแดง เขินล่ะสิ”
“ไอ้จุนฮง!!!”
โชคดีเป็นของจุนฮงที่มีลูกค้าเข้ามาสั่งเครื่องดื่มพอดี เลยทำให้คนอายุมากกว่าเผ่นหนีจากสถานการณ์น่าอายทันที เด็กหนุ่มหัวเราะขำอากัปกิริยาของคนตรงหน้าที่กำลังรับออเดอร์ด้วยแก้มที่ยังคงแดงหน่อยๆ
จากวันแรกที่พบกันพี่ยงกุกก็น่ารักแบบนี้เสมอเลยจริงๆ…
สองเดือนก่อน…
“ที่นี่คือ?” จุนฮงที่โดนลากมาต่อหลังเลิกงานฉลองเรียนจบม.ปลายถามงงๆ ขณะเดินตามเพื่อนสนิทอยู่ในร้านเหล้าสไตล์กึ่งวินเทจพลางมองสำรวจบรรยากาศโดยรอบในร้าน
“ร้านเหล้าเพิ่งเปิดใหม่ไง กูยังไม่ได้บอกเหรอว่าจะต่อกันที่นี่อ่ะ”
“มึงไม่ได้บอก..มั้ง” คำตอบมึนๆ นั้นส่งผลให้หัวหล่อๆ มีอันคะมำไปข้างหน้าด้วยแรงรักจากฝ่ามืออรหันต์ของเพื่อนพร้อมคำชมเชย
“กวนตีน สัส”
เมื่อมาถึงจุดหมายเพื่อนสนิทและเดอะแก๊งก็จัดแจงหาที่นั่งให้เขาทันที “อ่ะ มึงนั่งที่เคาท์เตอร์นี่ละกันจุนฮง รอพี่บาร์เทนเดอร์ออกมาแล้วจะแดกไรก็สั่ง เดี๋ยวพวกกูจะไปขอเบอร์สาวโต๊ะนู้นหน่อย” ว่าแล้วเหล่าเกลอก็บุ้ยใบ้ไปทางโต๊ะสาวสวยหมวยเซ็กซี่ที่นั่งหัวเราะคิกคักกันตามประสาผู้รักความบันเทิง
“เอ้า ไม่ให้กูไปด้วย?”
“ไม่ได้ มึงไปพวกกูก็แห้วแดกอ่ะดิ มึงมันพ่อเทพบุตรจุติลงมาเกิดนี่ เชอะ!”
“เทพบุตรพ่อง”
หลังจากที่เพื่อนไปหลีสาวกันหมดแล้วจุนฮงก็นั่งเปื่อยฟังเพลงมองรอบตัวไปเรื่อยอย่างเพลินตากับบรรยากาศสบายๆ ในร้าน จนไม่ทันรู้ตัวว่ามีคนมาอยู่ทางด้านหลัง
“รับอะไรดีครับ?” เมื่อได้ยินเสียงทุ้มนุ่มพอหันกลับไปก็เจอกับชายหนุ่มในเชิ้ตขาวและเสื้อกั๊กดำ แถมด้วยหูกระต่ายสีแดงเข้มตามมาตรฐานชุดบาร์เทนเดอร์ทั่วไป แต่ที่ดูจะแตกต่างคงเป็นรอยยิ้ม…
วินาทีที่อีกฝ่ายยกมุมปากบางนั้น เชื่อไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าไอ้โมเม้นท์แบบในนิยายน้ำเน่าหรือละครหลังข่าวที่ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยคิดว่าจะเกิดกับตัวเองมันกำลังเกิดขึ้นแล้วตอนนี้…
เอ๊ะ? เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
...เสียงศรรักปักอกรึเปล่านะ…
โลกทั้งใบดูสดใส เวลาราวกับถูกหยุดไว้วินาทีนั้น รอบกายมีเพียงสายลม แสงแดด สองเรา อยู่ด้วยกันท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี มีเพียงเสียงหัวใจเต้นและรอยยิ้มนุ่มนวลของอีกฝ่ายเท่านั้นที่เป็นจริง…
ในมโนของชเวจุนฮงน่ะนะ
พอรู้ตัวอีกทีก็พบสายตาของคุณพี่บาร์เทนเดอร์สุดหล่อที่แม้จะดูระแวงปนงงๆ แต่ปากยังคงยิ้มเพื่อการค้าอยู่อย่างมืออาชีพ จุนฮงได้สติครบถ้วนอีกที ก็ตอนที่อีกฝ่ายเอ่ยถามไถ่อย่างห่วงใย
“เอ่อ...เป็นอะไรรึเปล่าครับน้อง?”
นั่นแหละครับท่านผู้ชม…
ตั้งแต่นั้นมาไม่ว่าจะมีธุระหรือไม่ ติดสอบหรือปั่นงานอะไรก็ตาม หนุ่มน้อยจุนฮงก็มักจะหาเวลาวันละนิดละหน่อยมานั่งหยอดนั่งจีบพี่ยงกุกคนดีได้ทุกวี่วัน
ถามว่าเหนื่อยไหม? ก็เหนื่อยนะครับ…
แต่ใจมันเรียกร้อง !
หึ...ชเวจุนฮงไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆอยู่แล้ว!
“อ๊ะ!” เสียงคนหลังเคาท์เตอร์บาร์อุทานอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆ เท้าเจ้ากรรมก็เกิดอาการพันกันแล้วสะดุดแบบโง่ๆ เสียอย่างนั้น เสี้ยววินาทีนั้นยงกุกทำใจกับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้น หลับตาปี๋รอฟังเสียงกระแทกเต็มที่
แต่เมื่อผ่านไปหลายวินาทีกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บใดทั้งสิ้น พอค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย สิ่งแรกที่เห็นกลับเป็นใบหน้าตื่นตระหนกของใครคนหนึ่ง…
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ!?” อีกฝ่ายถามอย่างร้อนรนจนคนในอ้อมแขนรู้สึกได้ ยิ่งสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของผู้ช่วยชีวิตแล้วก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองแปลกไปจากทุกที
“มะ-ไม่เป็นไร....”
“ฮยองไม่สบายหรือเปล่า? ถ้าป่วยผมว่าอย่าฝืนเลยนะ ลางานเถอะครับ ให้ผมไปส่งพี่กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยก็ได้นะครับ” ยงกุกเหลือบมองหน้าคนพูด หากแต่ไม่พบร่องรอยใดๆ นอกจากความกังวลและห่วงใยที่ฉายชัดเสียยิ่งกว่าชัดในแววตาคู่นั้น
“ไม่ๆๆ วะ-ว่าแต่นาย...เข้ามาตรงนี้ได้ไงกันน่ะ?”
“พอเห็นพี่ล้มผมก็โดดข้ามเคาท์เตอร์มาเนี่ย” สายตาคมกริบของคนตัวสูงกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับจะสแกนหาบาดแผลหรือรอยช้ำทำเอาคนถูกมองรู้สึกขนลุกหน่อยๆ จึงรีบดันเด็กหนุ่มที่ยังกังวลไม่เลิกออกไปจากหลังเคาท์เตอร์บาร์
“ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ! ออกไปได้แล้ว!”
จุนฮงพยายามจะอ้าปากถามอีกแต่รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่กำลังค่อยๆ เพิ่มขึ้นจึงไม่อยากขัดใจเลยถอยกลับไปโต๊ะตัวเองแล้วดูดน้ำในแก้วพลางมองคนยืนหลังบาร์ตาละห้อย
ฝ่ายยงกุกนั้นรีบชงเครื่องดื่มตามออเดอร์อย่างตั้งอกตั้งใจ แต่ภาพสีหน้าตกใจของลูกหมาตัวโตนั่นยังคงติดตรึงอยู่ในสมอง อีกทั้งความรู้สึกที่โดนแขนยาวๆ โอบรับไว้ก็ทำให้ความรู้สึกของตัวเองเริ่มปั่นป่วนขึ้นทุกที
ขณะที่ความคิดในหัวแล่นตีกันสับสนวุ่นวาย สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังตัวต้นเหตุ แล้วก็รีบหลบตาหันกลับมาสนใจแก้วในมือแทบไม่ทันเมื่อไอ้เด็กบ้านั่นกำลังมองเขาอยู่พอดี
ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!
ช่วงเวลาดึกสงัดหลังเที่ยงคืนทำให้ถนนและร้านรวงโดยรอบพากันเงียบเหงา มีบางร้านเหมือนกันที่เปิดเป็นร้านโต้รุ่ง แต่ส่วนมากก็ปิดร้านกันไปหมดแล้ว ถนนโล่งกว้างนั้นดูว่างเปล่า นานทีถึงจะมีรถผ่านมาคันสองคันที่ถนนใหญ่
จุนฮงเดินบนฟุตบาทเลียบถนนไปเรื่อยๆ อากาศในยามราตรีออกจะหนาวเย็นอยู่บ้างทำให้รู้สึกหดหู่เหงาหงอยยิ่งนัก...ยิ่งไม่มีพี่ยงกุกมาเดินข้างๆ แล้วยิ่งน่าเศร้าใจเข้าไปใหญ่
เวลานี้ขนาดแมลงสักตัวจะส่งเสียงขับกล่อมอยู่เป็นเพื่อนสนิทมิตรสหายกันยังไม่มี!
Choi Junhong is all alone… T_T
“จะไปไหนน่ะ?”
สะ-เสียงนี้มัน!?..
“ยงกุกฮยอง!?”
“ดึกๆ ดื่นๆ มาเดินคนเดียว ไม่กลัวโดนจี้หรือไง?” ร่างโปร่งยืนล้วงกระเป๋าอยู่ข้างจักรยานสีน้ำเงินเอ่ยถามขณะกดโทรศัพท์เล่นอยู่
“พี่มาทำอะไรตรงนี้อ่ะ?” เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นถามอย่างงุนงง แต่แล้วก็ทำหน้าตะลึงปนไม่อยากจะเชื่อ
“...หรือว่า...รอผม?” สิ้นคำ กระหม่อมบางน้อยๆ ของจุนฮงก็ได้มะเหงกเขกโป๊กแทนคำตอบ ทำเอาคนโดนทำร้ายน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บที่ไม่มียั้งมือไว้ด้วยไมตรีเลยซักนิด เด็กหนุ่มรีบยกมือคลึงหัวที่เริ่มโนปูดพลางมองคนมือหนักอย่างหวาดกลัวระคนระแวงว่าจะโดนอีก
“เพ้อเจ้อ ตรงนี้สัญญาณWi-Fiมันแรงหรอก เล่นเกมลื่นโคตร” คำตอบสุดแสนเย็นชาที่ได้รับทำเอาเด็กโข่งน้ำตาจะไหล
ขณะที่จุนฮงน้ำตาตกในกับความโหดร้ายของคนน่ารักอยู่ ยงกุกก็เก็บเครื่องมือสื่อสารเข้ากระเป๋าเสื้อตนก่อนจะหันมาหาพลางกอดอกแล้วเอ่ยถาม
“ปั่นจักรยานเป็นไหม?”
“หา?” คนตัวสูงหน้าเหวอค้างไปทันทีที่ได้ยินคำถามออกมาจากปากคนอายุมากกว่า ร่างโปร่งเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามซ้ำเพื่อเรียกสติอย่างใจเย็น
“ปั่นจักรยานเป็นไหม?”
“เป็นครับ ฮยองถามทำ--”
“ฉันหิว”
“ครับ...หา?”
“ฉันหิว และเมื่อยมาก” ยงกุกเอ่ยเรียบสั้น สีหน้านิ่งไร้ความรู้สึกจนดูอารมณ์ไม่ออก
“...”
“...”
“พี่จะ...ให้ผมไปส่งหรือครับ?”
“ไม่” คำตอบสั้นสุดติสท์นั้นทำเอาจุนฮงอยากจะยกขามาปาดเหงื่อให้รู้แล้วรู้รอก
“แล้ว...”
“ปะ...ไป……” ร่างโปร่งเอ่ยตะกุกตะกักแล้วเงียบนิ่งไปครู่แล้วกัดฟันกรอดก่อนเอ่ยคำที่ค้างอยู่ด้วยเสียงไม่ดังนัก
“….…….ด้วยกัน”
...หือ?
เมื่อกี้...พี่ยงกุกว่าไงนะ?
‘ไป...ตายซะ’ เหรอ?
ก็ไม่น่าจะใช่มั้ง…ไม่เห็นจะเหมือนที่เคยได้ยินเลยนะ?
จุนฮงมองคนน่ารักที่ไม่คิดว่าจะมีใครเหมือนอีกแล้วบนโลกใบนี้อย่างประหลาดใจ ขณะที่คนอายุมากกว่าได้แต่เบือนหน้าหนีพยายามเก๊กหน้าสุดชีวิตเพื่อซ่อนสีเรื่อบนใบหน้าจากสายตาเจ้าเด็กกวนประสาท แต่อนิจจาที่หูแดงๆ นั้นไมหลุดรอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของคนตัวสูงไปได้
เฮ้อ...ให้ตายเถอะ…
ทำไมพี่ยงกุกถึงได้น่ารักขึ้นทุกวันแบบนี้นะ?
“งั้น...อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับ?”
“กะ-ก็..ไม่มีนะ”
“งั้นผมพาไปร้านโปรดผมแล้วกัน แถวนี้มีร้านดีๆ อยู่เยอะ แต่ร้านนี้...” เด็กหนุ่มร่างสูงสาธยายเรื่อยเจื้อยทำให้ความรู้สึกอึดอัดขัดเขินของอีกฝ่ายลดน้อยลงไปบ้าง เมื่อคนซ้อนท้ายขึ้นนั่งโดยสวัสดิภาพเรียบร้อยแล้ว จักรยานสีน้ำเงินก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดก่อนจะแล่นฉิวออกไป
คนปั่นสะดุ้งนิดๆ เมื่อกระเป๋าเสื้อกันหนาวของตนมีอาการขยับยุกยิก
“หนาว”
เสียงพึมพำอู้อี้จากด้านหลังที่ดังมาให้ได้ยินนั้นทำให้จุนฮงยิ้มกว้างออกมา
...จริงๆ เลยสิน่า แบบนี้จะให้ไม่ชอบยังไงไหวล่ะ…
เนอะ? :)
I give up, I give in, I let go
Let's begin
Cause no matter what I do
Oh
My heart is filled with you
You got me, yeah.
You got me.
-------------------------------------------------------------------------
Thx for reading!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
Comment